Josima Dapiedade uit Brabant komt uit een hele moeilijke periode. Ze is gescheiden van haar man op een heftige, traumatische wijze en dat bracht veel pijn en teleurstelling in het gezin. De kinderen van Josima – Euliano en Wiza – namen ook afstand van God. Josima had een religieus beeld van God, als een afstandelijke, straffende God. Maar in de afgelopen twee jaar is er veel veranderd. “We waren gebroken als gezin, maar nu zijn we vol vreugde”, getuigt Josima.
Twee jaar geleden, toen het gezin door veel pijn en verwarring heenging, wist Josima: alleen God kan ons helpen. Ze besloten via vrienden om naar de kerk Fusion Vision Ministries in Uden te gaan. Dat bleek een warm bad te zijn waar Josima tot herstel kon komen. “We waren vol pijn en verwarring en ik snapte dat mijn kinderen niet meer wilden geloven. Ik probeerde ze alleen ervan te overtuigen dat niet God, maar mensen deze ellende hebben gebracht. Echter was in enthousiasme gedoofd.
Toen ik in onze nieuwe kerk was, voelde ik zo sterk de Heilige Geest. Ik ontmoette gelijk God en begon te huilen. Mijn hart werd aangeraakt, ik wilde altijd sterk zijn maar ik voelde dat ik los mocht laten. Alle verdriet dat ik zo lang had, kon ik loslaten. Ik heb in een periode van drie of vier weken bijna onophoudelijk gehuild.”
Herstel
Door haar herstel groeide het verlangen bij Josima Dapiedade dat ook haar kinderen geraakt zouden worden. Dit jaar maakte ze het topprioriteit op haar gebedslijst. “Ik heb gebeden en gevast en ik zei tegen God: ‘Ik geloof dat ze dit jaar tot geloof gaan komen.’ Op 2 juli kwam er een evangelist in de kerk en die riep mensen naar voren die zich wegens schaamte verbergen voor God. Mijn zoon werd toen enorm geraakt. Maar hij durfde niet op te staan. Toen zei ik: ‘ga maar’. Toen brak hij en is gegaan. Twee weken later is hij gedoopt.
Ik was zo enorm blij en was God aan het prijzen ervoor. Echt geweldig. Maar later bad ik nog wel: ‘God, we zijn nog niet compleet, ook mijn dochter moet U nog leren kennen.’ Ik merkte wel dat er iets in haar hart gebeurde in de afgelopen tijd en ze had het weleens over dopen. Totdat ze twee weken geleden tegen me zei: ‘Mama, ik ga me morgen laten dopen.’ Ik was zo blij. Mijn dochter was helemaal opengebloeid. Ik was sprakeloos.
Als gezin hebben we besloten om niet meer te kijken naar de pijn, maar naar God die ons hart genezen heeft. De liefde van God hebben we allemaal ontvangen en er is zo’n grote blijdschap in ons huis. We lachen weer, we kijken niet meer de hele tijd verdrietig. Ook op school weten de klasgenoten dat mijn kinderen gedoopt zijn. Ze doen niet alles perfect, maar ik benadruk dat ze ontspannen mogen zijn en niet met schuldgevoelens rond te lopen.”
