Amory’s omschrijving een paar jaar geleden: zelfstandige vrouw, atheïst, huis in Amsterdam-centrum, goede baan als manager bij de overheid, twee masteropleidingen. Amory’s omschrijving nu: getrouwd, christen, woont in een eenvoudig huis met haar Masai-man in Tanzania en doet met haar stichting Ashe Foundation ontwikkelingswerk in de gemeenschap. “Als je me dit twee jaar geleden verteld had, had ik het zelf niet geloofd.”
Zesendertig jaar geleden wordt Amory geboren in Amsterdam in een gezin met een Surinaams-Antilliaanse achtergrond. Haar ouders zijn lid van een baptistenkerk. Als ze zes jaar oud is, scheiden haar ouders en verhuist ze met haar moeder naar Huizen in het Gooi. Ze gaan niet langer naar de kerk. Op haar achttiende gaat Amory op zichzelf wonen en begint ze aan de studie hbo rechten in Haarlem. “Ik was heel gedreven op school en tijdens mijn studie. In mijn opvoeding heb ik meegekregen dat zelfstandigheid als vrouw heel belangrijk is. Ik was vrij serieus, druk met mijn studie en mijn bijbaan, maar niet zo bezig met het studentenleven.”
Als Amory haar studie heeft afgerond, gaat ze werken bij de overheid. Ze maakt al snel promotie tot manager. Ze beschouwt zichzelf als atheïst. Als kind denkt ze dat de scheiding te maken heeft met de kerk. “Ik had geen idee of dit daadwerkelijk zo was, maar ik heb het zo ervaren als kind. Daardoor ontstond er een soort wrok tegen de kerk.” Naast haar baan doet ze achtereenvolgens twee masters: bestuurskunde en filosofie Cultuur en Bestuur aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Die laatste studie, gericht op de Griekse traditie, zet haar aan het denken. “Ik wist dat een aantal docenten en professoren overwegend christen zijn. Ik vroeg me af hoe zulke slimme mensen nu in God kunnen geloven. Er begon iets van binnen in mij te werken en ik dacht: misschien is er toch wel meer dan ik denk.”
Ratrace
Er is altijd wel een man in haar leven met wie ze een relatie heeft. “Het waren doorsnee Nederlandse mannen, hoger opgeleid met een goede baan.” Ze lijkt succesvol, is gedreven en heeft een goede baan. “Ik realiseerde me wel dat ik in een ratrace terecht was gekomen. Ik deed alsof ik dat prima deed, maar ik voelde me helemaal niet zo gelukkig als ik had verwacht na alles wat ik bereikt had. Ik voelde me een beetje afgestompt, je bent zo druk met alles van jezelf: werk, studie; het was heel belangrijk maar ook erg op mijzelf gericht.”
Dan breekt de coronaperiode uit. “Mijn toenmalige partner stelde voor om eindelijk weer eens met vakantie te gaan, nadat dit een tijd niet mogelijk was geweest vanwege de lockdowns. Onze relatie zat in een dip en we besloten samen naar Tanzania te gaan, in de hoop daar weer tijd en aandacht voor elkaar te vinden.”
Masai
In Tanzania gebeurt er iets opmerkelijks bij Amory. “Ik voelde me helemaal thuis. Het was heel vreemd, want ik was er nooit eerder geweest. Het was een soort geestelijke ervaring voor mij.” Dat wordt nog eens versterkt als ze Kangai, een Masai-man ontmoet, die werkt als beveiliger op de safarilodge waar Amory en haar toenmalige vriend verblijven. Masai beschermen de toeristen tegen wilde dieren. “Overdag gingen we op safari, in de avond kon je een hapje eten en bij het kampvuur zitten dat de Masai maakten. Iedere avond zat ik daar en op de een of andere manier gebeurde het dat mijn toenmalige vriend dan naar de kamer ging. Ik hoorde in mijn hart een heel duidelijke stem die zei ‘Dit is de vader van je kinderen’. Ik dacht: ‘oké, wat???’ Ik wilde nooit kinderen, daar was ik veel te egocentrisch voor. Ik raakte er zo van in de war dat ik het eerst wegwuifde. Ik zat in een relatie, het was een heel gekke ervaring. Toen we daarna naar Zanzibar vertrokken, wist ik dat ik hem heel erg zou gaan missen. Van dat gevoel schrok ik ook heel erg. We hadden heel diepgaande gesprekken voor mensen die elkaar net hebben ontmoet. Ik merkte dat er bij hem ook wel wat zat. En later sprak hij uit dat hij tegen zijn neefje had gezegd dat ik zijn latere vrouw zou worden.”
