Op station ’s Hertogenbosch stond een jonge vrouw aandacht naar de worship van Soulwinners te luisteren. Ik was aanwezig als evangelist en ging in gesprek met haar. Ze vertelde dat ze net zelf tot geloof was gekomen, maar niet wist wat de volgende stap was. Ik verwees haar naar een lokale gemeente en hield contact. Een paar weken later stuurde ze maar haar doopfoto! Als baby overleefde Tara ternauwernood, als jongvolwassene kan ze na allerlei vage therapieën niet meer functioneren. Dit is het ingewikkelde levensverhaal van Tara (27).
“Ik werd geboren met een nierziekte, die al is ontdekt toen ik nog in de buik van mijn moeder zat. Als baby lag ik op sterven en ik heb het ternauwernood overleefd. Ik ben twee keer door het oog van de naald gekropen. Het is echt een bijzonder wonder dat ik er nog ben.”
Naast een moeilijke start heeft Tara een ingewikkelde kindertijd. Ze groeit op als enig kind. “Mijn situatie was niet standaard, we zijn heel vaak verhuisd. Mijn moeder is eigenlijk al haar hele leven ziek. Altijd een zieke moeder hebben is heel lastig voor een kind. Van mijn vaders leven kwam ook niet veel terecht. Er kwam niet veel uit zijn handen en hij is ook nog eens heel zuinig. Mijn beide ouders waren dus thuis. Mijn moeder onverhoopt, mijn vader misschien ook wel. Ze konden niet doen wat ze wilden of misschien van het leven verwacht hadden.”
Paarden
Als reactie is Tara zo vaak mogelijk weg van huis. “Thuis had ik niemand om mee te spelen. Ik wilde heel veel meemaken, was op zoek naar prikkels.” Een fijne herinnering uit haar jeugd is het verzorgen van de paarden, samen met haar moeder. “Buiten dat deden we niet veel.”
Tara ontvlucht haar thuissituatie door vroeg op kamers te gaan. “Ik ben aan de universiteit gaan studeren. Niemand van mijn familie zat op de uni. Ik had het daar laatst nog met een vriendin over: waarom zijn we een studie gaan doen? Misschien wel omdat het een heel ander leven was dan ik kende. Ik ontmoette heel andere mensen en wilde daar graag bijhoren. Ik denk dat ik zeker wegliet waar ik vandaan kwam om in het plaatje te passen, want dat wilde ik zo graag.”
Hersenschudding
Vanaf haar vijftiende heeft ze al vriendjes en relaties. “Ik was op zoek naar aandacht van jongens. Het gaf me erkenning. Ik denk dat het gemis van een vader die aanwezig was in mijn leven daarin ook een grote rol speelde.”
Tweeëneenhalf jaar geleden gebeurt er iets kleins dat een grote impact krijgt op Tara’s leven. Ze loopt een hersenschudding op. “Ik stootte mijn hoofd tegen een balk, het was een stom ongelukje. Erna voelde ik me misselijk en duizelig en de hoofdpijn hield heel lang aan. Ik had rust moeten nemen, maar ik wilde alleen maar doorgaan, net zoals ik dat altijd doe. Achteraf denk ik dat ik niet stil wilde staan, omdat ik dan met mijn eigen emoties werd geconfronteerd. Door geen rust te nemen, is het veel erger geworden.”
Feesten
Als gevolg ligt ze maanden fulltime op bed. “Ik keek nergens meer naar uit, het enige waar ik nog naar verlangde was weer naar een feestje kunnen. Na twee maanden kon ik weer naar een festival. Daar ben ik heel erg mijn grenzen overgegaan en vanaf dat moment gingen de klachten nooit meer weg. Het was zo’n shock geweest voor mijn systeem.” Het frustreert Tara enorm. “Ik wilde door met mijn leven, maar het ging niet de goede kant op. Ik kon mijn master niet doen. Ook raakte ik teleurgesteld in de zorg. Ik moest zo hard vechten om hulp te krijgen. Het leverde enorm veel stress op.”
Ze gaat ook op zoek naar andere manieren om te genezen. “Ik begon met meditatie, want dat zou helpen om van de klachten af te komen. Al snel belandde ik in chakrameditatie, energywork, kaartenleggen, je wordt erin gezogen. Je probeert uit wanhoop iedere keer iets nieuws en staat overal open voor.”
Moederfiguur
Een psychotherapeut wil haar aan de antidepressiva helpen, maar Tara wil haar trauma’s onder ogen komen. Bij een orthomoleculair diëtist die ook aan energyhealing, een soort reiki, doet, voelt ze zich op haar gemak. “Ze was een soort moederfiguur, waar ik heel erg naar op zoek was en vond het heel fijn. Ik deed verschillende sessies en het draaide erop uit dat ik het contact met mijn eigen moeder verbrak. Ik dacht dat dat de oplossing was. Ik kreeg een heel naar beeld van mijn moeder voorgespiegeld, terwijl we altijd zo close waren. Het was heel lastig voor haar, ze ervoer veel onmacht.”
Ondanks alle ‘hulp’ gaat Tara niet vooruit. “Daardoor bleef ik steeds vaker in bed liggen. Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met de TMS-visie die zegt dat klachten langer blijven bestaan door onderdrukte emoties. Ik ben altijd al iemand geweest die zich heel erg vastgrijpt aan iets en het heel goed willen doen. Wat ik ging doen is al die tijd op bed liggen om al die emoties de ruimte te geven en te verwerken. Het was best wel extreem.”
