In het gezin waarin Elise Beekhuis opgroeit, volgt het ene ingrijpende verhaal het andere op. Ziekte, ongelukken en verlies tekenen haar jeugd. Al op jonge leeftijd worstelt ze met vragen die groter zijn dan zijzelf: waarom gebeurt dit steeds bij ons, en wat moet ik hiermee?
Haar oudste zus wordt geboren met een hartafwijking. Haar oudste broer raakt na een eenzijdig ongeluk twee weken in coma en houdt daar niet-aangeboren hersenletsel aan over. Een andere broer belandt in een zwaar auto-ongeluk en moet langdurig revalideren. Haar ouders verliezen een baby na twee dagen, als gevolg van een medische fout. Elise zelf wordt geboren met een blaasafwijking; later blijkt ze ook een bloedziekte te hebben.
“Er was gewoon ineens heel veel,” zegt ze. “En als kind draag je dat allemaal mee.”
Eenzamer
Omdat haar moeder vaak met haar in het ziekenhuis is, en later de zorg rond haar broer alles overheerst, trekt Elise zich terug. Ze besluit haar problemen zelf op te lossen en niemand meer tot last te zijn. Die houding wordt haar overlevingsmechanisme, maar maakt haar ook steeds eenzamer. Uiteindelijk belandt ze in een donkere periode waarin het leven voor haar geen betekenis meer lijkt te hebben.
“Ik snapte het leven niet meer,” vertelt ze. “En ik dacht oprecht: misschien moeten we er dan maar een einde aan maken.”
Juist op dat dieptepunt ervaart ze voor het eerst bewust Gods nabijheid. Niet spectaculair of luid, maar als een stille, zachte stem van binnen. Die dringt erop aan dat ze haar Bijbel-app opent. Twaalf keer negeert ze het. Dan geeft ze toe. De tekst die verschijnt is Jacobus 1:12: ‘Zalig is de man die verzoeking verdraagt, want wanneer hij beproefd gebleken is, zal hij de kroon van het leven ontvangen.’
Dat moment verandert haar perspectief. “Ik realiseerde me ineens: ik hoef dit niet meer alleen te doen.” Ze spreekt een gebed uit waarin ze haar leven aan God toevertrouwt, met één voorwaarde: dat Hij bepaalt hoe haar leven eruitziet, en dat zij haar leven voor Hem zal inzetten.
Verdiept
In de jaren die volgen verdiept Elise zich intensief in de Bijbel en volgt ze onderwijs, onder meer aan een Bijbelschool. Juist door verder te lezen in Jacobus komt een tweede inzicht dat voor haar cruciaal is. In vers 13 staat dat God niemand verzoekt en dat het kwaad niet van Hem komt.
“Dat was voor mij enorm bevrijdend,” zegt ze. “Ik dacht altijd: dit hoort blijkbaar bij ons gezin, dit is wat God ons geeft. Maar ik ontdekte: dit komt niet van God. God gebruikt het ten goede, maar Hij is niet de bron van het kwaad.”
Die waarheid brengt heling. Elise begint haar verhaal te delen als getuigenis, met een duidelijke boodschap: lijden is niet automatisch Gods wil, maar God is wel Degene die herstelt, geneest en bevrijdt. “De Bijbel is waarheid. Jezus is de waarheid. En Hij zegt niet dat we gebukt moeten gaan onder deze lasten.”
In haar eigen leven ervaart ze dat concreet. Angst- en paniekaanvallen, die haar op willekeurige momenten overvallen, verdwijnen wanneer ze bewust haar identiteit in Christus uitspreekt. “Zodra ik proclameer wie ik ben in Hem, merk ik dat de angst wijkt. Dan is er rust.”
Genezer
Voor Elise is het geen theorie, maar dagelijkse praktijk. Ze spreekt over genezing en bevrijding niet als iets uit het verleden, maar als realiteit van nu. “God is nog steeds de Genezer. Nog steeds de Bevrijder. En nog steeds onze Herder, bij wie we tot rust mogen komen.”
Wat begon als een jeugd vol vragen en pijn, is uitgegroeid tot een overtuiging die haar leven richting geeft. “Het kan doorbroken worden,” zegt ze. “Al is het maar door één persoon. En als dat bij mij begint, dan is dat genoeg.”
