Dit beeld van Charlie Kirk raakt me diep. Het doet me nog meer realiseren; we leven niet voor deze wereld, we leven met een hoger doel voor het Koninkrijk. Niet alleen Charlie maar wij allemaal.
Tekst: Mirjam Cappon-Oldengarm
De ochtend na de moord werd ik wakker. Ik voelde; de wereld is veranderd. Een soort van shockgevoel: dit is echt gebeurd. Ongeloof en verdriet ben er twee dagen ontdaan van geweest en nog. Waarom maakt dit zo’n impact? Ik heb het al van velen gehoord. Hij was een broeder in Christus vermoord voor het evangelie in onze westerse wereld. Hij droeg zijn geloof uit in het publieke debat. Hij sprak over Bijbelse normen en waarden, hij sprak over gerechtigheid, hij sprak over Gods Koninkrijk met zoveel vrijmoedigheid. Daar kunnen wij van leren. Hij leefde met het einddoel voor ogen en daar getuigde hij vaker over. Het raakt iets diep in mij: mijn leven is niet van mij. De ochtend na de aanslag loop ik naar buiten en ik voel me onveilig. Het gevoel dat mijn leven minder veilig is geworden door de aanslag op Charlie Kirk. Misschien denk je: Dat valt toch wel mee. Maar ik realiseer me dat ik, wij als christenen voor een waarheid staan die niet door iedereen geliefd is. Een diep besef dat er mensen zijn die willen dat deze waarheid wordt vermoord. Al kan dat niet, maar wel dat het je eigen leven kan kosten. De strijd tussen licht en duisternis is zichtbaarder en heftiger geworden. De strijd die ik soms ook ervaar als ik aan het waken ben bij een abortuscentrum. Al een tijd heb ik de indruk dat de vervolging van christenen in de westerse wereld aan het toenemen is. Tom de Wal heeft eens genoemd dat dit ook nodig is. Kijk maar naar China naar de vervolgde kerk, die groeit enorm. Ik geloof dat het waar is. Jezus belooft het ons dat dit gaat gebeuren. Het is niet persoonlijk naar ons, maar persoonlijk naar Hem. Er staat: ‘Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het koninkrijk van de hemel.’ Mattheus 5:10.
Vervolging
Vervolging is voor ons westerse christenen altijd iets van ver weggeweest. Wij leven ons leven in vrijheid. We doneren en bidden voor de vervolgde christenen, maar het raakt ons niet persoonlijk. Misschien heeft ons westerse onbezorgde leven ons een beetje onopmerkzaam gemaakt. Zijn we ons gaan focussen op het leven hier. Een mooi en gelukkig leven is fijn, maar toch is dit niet ons doel. Ons doel is dat we Jezus dienen, Hem volgen en doen wat Hij ons vraagt te doen. Dat we Hem liefhebben en andere mensen dienen. Het is de Bijbelse opdracht om het evangelie te delen en te leven. Ten diepste zijn we als christenen geroepen voor iets groters dan een mooi huis en ons fijne westerse leven. Voor ons valt het misschien niet mee om ons leven af te leggen. Een tijdje geleden hoorde ik iemand in een aanbiddingsdienst heel hard zeggen: ‘Jezus U stierf voor mij, zodat ik voor U kan leven.’ De woorden kwamen binnen. Het is sterven aan onszelf, aan mijzelf en wat is dat confronterend. Al jaren zingen we dit soort nummers, maar leven we het ook echt uit? Durven we dit?
Dit is niet ons thuis
Door de dood van Charlie ervaar ik een shift. Een nieuwe scherpheid in de wereld. Een nieuw gevoel van urgentie. Dat was er al, maar nu wordt het nog duidelijker. We zijn allemaal geboren voor een hoger doel van het Koninkrijk om onze missie voor Jezus te volbrengen. Ik zag bovenstaande foto op de socials voorbijkomen. Ik vind het prachtig, het raakt me diep. Dit is hoe het is. Charlie heeft zijn wedloop gelopen en is Thuis. Alleen de manier waarop hij is gegaan is verschrikkelijk. Doodgeschoten voor het oog van de hele wereld. Gruwelijke beelden. Wat is het verdrietig voor zijn vrouw, kinderen, familie, vrienden. Zo intens heftig wat er is gebeurd. Zo’n onrecht. Daarin doet het me beseffen dat hij wist dat zijn leven niet van hem was. Hij heeft een nalatenschap gebouwd voor het Koninkrijk.
Waar kies je voor
De urgentie om het evangelie te delen en om op te staan voor gerechtigheid dat is de uitnodiging die Charlie voor mij doorgeeft. Wat doe ik? Waar kies ik voor? Wat doe jij? Waar kies jij voor? Ik vraag mezelf af of ik mijn nek durf uit te steken nu de druk groter wordt. Durf ik nee te zeggen als iedereen ja zegt? Of de straat op te gaan om het evangelie te delen met het risico dat ik aan mijn haren over straat wordt gesleurd? In de afgelopen dagen overviel me het gevoel dat ik dat helemaal niet kan. Maar ik realiseer me ten diepste dat ik daarvoor bij Jezus moet zijn. Om tijd door te brengen met Hem in de Bijbel, in gebed, in Zijn aanwezigheid, in Zijn liefde en in Zijn waarheid. Ik geloof als we vanuit die plek leven en samen met Hem de wereld in gaan dat we altijd veilig zullen zijn, in leven en in sterven. Met ons oog gericht op Hem.
Jezus is ons doel
Laten we leven met ons einddoel Christus voor ogen. Zoals in Colossenzen 3 staat 1-3 Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn, want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God. Wanneer Christus geopenbaard zal worden, Die ons leven is, dan zult ook u met Hem geopenbaard worden in heerlijkheid. Christus is ons leven. Hij is ons doel. Hij is ons Thuis en Hij is onze veiligheid. Nu en in eeuwigheid. Laten we onze missie vervullen, moed vatten en opstaan. Laten we gaan waar God ons voor geroepen heeft en Zijn Koninkrijk bouwen hier op aarde; Your Kingdom come and Your will be done on earth as it is in Heaven.
