In mei is het verlies van Denises (18) vader een jaar geleden. Wat begon met darmklachten die
steeds erger werden, liep uit tot darmkanker met uitzaaiingen naar de lever. In de zeven, vaak
hectische, jaren die volgden heeft ze altijd de steun van God teruggezien. “Een van de zusters
zei tegen hem: ‘Meneer, u bent zo ziek maar uw ogen stralen rust uit.’”
Van school naar zorg
Normaal gesproken bestempelt de brugklas het begin van je eigen levensweg, maar voor Denise
markeerde het de start van een turbulente thuissituatie. “Mijn vader was ziek en de zorg kwam ook
voor een deel op mijn schouders terecht.” Wat begon met vier dagen in het ziekenhuis, veranderde
al snel in vier weken. “Dan ging ik ‘s ochtends naar school, en daarna haalde mijn moeder me op,
dropten we thuis snel mijn spullen en gingen we gelijk door naar het ziekenhuis.” Ondanks dat haar
vader ook goede periodes had was de vrijetijdsbesteding van Denise, vooral in de laatste twee jaar,
niet zoals die van haar klasgenoten. “Zij konden ieder weekend iets leuks gaan doen en optrekken
met elkaar. In die periode is sociaal contact heel bepalend voor je ontwikkeling, maar dat gedeelte
werd bij mij een beetje doorgespoeld. Na een schooldag konden klasgenoten
ontspanning zoeken, maar mijn dag stopte nog niet.”
Achteraf had ik zelf ook wel
wat meer vrijheid gewild, al denk ik dat school voor een groot deel ook mijn vrijheid was.
Gedwongen tot versnelde ontwikkeling
Veel facetten uit haar eigen jeugd heeft ze moeten overslaan om volwassen te worden en de
verantwoordelijkheid te kunnen dragen. “Het gaat natuurlijk wel geleidelijk, dus het was niet van de
ene op de andere dag, maar ik merk wel dat ik op sociaal-emotioneel gebied een heel stuk verder
ben dan mijn leeftijdsgenoten. Ik heb gewoon al heel veel meegemaakt dus ik móést me uiteindelijk
wel sneller ontwikkelen om mijn hoofd boven water te houden.” Vooral als haar moeder moest
werken, zorgde Denise bijvoorbeeld dat hij op tijd zijn medicijnen kreeg en dat er eten op tafel kwam te staan.
School als uitlaatklep
Ondanks dat ze het met liefde heeft gedaan, heeft het ook een groot deel van haar jeugd gekost. “Ik
was natuurlijk ook een puber, dus ik zal niet altijd even liefdevol zijn overgekomen, maar dat was
wel mijn hart. Mijn vader was een typische Rotterdammer, dus die mentaliteit met een puber in huis
heeft ook regelmatig gebotst.” Mede daardoor was het niet altijd even gezellig, en de frustratie die
daaruit voortkwam zorgde dat de communicatie vaak stroef verliep. “Achteraf had ik zelf ook wel
wat meer vrijheid gewild, al denk ik dat school voor een groot deel ook mijn vrijheid was.” Alle
docenten en haar vrienden wisten ervan, dus ze kon er altijd met iemand over praten. “School werd
daardoor echt mijn uitlaatklep.”
Het was echt mooi om te zien hoe hij God bleef dienen. Ondanks alle chemo’s, bestraling, operaties,
katheters en ontstekingen bleef hij zich vasthouden aan Gods Woord.
Knipogen van boven
In alles wat er gebeurd is heeft Denise Gods aanwezigheid op verschillende gebieden gevoeld. Een
van de recentste voorbeelden uit de laatste twee jaar zijn de gesprekken die haar ouders hadden in
het ziekenhuis. “Het was altijd goed nieuws als de tumor stabiel was, of zelfs gekrompen, want de
kanker had ook in heel zijn lichaam kunnen zitten. In het laatste jaar zijn we als gezin ook enorm
naar elkaar toe gegroeid.” In dezelfde periode vond ook het huwelijk van haar ouders plaats. “Wat
heel mooi was, is dat papa toen echt weer even papa was. Hij had al zijn geintjes en kon de pastor
woord voor woord nazeggen ondanks dat hij de laatste dagen niet meer heel verstaanbaar was.” De
vader van Denise bleef daarnaast van begin tot eind evangeliseren. “Ik weet nog dat papa in het
ziekenhuis lag, en dat een van de zusters zei: ‘Meneer, u bent zo ziek maar uw ogen stralen rust uit.’
