Op zijn katholieke basisschool speelde de Nederlands-Afghaanse Wice met de knuffeltjes van Jezus, Maria en Jozef in de kerststal, terwijl zijn islamitische familie hem leerde dat christenen de waarheid hadden verdraaid. Hij geloofde het allebei en had van jong af aan een enorme honger naar God. Een Playboy op het schoolplein en verkeerde vrienden leidden hem naar veel duisternis en zelfs demonen in zijn slaapkamer. Op het moment dat hij in doodsangst ‘Jezus!’ riep, veranderde alles. Hij is nu christen, al betaalt hij daarvoor een prijs.
De Afghaanse moeder van Wice werd in haar thuisland op zestienjarige leeftijd uitgehuwelijkt aan een man van bijna veertig. Ze kreeg vier kinderen, drie jongens en een meisje, van wie Wice jongste is. “Bijna niemand in islamitische landen trouwt uit liefde. Mijn moeder wilde nooit met hem samenzijn en ze vluchtte zo’n dertig jaar geleden weg van mijn vader.” Wice was toen nog een baby. “Het is niet zo dat je vanuit Kabul naar Schiphol kunt vluchten. Niemand heeft een paspoort, het is oorlog. Het was een heel chaotische reis van maanden om met hulp van mensensmokkelaar via Rusland in Nederland te komen. Mijn broers van toen zes en zeven jaar werden vooruitgestuurd in een ander groepje. Hoe eng moet dat zijn voor een alleenstaande moeder, die maanden van hen gescheiden is van haar kinderen. Mijn moeder werd halverwege ook beroofd van al haar geld. Ze heeft veel ellende meegemaakt.”
Wice en zijn broers en zus krijgen een islamitische opvoeding. “Mijn moeder was iets relaxter, maar mijn ooms en tantes die ook zijn gevlucht en hier wonen, zijn heel erg met het geloof bezig. Als we bij hen waren, moesten we na een uurtje stoppen met spelen en de Koran en de Hadith lezen, het Arabische alfabet leren en verhalen over de profeet horen.”
Honger naar God
De jonge Wice vindt het heel interessant. “Ik had altijd al een nieuwsgierige houding naar het bovennatuurlijke en vond het geweldig over de verhalen die ik hoorde over de islamitische profeet. Je hoord zelden iets over Mozes of Abraham, echt alles draait om de profeet van de islam. Het leek me heel bijzonder dat iemand met God contact had en wonderen deed. Ik denk dat de honger naar God al vroeg in mij was geplant.”
De kinderen gaan naar een katholieke basisschool. “Ik was een heel makkelijk kind. Ik was sociaal, praatte veel en was niet verlegen of ingetogen. Elke kerst stond er een kerstboom in het klaslokaal. In de kleuterklas lagen er ook speelgoedknuffeltjes onder van Jezus, Jozef en Maria en ik vond het zo mooi om daarmee te spelen. De juf vertelde dat Jezus Christus de Zoon van God is, die geboren is in een stal. Het verhaal raakte mij altijd enorm en ik was er helemaal gefascineerd door. Het was mijn eerste kennismaking met Jezus.”
Terechtgewezen
Bij zijn familie vertelt Wice hier openlijk over, maar door ooms en tantes wordt hij streng terechtgewezen. Dat verhaal klopt niet, het is veranderd, kreeg hij te horen. “Maar wij geloofden alles: wat ze op school vertelden én wat mijn ooms en tantes zeiden. We gingen ook nooit in discussie. Zo zie je hoe belangrijk het is om te zaaien in kinderen.”
Vanaf groep zes heeft Wice nog steeds die honger naar God. Hij is bevriend met een Marokkaanse en een Turkse jongen. “Dat waren de enige buitenlandse kinderen in de klas. Met hen ging ik naar de lokale moskee, buiten schooltijd, zonder mijn moeder. We leerden bidden, maakten vrienden, vierden het slachtfeest en ramadan. Ik wilde leren om dichterbij God te zijn.”
