Isabelle Wolswinkel groeide op in Friesland als kind van een Engelse moeder en een Nederlandse vader. Toen ze 18 was, vertrok ze naar Engeland waar ze drie jaar bij Nexus ICA studeerde en haar bachelor haalde voor de opleiding Popular Music and Worship. Na haar opleiding was ze tien maanden zendeling bij WEC (Worldwide Evangelization for Christ) waar ze zich specifiek richtte op zending door middel van kunst. Tijdens de pandemie ging ze tijdelijk terug naar Nederland en hielp ze bij het oprichten van een christelijke kunstschool. Sinds augustus 2021 werkt ze fulltime bij stichting Tot Heil des Volks waar ze (mede) verantwoordelijk is voor (creatieve) communicatie en evenementen. Met Revive sprak Isabelle over haar ervaringen met het inzetten van kunst als evangelisatiemiddel, maar ook over hoe kunst voor haar een krachtig middel werd om zich te uiten toen ze zelf door een moeilijke periode ging.
“Ik heb verschillende zendingsreizen gemaakt waarbij ik kunst gebruikte om te evangeliseren”, vertelt Isabelle. “In Turkije waren we op outreach en deden we op straat een theaterstuk met als titel ‘De Tuinier’. We beeldden het verhaal van Genesis uit met God als Schepper van de tuin, de zondeval en dat Jezus door Zijn offer de sleutel van de tuin aan de mensen teruggaf, zodat we weer met onze Maker kunnen wandelen.
De man die het stuk geschreven had, woonde al vijftien jaar in Turkije en zocht naar een manier om het evangelie bij de Turkse mensen te brengen op een manier die in hun cultuur past. Daarom hadden we in het stuk Turkse kostuums en gebruikten we (traditionele) Turkse muziek en dans, om de culturele kloof te overbruggen en met mensen in gesprek te kunnen komen.”
Santiago de Compostela
“Na Turkije ging ik naar Spanje om de pelgrimsroute te lopen naar Santiago de Compostela. Met een internationaal team reikten we uit naar andere pelgrims. Overdag liepen we de route en ’s avonds bij overnachtingsplekken hielden we een mini straatshow. Daarbij zongen we liedjes die mensen aan het denken zetten en voor gespreksstof zorgden.
Ook tekende ik met Henna Bijbelverhalen op mijn hand. Vaak vroegen de andere pelgrims die ik tijdens het lopen tegenkwam vroegen ernaar, en zo kon ik op een laagdrempelige manier een gesprek over God en geloof aangaan. We hadden veel diepe gesprekken tijdens deze reis, omdat de cultuur op de pelgrimsroute een hele open cultuur is. Mensen gaan niet zomaar 200 km lopen, er is vaak een kantelpunt geweest in hun leven.”
Volgens Isabelle is kunst een hele mooie manier om mensen over Jezus te vertellen. “Het is een brug tussen kerk zijn binnen vier muren en de wereld om ons heen die vaak onze kerktaal niet begrijpt”, legt ze uit. “Kunst gaat aan het intellect voorbij en spreekt recht tot het hart. Mensen worden erdoor geraakt en willen vervolgens meer weten. In onze huidige maatschappij worden we dagelijks overspoeld met informatie. Kunst laat je onbevangen ontvangen en helpt je zo om op een nieuwe manier naar de wereld te kijken.”
Dans
Naast theater en muziek, gebruikte Isabelle ook dans om te evangeliseren. “Van mijn vierde tot mijn vijftiende zat ik op dansles. Toen ben ik een tijdje gestopt en op de universiteit heb ik het weer opgepakt. Er was in die tijd een christelijke danseres die een veilige plek wilde creëren voor christelijke dansers om samen God te aanbidden door middel van dans. Ik was bij de start daarvan.
Tijdens een festival in de stad mochten we een optreden doen op het hoofdpodium. Toen hebben we een stuk gedanst over dat de kerk meer is dan een gebouw en hebben we allemaal ons getuigenis in die dans verweven.
Ook in Turkije heb ik dans gebruikt om te evangeliseren. Mijn leider van die reis vroeg me in Turkije op straat bij een lied te dansen. Eigenlijk wilde ik dat niet en voelde ik me gestrest, ik had namelijk helemaal niks voorbereid, maar ik gaf het aan God over en deed het toch. Op zo’n moment merk je dat God het dan toch kan gebruiken en het echt aanbidding is. Achteraf hoorde ik van mensen dat ze vonden dat er iets was waardoor het veel dieper ging dan bij ‘gewone’ dans.” (Artikel gaat verder onder foto.)
Kostbare momenten
“Af en toe schilder ik ook”, vertelt Isabelle verder. “Als ik beelden krijg in gebed of als ik beelden zie bij het horen van een lied, schilder ik die weleens. Toen mijn moeder ziek was, kregen verschillende mensen ook een beeld voor haar. Dat beeld heb ik toen geschilderd. Tijdens het schilderen dacht ik na over het beeld en ontdekte ik steeds meer wat de diepere laag was van wat God tot mijn moeder wilde spreken. Daarna heb ik er ook een foto van op Facebook geplaatst met de uitleg erbij. Veel mensen reageerden toen dat ze erg bemoedigd waren door het schilderij.
Kunst is voor mij in dat opzicht ook een manier van verwerken. Toen mijn moeder ziek was, had ik een klein schetsboekje bij me om kostbare momenten vast te leggen. Het werden een soort van gedenkstenen, zoals mensen in het Oude Testament soms ook gedenkstenen plaatsten. Kunst hoeft (dan) niet perfect te zijn.”
Dicht bij jezelf blijven
Volgens Isabelle is het belangrijk – of je nu kunst gebruikt voor evangelisatie of puur om jezelf te uiten – dat je dichtbij jezelf blijft. “We hebben soms te veel last van faalangst als het op kunst aankomt”, zegt ze. “We vergelijken onszelf met anderen, terwijl kunst juist een uiting is van wie jij bent. Je bent totaal uniek, daardoor kan jouw kunst niet eens op dat van een ander lijken. Het gaat erom dat je jezelf erdoor uit en dingen erdoor kunt verwerken.
We hebben soms ook een belemmerd beeld van wat kunst of creativiteit inhoudt. Er zijn zoveel verschillende soorten van creativiteit. Iedereen is creatief. Sommigen zijn creatief met een penseel, anderen hebben veel inzicht in cijfers, weer anderen zijn goed in het bemoedigen van mensen op creatieve manieren. We zijn gemaakt in Gods evenbeeld en Hij is een creatieve God.
Wat ik zou willen zeggen tegen mensen die iets creatiefs zouden willen oppakken, is: begin gewoon. Ga er ontspannen mee om en wees niet bang om fouten te maken. Kunst is een uiting van wie jij bent en jij bent uniek, dus jouw kunst ook.”
