DE BETTELD – Ruben Flach, spreker en leider binnen christelijk Nederland, houdt de bezoekers van De Betteld deze week een spiegel voor: wat geef jij door aan de volgende generatie? In hoeverre ben jij een vader of moeder voor de nieuwe generatie die dat zo hard nodig heeft? Hij riep op om tradities en gewoonten te toetsen aan het woord van God. Veel mensen gingen naar voren om hierin bemoedigd te worden of om zonden te belijden.
Ruben Flach stelde een confronterende vraag: “Wat is jouw belemmering als je geen geestelijke kinderen hebt?” Het legt bloot wat vaak onuitgesproken blijft: geestelijke niets nalaten aan de volgende generatie, gemaskeerd door traditie, kerkstructuren of persoonlijke teleurstellingen.
Bruggen die geen functie meer hebben
Met een beeld uit Midden-Amerika schetste Flach het gevaar van vastklampen aan traditie zonder functie.
“In Panama bouwde een Japans bedrijf stevige bruggen. Toen kwam er een grote overstroming en alle bruggen spoelden weg – behalve die ene. Maar zelfs die brug had geen functie meer, want de rivier was van koers veranderd. Waar die stevige brug stond, stroomde geen water meer”
Het punt is duidelijk: je kunt een perfecte brug hebben, maar als die niet meer op de juiste plek staat, draagt hij niets bij.
Zo is het ook met kerkelijke tradities. “Jezus is niet veranderd, maar staat jouw brug nog op de juiste plek?”
De generatiekloof binnen de kerk
Flach benoemde een scherpe kloof tussen jong en oud in de kerk. Ook hijzelf kreeg dingen van vorige generaties mee, die schadelijk voor hem waren.Daarnaast is er een angst onder geestelijke ouders om het stokje over te dragen.
“We zijn vaak bang om los te laten. We hebben hard gewerkt aan dat stokje. Het is wie we zijn geworden,” zei Flach. Maar hij waarschuwde: “Maar je moet het stokje overdragen, om Gods werk door te laten gaan in de volgende generatie.
Volgens Flach is het overdragen van geestelijke verantwoordelijkheid net als bij een estafette. “Je traint maanden op het overgeven van het stokje, niet alleen op hard rennen. Maar we oefenen daar in de kerk vaak niet op. En dan is het ineens: waarom dragen we geen vrucht?”
De pijn van het verleden – en de nood aan herstel
Ruben Flach sprak openhartig over zijn eigen familiegeschiedenis. Over een vader die boos kon worden, over zijn eigen driftbuien waarvoor hij vergeving moest vragen aan zijn vrouw.
“We zijn allemaal producten van wat het leven met ons heeft gedaan. Maar we hebben de keuze om de cyclus te doorbreken.”
Hij riep de kerk op tot herstel. Vergeving geven én ontvangen. “Sommige mensen zitten nog vast in slechte ervaringen, in een hardnekkig zelfbeeld van ‘ik ben niet goed genoeg’. Maar jij bent zeer geschikt om een geestelijke vader of moeder te zijn. Als je tien minuten langer christen bent dan iemand anders, ben je al geschikt om hem vanuit die tien minuten meer ervaring te onderwijzen.”
Hij vertelde over een vrouw van 96 jaar die, toen ze vroeg hoe het met haar ging, alleen zei: “Afwachten maar, dominee.”
“Dat raakte me diep. Alsof er niets meer is. Alsof het leven voorbij is. Maar ouderen, de jongeren hebben jullie nodig. Niet om rustig aan te doen, maar om naast hen te lopen.”
Geestelijk ouderschap is geen optie, maar opdracht
Flach hamerde erop: als wij als kerk geen geestelijke vaders en moeders worden, missen we ons doel.
Hij verwees naar 1 Johannes 2 waar staat:
“Jonge mannen, omdat u sterk bent.”
Volgens hem een goddelijke verordening: van kind naar jongere, van jongere naar vader of moeder in het geloof.
“Als wij daar geen gehoor aan geven, dan missen we Gods doel voor ons leven. En dat is zonde.”
Hij haalde Mattheüs 1 aan – het geslachtsregister van Jezus.
“Voor velen het meest overgeslagen hoofdstuk van de Bijbel. Maar het laat zien dat God werkt met generaties. Veertien geslachten. Tot in detail gepland. Denk niet dat jouw leven, jouw plek, toeval is.”
Generaties samen als kerk
Flach ziet de kerk niet enkel als een plek voor mooie preken of sterke worship, maar als een oefenplek voor generaties.
“We moeten leren wanneer iemand klaar is om het stokje over te nemen. Dat gaat niet vanzelf. Het vraagt tijd, investering, luisteren, begeleiden. Kerk-zijn is samen oefenen. Niet één generatie die de toon zet, maar de generaties die samen het Koninkrijk zichtbaar maken.”
Hij gaf voorbeelden uit de Bijbel: Elia had Elisa, Mozes had Jozua. Jozua bleef zelfs na de dienst in de tent van ontmoeting. “Daar werd de leider van morgen gevormd.”
Jongeren snakken naar geestelijke vaders en moeders
Tijdens een gebedsbijeenkomst op De Betteld, afgelopen dinsdagavond, stonden jongeren urenlang in gebed. Verhalen van misbruik, afwijzing en emotionele pijn kwamen naar boven. Flach benadrukte dat deze jongeren verlangen naar mensen die naast hen lopen – mensen met littekens.
“Ik vertrouw niemand die niet mank loopt,” zei iemand ooit tegen Flach.
“Mensen die nog niets hebben meegemaakt, kunnen nog niet dragen. Maar jouw littekens kunnen juist een getuigenis zijn voor een nieuwe generatie.”
Wat houdt je tegen?
Aan het einde van zijn toespraak stelde Flach opnieuw de scherpe vraag:
Wat is jouw belemmering om geen geestelijke kinderen te hebben?
Traditie? Slechte ervaringen? Angst? Twijfel?
Wat het ook is: het is tijd om het los te laten.
“God heeft jou niet geroepen om een stokje vast te houden, maar om het door te geven.”
Hij nodigde de aanwezigen uit tot bekering, herstel en overgave. “Misschien moet je iemand vergeving schenken. Misschien moet je het zelf ontvangen. Misschien heb je genezing nodig van teleurstellingen. Maar wat er ook is: laat je zalven, laat je zenden, laat je inzetten.”
Want, zo eindigde hij:
“De laatste hoofdstukken van jouw leven zijn nog niet geschreven. God wil door jou heen nieuwe generaties aanraken. Maar dan moet je wel durven zeggen: ‘Hier ben ik, Heer. Zend mij.’”