Leeg hart
In die tijd is er nog geen Youtube en Google. “Je kon geen getuigenissen opzoeken of filmpjes van mensen die de islam bekritiseerden. In onze omgeving gaf niemand een weerwoord. Het was echt de Geest van God die mij de waarheid moest openbaren.” Het begon ermee dat Wice vaker ging bidden. “In de islam is het zo dat je je gebed leest in het Arabisch. Wij zijn Perzen en spreken Perzisch. Je citeert woorden die al voor jou zijn geschreven en je begrijpt ze niet; heel onpersoonlijk. Het gaf zo’n leegte in mijn hart. Het voelde alsof God heel ver weg was en je niet hoorde; dat je woorden in de duisternis van het heelal verdwenen.”
Het verlangen in Wice’ hart naar een persoonlijke relatie met God wordt steeds groter. “Ik sprak met Hem op een manier die niet hoort in de islam. Ik ging me niet meer ritueel wassen en zat niet op een kleedje. Ik vouwde mijn handen, deed mijn ogen dicht en ging gewoon praten met God. Ik vroeg Hem dingen, vertelde over mijn dag, net alsof er iemand was. Steeds vaker vroeg ik Hem: God, ik wil weten wie U bent, praat met mij zoals U met de profeet hebt gepraat. U heeft met hem gesproken, dat moet u ook met mij doen.”
Playboy
Als Wice elf of twaalf is, wordt hij de duisternis ingetrokken, vertelt hij. “Op de basisschool lag in een hoekje van de speelplaats ineens een Playboy. We keken erin en waren compleet in shock; we hadden nog nooit een vrouw naakt gezien. Het deed iets met ons en er gebeurde iets in mij.”
Rond zijn dertiende hangt Wice veel rond op straat met oudere jongens. “Ik nam mijn eerste blowtje en ik begon met harddrugs, met pilletjes xtc. Alles werd ineens heel duister en ik voelde me heel ver van God. Mijn broers en zus gingen uit huis omdat ze problemen hadden met mijn moeder. Ik ging naar buiten vluchten, haalde met vrienden kattenkwaad uit en was op zoek naar excitement in dingen die niet mochten.”
Midden in die periode wordt Wice aangevallen door demonen. “Hoe meer ik ging bidden, hoe meer ik aangevallen werd, tot op het punt dat ik ’s nachts duistere geesten in mijn kamer zag. Het voelt dat je lichaam wordt overgenomen. Je verliest je kracht en het lijkt alsof je een toeschouwer bent. Alles werd duister en de geesten knepen mijn keel dicht zodat ik geen lucht meer kreeg. De angst greep je in je geest en in je ziel. Het enige wat ik kon doen was bidden tot Allah, maar er gebeurde niets. Tot ik op een gegeven moment schreeuwde: ‘Jezus!’
Op datzelfde moment kwam er een enorm fel licht in mijn kamer, alsof de zon voor mijn neus stond. Ik deed mijn arm voor mijn ogen en zelfs door die arm heen, scheen het licht zo fel dat het leek alsof ik niks voor mijn ogen had. Ik ervoer een vrede die ik nog nooit in mijn leven had ervaren. Het was zo vredig, de hele atmosfeer veranderde. Gods tegenwoordigheid was zo krachtig en machtig dat elke molecuul in mijn lichaam wist wie Hij was, Hij hoefde zich niet aan te kondigen.”
Leerplichtambtenaar
Na deze eerste bijzondere ontmoeting duurt het nog twee jaar voordat Wice echt Jezus gaat volgen. “In die twee jaar kreeg ik steeds bijzondere ontmoetingen met Hem. Zo moest ik een keer voorkomen omdat ik spijbelde. Ik bad: ‘Heer, help mij hieruit alstublieft.’ De leerplichtambtenaar was aanwezig, net als Jeugdzorg. En de hele zaal ging met de rechter mee, die zei: ‘Er is een fout gemaakt, het is allemaal goed, je kunt gaan’. Ik was helemaal in shock! Ik mocht de deur uitlopen zonder problemen? Dat is ongelooflijk in een land waar alles zo goed is geregeld.’
Wice gelooft in Jezus, maar in de islam zet je alles op het spel als je voor Hem kiest. “Ook al weet je in je ziel wat waarheid uit, uit angst voor mensen houd je het voor jezelf. Het is zo moeilijk om die drempel over te gaan, want als je het mis hebt, heb je alles opgeofferd.”
