Tijdens de opnames van The Passion, waarin Eva Simons Maria speelde, beleefde ze een van de meest aangrijpende momenten uit haar leven: een miskraam. In een openhartig gesprek bij Humberto op zondag” deelt ze hoe haar geloof, dat ze pas kort daarvoor echt had omarmd, haar hielp om door te gaan in een periode van intens verdriet, fysieke pijn en emotionele worsteling.
Veel kijkers werden geraakt tijdens haar duet met Dorian Bindels, die Jezus speelde. Eva raakte duidelijk geëmotioneerd. “Dit was zo recent, het was eigenlijk te recent om te acteren”, vertelt Simons.
Hoewel ze midden in het verdriet van de miskraam zat besloot ze door te gaan met de repetities en opnames. “Ik heb wel echt de dagen ervoor gedacht van: ik moet echt door die pijn heen zingen. Want ik kan niet staan snikken, en mijn tonen niet halen.”
Velen vonden het bijzonder dat ze toch bleef. De kracht om door te gaan bleek diep verbonden te zijn met haar geloof. Juist in deze periode vond ze steun in haar zoektocht naar het geloof, waarin ze tijdens een Alphacursus leerde wat geloven écht voor haar betekende.
“Ik had God achter me staan. En ik denk echt dat daarom The Passion op mijn pad is gekomen. Want ik geloofde altijd wel, maar ik had dat geloof nog niet zo omarmd op die manier.”
Zonden
Simons legt uit hoe ze voor het eerst echt begon te begrijpen wat bidden is, en hoe ze leerde dat er volgens haar iemand is die niet alleen haar zonden draagt, maar ook haar pijn.
“Ik dacht altijd: ik ga bidden, dan is het: Onze Vader ‘die in de hemelen zijt…’ En dan zit er een man op een wolk, en die gaat dan naar mij luisteren. En dan ben ik weer een braaf meisje. Ik snapte er eigenlijk helemaal niks van. Totdat ik echt begreep: er is iemand die mijn zonden draagt. Die mijn pijn draagt. Als ik verdriet heb, of me ergens over schaam, dan kan Hij dat dragen.”
De miskraam was, zoals ze het zelf omschrijft, “letterlijk en lichamelijk pijnlijk, en ook geestelijk en mentaal zwaar.” Toch vond ze troost in haar geloof.
“Op zo’n moment zeg ik echt tegen God: ik kan dit niet aan eigenlijk. Het is too much. Ik heb er heel veel verdriet van. Ik schaam me ervoor. Dan draagt Hij dat, echt waar!” zegt Eva glimlachend. “Dan is mijn pijn opeens weg. De pijn dus niet de herinnering. Maar de pijn draagt Hij. Waardoor ik door kon gaan en daar kon staan.”
