De discussie rondom het verbod op zogeheten ‘homogenezingstherapie’ raakt aan diepgaande vragen over identiteit, vrijheid, en geloof. Vanuit mijn positie als maker van de documentaire Wat is Liefde wil ik geen politiek statement maken. Mijn hart ligt niet in het politieke speelveld, maar bij het brengen van waarheid in liefde, geworteld in het evangelie van Jezus Christus.
In onze documentaire spreken we met verschillende mensen, waaronder mensen die leefden in een homoseksuele levensstijl, maar radicaal veranderden nadat ze Jezus Christus leerden kennen. Hun getuigenis laat zien dat bekering en verandering niet alleen mogelijk zijn, maar ook levensvernieuwend kunnen zijn — niet omdat mensen hen onder druk zetten, maar omdat zij zelf, door de ontmoeting met Jezus, besloten Hem te volgen en hun leven aan Hem toe te vertrouwen.
Na het maken van de documentaire zijn we in contact gekomen met nog veel meer mensen die worstelen met deze gevoelens — en toch hebben gekozen om hun leven te onderwerpen aan Gods wil. En zij laten zien: je kunt deze verlangens onder ogen komen, ermee strijden, en er vrede in vinden. Je hóeft niet je identiteit te ontlenen aan je gevoelens. Er is kracht, vrijheid en vreugde in een leven met Jezus, ook als dat betekent dat je bepaalde verlangens niet uitleeft.
Geen beperking
Het is dan ook belangrijk dat we mensen niet in een slachtofferrol houden: “ik ben nu eenmaal zo, ik mag dit niet, ik zal nooit gelukkig zijn.” Want dat is niet waar. De boodschap van het evangelie is geen beperking, maar bevrijding. God vraagt ons om ons leven aan Hem te geven — en in ruil daarvoor schenkt Hij een vrede en een schoonheid die deze wereld niet kent. Jezus maakt het draaglijk. En op termijn: kostbaar.
Wat mij opvalt in het debat is dat deze vorm van bekering vaak wordt neergezet als iets gevaarlijks of onderdrukkends. Maar bekering is geen conversietherapie. Bekering is een kernbegrip binnen het christelijk geloof, voor iedereen — niet alleen voor mensen die worstelen met seksuele zonden. De Bijbel leert dat ieder mens geroepen is tot bekering, omdat ieder mens zonde kent (Romeinen 3:23). Of het nu gaat om trots, onreinheid, hebzucht of seksuele zonden: God roept ons allemaal op om ons te keren naar Hem.
Scheppingsorde
De zonde is in Bijbels perspectief niet “homoseksualiteit” an sich, maar het breken met Gods scheppingsorde: seksueel verkeer buiten het huwelijk tussen één man en één vrouw. En die waarheid geldt voor iedereen – homo, hetero of anders. Daarom geloven wij ook niet in het uitvergroten van één specifieke zonde boven andere. Elke zonde scheidt de mens van God. En elke mens heeft daarom evenveel genade nodig.
Waar ik me zorgen over maak, is dat een wet als deze mensen mogelijk het zwijgen oplegt die vanuit oprechte overtuiging, vrijwillig, begeleiding zoeken in hun worsteling. We weten dat veel mensen die in hun identiteit worstelen met gevoelens van aantrekking tot hetzelfde geslacht, ook worstelen met schaamte, depressie, en soms suïcidale gedachten. Niet omdat ze bekering proberen te zoeken, maar juist omdat ze nergens meer terecht kunnen met hun innerlijke strijd — zeker niet in een maatschappij die zegt: “Je moet jezelf gewoon accepteren zoals je bent.”
Maar wat als iemand niet gelukkig is met wie hij of zij is? Wat als iemand in vrijheid wil praten over verandering, over reinheid, over een leven naar Gods wil? Mag dat dan nog?
Bekering is niet makkelijk, maar wel eenvoudig. Het is: je omkeren van wat de Bijbel zonde noemt, en je richten tot God. Daar hoort worsteling bij, en soms pijn. Maar het resultaat is vrijheid, vrede, en een leven in waarheid. Dat hebben wij keer op keer gezien in de verhalen die wij gedeeld hebben.
Laat ons als samenleving waken dat we mensen niet juist de hoop ontnemen, door hun zoektocht naar heiliging en rein leven weg te zetten als ‘gevaarlijk’. Het evangelie is geen dwang, maar een uitnodiging. En die uitnodiging geldt voor iedereen.
