Werner-Kéba heeft als ongeboren kindje bewust meegemaakt dat zijn vader geweld pleegde tegen zijn moeder toen ze zwanger was van hem. Hij kijkt daardoor met andere ogen naar het abortusdebat dat aankomende maandag plaatsvindt. “Besef dat een ongeboren baby kan zien, horen en voelen.”
De gebeurtenis staat hem nog levendig voor ogen. “Ik was in de baarmoeder en kon al kijken met mijn ogen. Op een keer zag ik ineens dat mijn moeder wat onrustig was. Toen hoorde ik ene soort ruisen en ineens was er een engel bij me. Hij zei: ‘Even wachten, ik maak de kamer klaar.’ Toen verscheen ineens een kinderkamer waarin ik mij bevond. Ik zag een box en ik zag mezelf duimen en mijn handjes en voetjes bewegen. De engel stond naast me. Ik zag ook mijn moeder zitten tegen de muur in een hoek.”
“Ik vroeg: ‘Waarom snikt mijn moeder?’ Het was gek dat ik kon praten, maar de taal die ik sprak was geen Nederlands. De engel antwoordde: ‘Jouw moeder is verdrietig, want jouw papa voelt problemen. Hij wil bij haar weglopen omdat jij eraan komt, maar ik zal haar rustig maken. Maak je geen zorgen.’ Ik zag dat hij naar mijn moeder werd en zijn handen op haar legde waardoor ze rustig werd. Ik ontdekte dat het de Here Jezus was.”
Geruststellen
“Even later liep Hij terug naar mij en zei: ‘Je vader is een beetje in de war, daarom gaat hij haar zo een stomp in de buik geven, maar wees niet bang of boos op je vader. Hij doet het uit wanhoop. Ik ga zijn vuist terugduwen zodat er niets gebeurt, maar de muur komt wel dichtbij.’ Toen kwam de wand van de kinderkamer op me af, als een blaadje boog hij naar binnen. Dat moet het moment zijn geweest dat mijn vader mijn moeder in haar zwangere buik stompte. De hand van de engel werd heel groot en hij duwde die hele wand daarmee heel rustig, alsof het in slowmotion was, terug. Daarna zei hij: ‘Zie je, er is niks aan de hand; ga maar rustig slapen.’ Ook vroeg de engel of ik geschrokken was en ik antwoordde: ‘Ja, wel een beetje’. Verder zei hij: ‘Je moeder is een beetje verdrietig, maar ik ga haar geruststellen. Het komt goed.’ Mijn moeder ging slapen en ik ook. Toen ik wakker werd, was ik weer in de baarmoeder.”
Werner-Kéba wordt ondanksde aanval op zijn leven gezond geboren. Als hij een jaar of twee is, zegt hij ineens: ‘Ben jij soms gestompt, mama?’ “Ik zei het out of the blue. Mijn moeder schrok enorm en was ook verbaasd. Ze vertelde dat het gebeurd was in de eenentwintigste week van haar zwangerschap – ze had het genoteerd – en dat ze bang was dat ik er niet had overleefd. Ook zei ze dat ze enorm geschrokken was van de stomp, maar dat het leek alsof er iemand in de kamer was die haar tot rust bracht. Toen ik over de engel vertelde, stond ze met grote ogen te kijken. Ze had tijdens de aanval gebeden dat God in zou grijpen.”
Rechtszaak
Ook later in de zwangerschap is het leven van Werner-Kéba in gevaar geweest. “Mijn vader heeft tegen mijn moeder gezegd dat ze de baby ‘weg moest maken’. Ik stond zijn toekomst in de weg. Maar mijn moeder zei: ‘Je had kunnen nagaan dat de kans op zwangerschap erin zat. Ik ga het kindje niet weg laten halen, het is een leven.’ Mijn vader, die in Duitsland woonde, heeft nog een rechtszaak aangespannen om het toch voor elkaar te krijgen, omdat zijn goede naam en eer zouden worden aangetast. Het waren de jaren zestig en ongehuwd een kind krijgen, was nog een schandaal. De rechtszaak leverde heel wat publiciteit op, want een abortus afdwingen bij de rechter, kwam niet eerder voor en Duitsland was fel tegen abortus. Mijn moeder heeft de rechtszaak gewonnen.”
Het is een heel wonderlijk iets dat Werner-Kéba het geweld tegen zijn moeder bewust heeft meegemaakt en dat zijn moeder de gebeurtenis bevestigde. “Wat me bijblijft is dat je kunt denken, zien, voelen, met je vingers bewegen. Ik duimde en voelde het kloppen van mijn moeders hart. Dat heb ik altijd onthouden. Heel veel mensen denken dat een ongeboren kind een klompje cellen is, maar in de buik kun je al ervaringen opdoen. Ik had er niet meer kunnen zijn, mijn leven had beëindigd kunnen zijn. Dat moet je je ook voor ogen houden als je een abortus ondergaat. Je ontneemt een kindje het leven, een kindje dat al dingen ervaart. Het gros van de mensen beseft dit niet.”
Als er maandag in de Tweede Kamer wordt gesproken over de initiatiefnota ‘abortus is een mensenrecht’ van Wieke Paulusma (D66), dan hoopt Werner-Kéba dat politici erbij stilstaan dat elke abortus een leven beëindigt. “Ik ben dankbaar dat ik er ben en heb iets van mijn leven kunnen maken.” Hij roept politici op om de film The Silent Scream te kijken, die laat zien hoe een kindje reageert terwijl het geaborteerd wordt. “Als men zo flink is ervóór te zijn, moet men ook zo flink zijn de film te bekijken tot het eind. Ik ben benieuwd of ze dan nog instemmen met de nota.”
Over de film The Silent Scream: Deze klassieke video van Dr. Bernard Nathanson schokte de wereld. Hij legt de procedure van een zuigcurettage uit, gevolgd door een echte abortus in het eerste trimester, gezien door middel van echografie. De kijker kan de wanhopige pogingen van het kind zien om aan de zuigcurette te ontsnappen terwijl haar hartslag verdubbelt, en een “stille schreeuw” horen terwijl haar lichaam wordt verscheurd. De beelden kunnen als schokkend worden ervaren.