Het was echt mooi om te zien hoe hij God bleef dienen. Ondanks alle chemo’s, bestraling, operaties,
katheters en ontstekingen bleef hij zich vasthouden aan Gods Woord. De huisarts noemde hem ook
wel het wandelende wonder van ons dorp.”
Examens in de rouwperiode
In alles voelde Denise zich gedragen door God en de mensen die ze in haar leven had.
“Bijvoorbeeld met mijn eindexamens. Mijn vader overleed in mijn examenperiode en ik had nog
een paar examens te gaan. Voor ieder examen bad ik eerst tot God om hulp en de juiste inzichten.
Uiteindelijk ben ik cum laude geslaagd.” Ondanks dat haar vader niet meer bij de diploma-uitreiking kon zijn, is het allemaal zo gelopen dat hij het wist. “Mijn moeder sprak de hele tijd over
me uit dat ik cum laude zou slagen. Ik was eerst nog sceptisch, maar toen de eerste cijfers
binnenkwamen leek het er steeds meer op dat ze gelijk kreeg. Dat heb ik mijn vader nog laten zien.
Ik heb hem ook laten weten welke kant ik uiteindelijk op wil; hij kent mijn doelen.”
Ik weet zelf niet goed hoe ik positief weer uit dat dal heb weten te komen, maar ik moest gewoon door met mijn leven en daar hoorde die klim ook bij.
Stappen naar een eigen leven
Juist in deze fase, als jongvolwassene, zet Denise veel stappen naar haar eigen leven toe. Een van
die stappen is een proefles autorijden. Haar moeder gaf daarbij al aan dat ze niet zomaar voor een
avond de auto meekrijgt, en ze mist daarin de mentaliteit van haar vader. “Hij had gewoon gezegd:
‘achter het stuur jij, ik ga naast je zitten,’ en dan had ik gewoon ergens op een terrein kunnen
oefenen. Ik ben heel dankbaar dat hij me heeft opgevoed tot mijn achttiende, maar nu zit ik juist in
de fase waarin ik stappen zet in het vormen van mijn eigen leven. Een auto, een huisje, over een
paar jaar hopelijk een man en een gezinnetje. Het feit dat hij nu bijvoorbeeld nooit opa mag worden
is gewoon heel pijnlijk.”
Klim het dal uit
In het hele proces heeft God Zijn kracht geopenbaard. “Hij heeft mij, en ons allemaal, er echt
bovenuit getild. Mijn vader hadden ze zeven jaar geleden bijvoorbeeld al opgegeven omdat ze niet
meer wisten wat ze konden doen, maar hij liep tot mei afgelopen jaar nog steeds rond.” Desondanks
vroeg het van Denise wel een klim uit het dal waar ze in was beland. “Na mijn slagen had ik
natuurlijk zomervakantie, en ik had zo vlak na de uitvaart niks meer om op terug te vallen. Ik was
klaar met school, dus die uitlaatklep was weg.” Toch had ze de kracht om het dal uit te klimmen en
verder te gaan met haar leven. “Ik weet ook dat mijn vader dat zou willen. Hij zou iets typisch
Rotterdams zeggen zoals: ‘Niet mauwe, gewoon deurgaan.’ Ik weet zelf niet goed hoe ik positief
weer uit dat dal heb weten te komen, maar ik moest gewoon door met mijn leven en daar hoorde die
klim ook bij. Wel weet ik dat hij nu trots is op mij en hoe ik het allemaal doe.”