Openbaring
Amory vertelt niet aan haar vriend wat haar innerlijk is overkomen. “Ik wuifde het weg, we hadden gewoon een aardige masai jongen ontmoet.” Wel wist haar toenmalige vriend dat ze contact houdt met Kangai. Er volgt een periode van verwarring als ze terug is in Nederland: “Ik dacht ineens: wat is mijn leven leeg, wat ben ik eigenlijk aan het doen? Het voelde als een soort openbaring. Ik dacht: wat gebeurt hier, waarom ben ik hier? Ik kan het niet zo goed uitleggen.”
De relatie gaat uit. “We woonden samen in een huis aan de Prinsengracht. Dat kon ik niet in mijn eentje betalen en ik trok in bij een vriendin van vroeger in Haarlem. Ik merkte dat ik sterke gevoelens had voor Kangai, terwijl ik hem maar een week had gezien. Het was heel gek en ook totaal niet hoe ik ben. Het overviel me allemaal een beetje.”
Geloofssprong
“In die tijd ben ik ook gaan onderzoeken wat het was wat ik voelde en hoorde. Ik ging preken luisteren op internet. In mijn kindertijd had ik wel wat verhalen gehoord, maar ik ging me nu verdiepen in wat het nu echt betekende. Zo kwam ik weer bij Jezus uit en ik voelde dat dit de weg was die ik in moest slaan.”
Ze besluit om vier maanden later weer naar Tanzania te gaan. “Mijn moeder was daar helemaal niet blij mee. Zij dacht dat ik niet meer levend terug zou komen. Met mijn vader had ik altijd wel een band die oké was maar oppervlakkig. Maar toen dit gebeurde kon ik echt bij hem terecht voor steun. Dat verbeterde de band enorm, er vond echt herstel plaats. Ik vond het zo eng om in mijn eentje naar Tanzania te gaan, maar ergens wist ik dat het goed ging en het hielp dat mijn vader me steunde. Hij bemoedigde met de woorden: ‘Het is een geloofssprong’.
Doemscenario’s
Kangai haalt Amory op van het vliegveld. “Het was heel spannend. Ik had allemaal doemscenario’s in mijn hoofd. Straks word ik gekidnapt. Je hebt van die momenten dat je denkt: wat ben ik aan het doen, maar overwegend had ik het gevoel dat het wel goed zou komen. Op het moment dat ik geland was en Kangai mijn hand vastpakte, wist ik dat het helemaal goed zat.”
De twee gaan op reis naar Kangai’s Masaidorp. “Dat is in de binnenlanden, vierhonderd kilometer van de hoofdstad. Het was heel leuk, maar ook heel spannend. We kwamen aan in het donker. Zijn moeder zag mij voor het eerst. Zij heeft geen smartphone en had nooit een foto van mij gezien. Kangai had alleen maar laten weten dat hij ‘een gast’ mee zou nemen. Kangai’s moeder keek me aan, omhelsde mij meteen, gaf me twee kussen en zei: ‘Wat fijn dat je er bent, bedankt’. Toen wist ik dat het warme mensen zijn.”
Modderhuisje
Amory brengt drie dagen door in het Masaidorp van Kangai. “Dat was een ervaring op zich. Ik zat voor het eerst in een modderhuisje, zonder enige voorzieningen. Er was geen elektriciteit of stromend water. Ik had Kangai van tevoren gevraagd of ik er wel kon douchen. Ja natuurlijk, had hij gezegd. Ik dacht aan een douche, maar het bleek een hokje te zijn, met een emmer met water dat werd verwarmd op het vuur. Het was wel schattig, want Kangai kwam de eerste avond op de rand van het bed zitten en zei: ‘Sorry, this is me, dit zijn mijn omstandigheden’. Maar ik zie dat wel anders. Je leefomgeving zegt niets over wie iemand is. Je bent ook maar ergens geboren en opgegroeid.”
