Het was een gewone werkdag toen de telefoon ging. Een klant belde met de vraag of we heel snel konden leveren, morgen om precies te zijn. “We verzenden het vandaag nog,” zei ik, “maar ik kan nooit honderd procent garanderen dat het morgen bij u is. We doen ons uiterste best, maar wat er onderweg gebeurt, ligt niet in onze handen.”
Door Annelies van Walsem
Hij begreep het, maar had het echt snel nodig. Dus stelde ik voor dat hij het bij ons zou komen ophalen. Dat vond hij geen goed idee, want hij moest ruim een uur rijden. Nieuwsgierig vroeg ik waar hij vandaan kwam. “Uit de buurt van Hoofddorp,” zei hij. En precies die avond zou ik daar zijn, bij de kerk waar we een week van diensten hielden.
Dus stelde ik iets bijzonders voor: “U mag het ook daar ophalen, bij de kerk.” Tot mijn verrassing vond hij dat goed. Die avond stond ik klaar met zijn pakketje bij de ingang van de kerk. We maakten een kort praatje, en ik vroeg of hij het leuk vond om even een rondleiding te krijgen in de kerk, maar hij had geen tijd. En ik vroeg hem: “Weet u dat God van u houdt en een geweldig plan heeft voor uw leven?” Hij knikte en zei dat hij dat wist. Ik voelde dat het goed was zo. Meer hoefde niet. Ik wenste hem een fijne avond en ging weer naar binnen.
De volgende dag ging de telefoon opnieuw. Precies dezelfde klant, met precies dezelfde vraag: “Als ik nu vóór drie uur bestel, weet ik dan zeker dat ik het morgen in huis heb?” Ik moest lachen. “Ik kan het nog steeds niet honderd procent garanderen,” zei ik, “maar ik ga vanavond weer naar de kerk. En daar kunt u het ophalen.”
En ja, dat was goed en die avond stond hij er weer, op dezelfde plek, op dezelfde tijd. Deze keer vroeg ik hem weer of ik hem een rondleiding mocht geven. Dat wilde hij. Ik liet hem de zaal zien, de kidsruimte, de lobby. We praatten wat over het leven, over werk, over wat we in de kerk doen. Ik vertelde dat we een bedrijf hebben dat we zien als een kingdombusiness – een manier om Gods koninkrijk te bouwen, ook door ons werk heen.
Toen vroeg ik hem: “U zei gisteren dat u weet dat God van u houdt, maar stel dat u vandaag zou sterven, weet u dan zeker dat u naar de hemel zou gaan?” Hij keek even stil voor zich uit en zei zacht: “Nee, dat weet ik eigenlijk niet.”
We praatten verder, over hoe je dat zeker kan weten. Dat Jezus voor ons aan het kruis ging en betaalde voor de zonden en schuld. “Is dat geen goed nieuws?” Dus vroeg ik of hij wilde bidden, om zich om te keren van zijn oude leven naar een leven met God. Dat wilde hij. En we baden samen.
Na afloop nodigde ik hem uit om eens een dienst bij te wonen. Hij glimlachte en vertelde dat hij en zijn vrouw de avond ervoor al over ons gesprek hadden gepraat, en dat ze het erover hadden gehad om eens een kerkdienst bij te wonen. “Dat gaan we eens doen,” zei hij. En ik kijk ernaar uit om hen straks samen te ontmoeten.
Altijd en overal kunnen we het allerbeste nieuws vertellen.
Dank U Heer!