God
In de new age waarin Tara zich bevindt, wordt het woord ‘God’ heel veel genoemd. “Ik merkte weerstand bij die term en dat kwam steeds terug. Dat maakte dat ik best wel nieuwsgierig werd. Ze heeft al lange tijd het verlangen om naar Canada te reizen en komt uiteindelijk bij een vriendin van haar tante terecht die in de buurt van Vancouver woont. “Haar gezin is christelijk heel liefdevol. Ik vond het zo bijzonder om te zien hoe ze met elkaar omgingen. Het was precies waar ik naar verlangd had.”
Tara is ligt nog steeds tot één uur ’s middags in bed. “Ik was echt op mijn dieptepunt, maar nu kon ik alles laten gaan. Ik had iemand die voor mij zorgde, iets wat ik heel erg gemist had. Ik kon alles even loslaten.” Na drie weken besloot Tara mee te gaan naar de kerk. “Daar werd ik echt aangeraakt en ik moest ook huilen. De dienst was heel levendig en mooi en het raakte me diep. Vanaf dat moment heb ik geaccepteerd dat God bestaat.”
Gehuild
De dag erna bidt de vriendin van haar tante voor Tara. “We hebben samen heel hard gehuild, dat was zo mooi. Vanaf dat moment ben ik ook zelf gaan bidden.” Als Tara terug is in Nederland, ebt het geloof weer wat weg. “Ik bad wel ‘Haal me uit deze situatie’, maar ik kende God niet. Intussen had het kwaad heel veel invloed op mij, dat was zo heftig.”
Haar laatste hoop is de therapievorm familieopstellingen. “Dit is zeer wijdverspreid en wordt steeds populairder. Het doel is om zo patronen in families te herkennen en ermee af te rekenen. In een groep wildvreemde mensen krijg je een rol van een familielid van iemand anders. Op zo’n moment word je overgenomen door de ziel van een familielid en je voelt alles wat die persoon voelt. In de familie van een deelnemer was een moord gepleegd en ik kreeg de rol van dader. Ik moest voelen wat de moordenaar had gevoeld. Na afloop moet je even schudden om de rol van je af te werpen, maar ik had toen al het gevoel dat dat niet genoeg was. Het voelt letterlijk alsof je wordt overgenomen. Je komt er om met je eigen trauma’s om te gaan, maar je krijgt er eigenlijk een trauma bij, het is heel duivels wat daar gebeurt.”
Oma
Tara stuurt een appje dat ze de therapie stopzet, maar ze weet dat ze het niet alleen kan. “Ik had allerlei rare klachten sinds ik in Canada naar de kerk was gegaan: heel erge blaasontsteking en er werd enorm aan mijn hart getrokken. Toen klonk er een stem in mijn hoofd die zei: je moet naar de kerk gaan. Ik ging naar een kerk maar dat bleek niet de juiste voor mij te zijn. God sprak dat ik niet naar een kerk moest gaan, maar dat ik moest wachten. Toen ik op station ’s Hertogenbosch was om naar mijn oma te gaan, hoorde ik worship. Ik bleef staan luisteren en werd aangesproken door jou en iemand anders van Soulwinners. Daar werd ik ook gedoopt met de Heilige Geest. Ik kreeg van jullie een kaartje van Jubilee en ben daar ook heengegaan.”
De eerste keer dat Tara bij Jubilee is, krijgt ze de bijbeltekst uit Jesaja 60:1. “Arise, shine, for your light has come and the glory of God is risen upon you.” Dat heeft me er echt toe aangezet om uit bed te komen. Ik was een podcast aan het luisteren in bed toen God zei: ‘Ik wil dat je opstaat.’ Mijn bed was echt mijn veiligheid, dus ik dacht: ‘Dat durf ik niet’, maar ik heb het toch gedaan. Sindsdien heb ik niet meer overdag op bed gelegen. In plaats daarvan ben ik heel veel gaan bidden.” Tara laat zich ook dopen.
Veranderd
Haar leven is sindsdien zo veranderd. “Het voelt al alsof ik God al een jaar ken, maar het is nog maar drie maanden. Ik heb zoveel geleerd, heb zoveel stappen gezet, ik ben echt een ander persoon geworden. Ik was altijd in paniek omdat ik het goed wilde doen, dat is helemaal weg. Ik kan prikkels verdragen en kan weer sporten. Ik hoef er helemaal niet meer over na te denken of ik wel genoeg energie heb om naar het zwembad te fietsen en terug te rijden. Een tijdje terug was dat gewoon onmogelijk.”
God heeft een nieuw avontuur voor Tara in petto: Ze is aangenomen bij Jesus School in Orlando. “Ik sprak een jongen die daarover vertelde. God sprak toen en zei: ‘Ik wil dat je daar heengaat.’ Ik kreeg ook bevestiging van anderen.”Daarnaast wil Tara door God geleid een boek schrijven over haar leven. Ook wil ze zich ontwikkelen op het gebied van coaching. “Ik wilde al heel lang coach worden, maar ik wist nooit waarin. Ik probeerde het met kaartleggen, maar voelde steeds dat het niet het juiste moment was. Ik werd elke keer gestopt als ik er een stap in wilde zetten, daarin heeft God mij beschermd. Ook vond ik mezelf te jong om coach te zijn, maar sinds mijn bekering is het verlangen groter geworden. Ik moet natuurlijk nog veel leren. Om een voorbeeldfunctie te krijgen, moet je eerst getraind worden.”
Tara is een doneeractie begonnen voor haar opleiding aan Jesus School.