Na het verblijf in het dorp gaan ze voor een minivakantie naar Zanzibar. “In principe ga je niet alleen weg met een man, maar van mij werd het geaccepteerd omdat ik geen Masai ben. Het was zo fijn met hem, ik voelde me veilig bij hem.”
Overgave
Kangai is de eerste generatie die opgroeit als christen. “In de jaren zestig hebben de katholieken het evangelie gebracht in zijn dorp. Zijn opa en oma en ouders zijn ook christen geworden. Hij is de eerste generatie die in een christelijk gezin is geboren.” Masai zijn heel sterk in het geloof, merkt Amory. “Ik denk dat dat komt omdat ze in overgave aan God leven. Als het niet regent, hebben ze ook minder eten.”
Vanaf het begin af aan vertellen ze over het geloof. “Hij zei dingen over God, niet op een belerende manier, maar heel open, zodat ik erover na ging denken. Het was heel belangrijk voor mij dat hij mij dichter bij God bracht.” De Masai hebben een levende relatie met God, merkt Amory. Het zijn wel vooral de vrouwen die elke zondag naar de kerk gaan, al verschilt dat ook per familie. Ze bidden veel en ook in hun taalgebruik klinkt het geloof door. Zo is een regenboog ‘de deken van onze Vader’. En als je iemand gedag zegt, neem je afscheid met ‘God zegent je’. Het zit echt in hun manier van zijn.”
Pittig
Na twee weken moet Amory weer terug naar Nederland. Ze moet haar scriptie schrijven, naast haar fulltime baan. “Het was en heel pittige periode, met in mijn achterhoofd steeds de vraag: wanneer kunnen we elkaar weer zien? Kangai’s eerste toeristenvisumaanvraag was afgewezen. En ik had een fulltime baan en werkte aan mijn scriptie, dus ik kon niet steeds weg.”
Ze zien elkaar vijf maanden niet. Als de studie is afgerond, gaat Amory een maand naar Tanzania. “Dat voelde heel vertrouwd.” Na een lange tijd krijgt Kangai dan toch het gewenste toeristenvisum. Hij ontmoet Amory’s familie en vrienden. “Iedereen was meteen gek op hem. Zelfs mijn moeder vraagt bijna alleen nog maar naar hem. Ze zei: ‘Goed gedaan hoor, Kangai is een heel warm en zachtmoedig mens’.”
Tragisch
In 2024 neemt Amory ontslag en ze vertrekt voor tien maanden naar Tanzania. In die periode gebeurt er iets heel tragisch, haar jongere zusje overlijdt door zelfdoding. “Ik ben direct teruggegaan naar Nederland.” Het is voor Amory en haar familie een hele verdrietige periode, waarin toch een lichtpuntje ontstaat. “Ik luisterde tijdens mijn verblijf bij mijn vader naar een preek over het hebben van een levend geloof. Ik ging nadenken wat mijn volgende stap zou zijn en besloot dat ik me wilde laten dopen. Mijn zusje was drie weken daarvoor overleden, toch voelde ik me zo veilig dat ik vertelde dat ik me wilde laten dopen. Iedereen was er blij om. Het was een vreugdemoment in een heel nare periode. Zo zag ik dat God aan het werk was. Mijn vader en mijn zusjes hebben mij gedoopt in het bijzijn van al mijn naaste familie.”
Er ontstaat bij Amory en Kangai het verlangen om te trouwen. “Maar hoe moet je dat doen als er net zoiets verdrietigs is gebeurd. Mijn zusje van twintig ging twee maanden later op outreach naar Bali. Zij zei: ‘Als jullie gaan trouwen voordat ik wegga, kan ik jullie bruiloft nog bijwonen.’ Het is niet gelukt om het binnen twee maanden te regelen, maar we hebben het wel in gang gezet. In februari 2025 zijn we in Nederland getrouwd in het bijzijn van familie en vrienden. Het was heel mooi en ik denk ook een lichtpuntje voor mijn familie.”