Sleutel kwijt
Met zijn oudste broer bespreekt Wice wel zijn twijfels over de islam. “Hij kwam een beetje in de panicmode en liet me islamitische sprekers op YouTube zien. Ik had echt gigantische twijfels. Ik heb wonderen van Jezus gezien, maar deze mannen zeggen dingen die ik ook geloof. Ik wist niet wat waarheid was en wat er moest gebeuren. Ik herinner me dat ik een keer bad: ‘Jezus, als U echt bent wie christenen zeggen wie U bent, laat het mij zien, ik wil het zien.’ Het was op de Hoogvliet in Rotterdam waar ik ben opgegroeid. In mijn geest ervoer ik heel sterk een stem en ik wist dat het de Geest van God was. Hij zei: ‘Dit had ik van jou nodig’. Ik vroeg wat dat was. Hij zei: ‘Hier heb Ik op gewacht, je hebt het me gevraagd. Ik ga het je laten zien.’
Een andere wonderbaarlijke gebeurtenis gebeurt als Wice zijn sleutel kwijt is. “Ik was de sleutel kwijt die ik nodig had om de deur uit te gaan naar een belangrijke afspraak. Ik zocht hem de hele dag. Ik bad: ‘Heer, alstublieft, help me met mijn sleutel. Even later zat hij in mijn zak, waar ik al heel vaak in had gevoeld. Het was onmogelijk. Steeds als ik bad, gebeurde het direct.”
Koffie
Op een dag opent Wice het Woord van God voor het eerst. “Wij hadden thuis een NBG-Bijbel, via via gekregen. Ik snapte er niks van en ik bad: ‘Heer, ik snap het niet’. Toen gebeurden er wonderen. Mijn moeder was in het winkelcentrum. Ze kwam een vrouw tegen, raakte aan de praat en nodigde haar uit om die dag bij ons thuis koffie te drinken. Dat doet mijn moeder nooit. Ik ging naar de woonkamer en maakte kennis. Ik herinner me amper hoe ze eruitzag, alleen dat ik daar zat en zij alleen maar naar mij keek. Ze zei toen tegen mijn moeder: ‘In de gemeente waar ik heenga, is een keer per maand een jongerendienst, vindt u het goed als uw zoon meegaat?’ En ze vroeg of ik mee wilde gaan. Dat wilde ik en mijn moeder vond het goed. En daarna ging ze meteen weg.”
De vrouw haalt Wice op en neemt hem ee naar Levende Steen Ministries, toen nog in Hoogvliet en nu in Spijkenisse. “Ik zat naast haar en was helemaal onder de indruk van de woorden die gesproken werden. Ze raakten mij zo direct. Het ging erover dat als je er niet voor uitkomt dat je Jezus kent, Hij ook tegen Zijn Vader zal zeggen dat Hij jou niet kent. Het was precies wat ik nodig had. Ik struggelde ermee. In mijn hart was ik overtuigd dat Jezus de Weg is maar bij moslimvrienden verloochende ik Hem nog weleens uit angst. Ik wist dat Jezus tegen me sprak en ik ging naar voren en er werd voor mij gebeden. Daarna was de dame die me mee had genomen, weg. Niemand in de gemeente kende haar. Mijn moeder heeft haar ook nooit meer gezien of gesproken. Het was heel wonderbaarlijk.”
In shock
Op zijn zestiende geeft Wice zijn hart aan de Heer en hij komt er ook voor uit. “Toen ik het aan mijn moeder vertelde, vatte ze het niet echt. Ze had heel veel problemen met mijn stiefvader en ze gingen uit elkaar, daar zat ze heel erg mee. Mijn moeder is een heel lieve moeder, maar ze draagt de trauma’s uit Afghanistan met zich mee. We spreken ook niet met elkaar over heel diepe gevoelens.”
Bij de familie van Wice is het anders. “Ik was heel erg gespannen, het voelde alsof mijn hart uit mijn shirt klopte, zoals je ziet in cartoons. De kamer zat vol ooms en tantes en neefjes en nichtjes. Mijn oudste oom was er ook, hij is een soort stamhoofd van de familie. In onze cultuur kus je zijn handen, geef je voor hem je plek op en buig je je voor hem nee.r Ik zei: ‘Ik geloof niet in Mohammed, Jezus is mijn God.’ De hele atmosfeer veranderde. Mijn oom zei niks – ik denk dat hij in shock was over mijn brutaliteit voor de ogen van iedereen – maar iedereen wist wat hij dacht. Mijn tante zei: ‘Hij is nog jong, het komt nog wel’. Daarna is er niet meer over gesproken, maar de tekenen zijn duidelijk. Ik werd niet meer uitgenodigd en mag niet meer omgaan met mijn neefjes en nichtjes. Het kwam met een prijs.” Met de familie van vaderskant is het contact nog wel aardig goed.