Watertank
Het stel gaat op huwelijksreis en Kangai vertrekt in maart weer naar Tanzania. Amory krijgt onverwacht een mail van een bedrijf, waarvoor ze als ZZP’er online kan werken. Dit opent de deuren om naar Tanzania te vertrekken. Amory trekt in bij Kangai’s moeder in het Masaidorp, maar na korte tijd bouwen ze een eigen huis. “Ik was zo afhankelijk van zijn moeder en zusjes om mijn kleding te wassen. Ik kan niet op vuur koken en als ik wilde douchen, moest ik steeds om water vragen.” Het huis van Kangai en Amory ligt op tien minuten afstand met de motor van Kangai’s dorp, in Masai-gebied. Ze hebben elektriciteit en ook een watertank, zodat mensen bij hen water kunnen halen. “Dat is heel fijn, mensen vinden het een verbetering voor hun dorp.”
Natuurlijk waren er ook cultuurschokken. “Echt alles is wel anders, ik kan niet maar een ding noemen. De stam drinkt bloed van koeien, jongens én meisjes worden besneden. Dat laatste verandert wel langzaam. Er gaan meer kinderen naar school en daar wordt verteld dat het ernstige gevolgen kan hebben. Maar het zit wel echt in de cultuur ingebakken.” Omdat de meeste vrouwen geen Engels verstaan, weet Amory niet precies hoe de vrouwen zelf het besnijden zien.” Voor de jongens geldt dat ze een hele ceremonie krijgen en rond hun dertiende besneden worden zonder verdoving. Ze mogen geen kick geven, anders worden ze niet gezien als Masai-krijger. Ik vroeg mijn man hoe dit was. Hij vond het heel normaal. Dat vond ik misschien wel de grootste cultuurschok.”
Vogels
Wat voor Kangai de grootste cultuurschok is, weet Amory niet. Ze zal het hem vragen als hij thuiskomt, vertelt ze aan de telefoon. Op de achtergrond hoor je vogels uitbundig fluiten en de zon schijnt op Amory’s gezicht. Naderhand appt ze me met het antwoord dat Kangai gaf op de vraag wat hij de grootste cultuurschok vindt nu hij getrouwd is met een Nederlandse vrouw. “Een onschuldige – en voor mij erg grappige – is dat hij in Nederland heeft gezien dat mensen hun honden soms knuffelen en zelfs een kus geven. Dat was de eerste keer dat ik dit van hem hoorde. Een meer controversiële en voor hem een grote cultuurshock, misschien vergelijkbaar met hoe wij besnijdenis ervaren is dat er mensen zijn die een gendertransitie hebben ondergaan of die genderdysforie ervaren. Dat kennen ze in deze cultuur niet, en hij is daar erg verbaasd over.”
Offer
Wat heeft ze geleerd over God in alle veranderingen die ze in haar leven ziet. “Als ik dit verhaal vertel aan mensen die geen christen zijn, dan lijkt het alsof Tanzania het startpunt is en dat het land mij veranderd heeft. Maar ik zie dat het God is. In retroperspectief kan ik zien hoe God altijd in mijn leven heeft gewerkt en dat Hij er altijd is, ook op de momenten dat je je er niet van bewust bent.”
Haar lievelingstekst is Romeinen 12 vers 1 en 2. “Die gaat erover dat ons leven een offer is voor God en ik hoop dat ik mijn leven kan wijden als offer aan God. Kangai en ik willen ons beschikbaar stellen voor wat God wil doen. Mijn vader vertelde dat ik van jongs af aan een sterk rechtvaardigheidsgevoel heb en ik denk dat mijn roeping echt specifiek is voor de Masai in Tanzania. Zij zijn een minderheidsgroep en leven best wel in armoede. We willen graag dingen voor en met Hem rechttrekken.”
WIl je meer weten over of bijdragen aan het werk onder de Masai? Kijk op de website van Amory en Kangai.