Vruchten
Wice moeder heeft haar hart uiteindelijk ook aan de Heer gegeven. “Zij en ik zijn de enigen in de familie tot nu toe. Ook zij heeft geen contact meer met haar familie, alleen stiekem met haar zusjes. Ik bid voor mijn familie. Beetje bij beetje hoor ik wel geluiden dat een neef de islam geeft verloochtend en dat een nichtje geen moslim meer is. De vruchten van mijn gebeden worden zichtbaar. Ik claim mijn hele familie voor het Koninkrijk van God.”
Bij zijn vrienden is Wice heel vrijmoedig over het geloof. “Ik heb Turkse, Marokaanse en Iraanse vrienden heel veel over de Heer verteld en meerdere vrienden hebben hun hart aan de Heer gegeven. Mijn strategie is ‘break the armour, saw the seed’. Het hart van moslims is zo verhard, er staat een schild voor. Dat is nooit goede grond. Ik laat in hun eigen teksten zien hoe krom de islam is. Ik vraag bijvoorbeeld waarom de meest waardevolle profeet maanden bezeten was. Dat was niet zo bij Abraham en Mozes. Ze gaan dan nadenken en hebben geen antwoord. Dat is het moment dat hun schild breekt, dat hun verdediging in de war is.” Ook evangeliseert Wice op straat.
Geen schrammetje
Voor zijn bekering was Wice producer. “Ik werkte met grote artiesten, sommige met platina, in binnen- en buitenland. Nu ik voor de Heer ga, wil niemand meedoen, daarom ben ik zelf gaan zingen. Ik vind worship en gospel prachtig, maar in het park hoor ik jonge mensen, ook christenen, nog steeds seculiere muziek luisteren. Ik vroeg me af waarom er geen christelijke afro, urban of rap is en God zei: ‘Waarom maak jij dat niet?’ Binnen twee weken komt er een nieuw nummer van mij uit.”
Wice is God ontzettend dankbaar. “Er komen heel veel mensen naar mij toe die zeggen: ‘Weet je dat je echt een voorbeeld bent? Je spreekt zo openlijk en met veel passie over de Heer. Mijn moeder zegt: ‘Mijn zoon, ik kijk tegen je op.’ Prijs de Heer dat ik een voorbeeld mag zijn. Mijn leven is niet per se gemakkelijk geworden natuurlijk. Er zijn nog altijd moeilijkheden, maar God haalt mij door de storm heen. Als ik vertel hoe wonderlijk God mij overal doorheen brengt, dan zit ik hier volgende week nog. Zo zat ik laatst in de baan van een auto die een huis binnenknalde, terwijl ik buiten met de aanleg van glasvezel bezig was. Ik had geen schrammetje en kon na controle van de ambulancemedewerkers gewoon verder met mijn werk. En dat is maar een van de miljoen dingen die ik meemaak sinds ik met de Heer wandel, het zijn onverklaarbare wonderen. God is zo goed.”
Wonderbaarlijk bevrijd
Het mooiste aan zijn bekering vindt Wice dat er geen mens bij betrokken is geweest. “Niemand kan echt zeggen dat ze een rol hebben gespeeld, anders dan de Heer Jezus zelf. Niet door prediking, niet door een getuigenis en zelfs niet door de Bijbel; ik ben echt tot de Heer gekomen door Zijn Geest die aan mijn hart trok. Hij heeft zichzelf aan mij geopenbaard.”
Wice’ leven is compleet veranderd sinds hij wandelt met God. “Sinds ik de Heer ontmoet heb, spreek ik met Hem. Ik ben wonderbaarlijk bevrijd van verslavingen en ook van heel agressief gedrag en trauma’s. Vroeger had ik de vruchten van de Geest niet, eerder het tegenovergestelde. Ik was koppig en fel. De verandering is zo zichtbaar dat het zelfs mensen om mij heen opvalt dat ik echt veranderd ben. Prijs de Heer, dat heb ik zelf niet kunnen doen. Ik wil steeds meer op Hem gaan lijken.”
