Sebastiaan Pavlotzky groeide op in een ogenschijnlijk stabiele omgeving. Hij ging als kind met zijn ouders naar de kerk, had vrienden en leidde naar eigen zeggen “op zich een prima leven”. Toch ontbrak er iets. “Mijn ouders hebben echt hun best gedaan, maar op het gebied van liefde hadden ze hun moeites. Er waren ook regelmatig conflicten thuis.” Inmiddels is Sebastiaan student bij Charis Bible College.
Wat begon als experimenteren met vrienden, groeide in zijn tienerjaren uit tot een leefstijl waarin alcohol, drugs en seksuele grenzen steeds verder opschoven. “Het weekend draaide op een gegeven moment alleen nog maar om zuipen en blowen. Het was een goed weekend als je kon vertellen hoe erg je naar de was geweest.”
Steeds verder weg
De keuzes die hij maakte begonnen hem innerlijk uit te hollen. Hij kreeg relaties, maar was ontrouw. “Dan had ik een vriendinnetje en zag ik een ander leuk meisje. Dan dacht ik even niet na en ging ik met haar zoenen. Daarna voelde ik me weer schuldig. Het was niet mijn intentie om iemand pijn te doen, maar het gebeurde wel.”
De combinatie van schuldgevoel, drugsgebruik en losbandigheid zorgde voor een neerwaartse spiraal. “Door het blowen raakte ik afgestompt. Motivatie ging weg. Ik ging spijbelen, verloor banen, werd brutaler thuis. Je voelt je steeds leger. Een beetje dood.”
Volgens Sebastiaan gaf alleen drank, drugs of seks hem nog een tijdelijke ‘kick’. “Dan dacht ik even: oké, dit geeft iets van leven. Maar het is nooit genoeg. Je hebt steeds meer nodig.”
Hij werd uiteindelijk door zijn ouders het huis uitgezet en ging samenwonen met zijn vriendin. Die relatie was ongezond en instabiel. Werk hield hij moeilijk vast. “Ik dacht: is dit het leven? Alleen maar werken, geld verdienen, ooit met pensioen en dan dood? Wat is dit?”
Seksuele grenzen verdwenen
In die periode verloor hij naar eigen zeggen de controle over zichzelf, vooral op seksueel gebied. “Ik ging grenzen over die niet goed zijn. Ik werd een gevaar voor mezelf.”
Seksuele opwinding was het enige wat hem nog een gevoel van leven gaf. “Ik liep achter alles en iedereen aan. Er waren bijna geen grenzen meer.” Hij beschrijft gedrag waarvoor hij zich nu diep schaamt. “Ik dacht later: ik had ook echt nog veel erger kunnen eindigen.”
Het besef drong door dat het zo niet langer kon. “Ik weet nog dat ik onderweg was naar mijn ouders en dacht: als dit zo doorgaat, eindig ik in de gevangenis. Ik heb mezelf niet onder controle.”
Een wanhoopskreet naar God
Hoewel hij als kind naar de kerk ging, zag hij God lange tijd als “een denkbeeldig vriendje voor volwassenen”. Toch riep hij in wanhoop tot Hem. “Ik zei: als U er bent, dan bent U de enige die het waard is om te volgen, maar ook de enige die me hieruit kan redden.”
Een week later kreeg hij via zijn ouders een Bijbeltekst aangereikt tijdens een kerkdienst. De tekst luidde: “De vertrouwelijke omgang met de HEERE is voor wie Hem vrezen (…) Hij zal hun voeten uit het net bevrijden.” Voor Sebastiaan voelde dat als een directe boodschap. “Het was zo specifiek. Alsof God zei: kijk naar Mij, Ik kan jou redden.”
Hij brak en vertelde zijn moeder hoe het werkelijk met hem ging. Kort daarna bezocht hij opnieuw een kerkdienst. “Het ging over maskers afdoen. Over verslaving. Het was alsof die hele dienst voor mij geschreven was.”
Tijdens die samenkomst gaf hij zijn leven aan Jezus Christus. Hij beleed zijn zonden en liet voor zich bidden. “Er werd gezegd: als je je zonden belijdt, verwijdert God ze zo ver als het oosten is van het westen. Dat deed ik.”
Hij beschrijft een moment waarop hij fysiek begon te trillen. “Ik dacht: wat gebeurt hier? Doe ik dit zelf? Maar ik wist: dit ben ik niet zelf.” Volgens Sebastiaan markeerde dat moment een radicale ommekeer. “Vanaf dat moment ben ik een ander persoon geworden. Eigenlijk meer wie ik had moeten zijn.”
Nieuw leven
Negentien jaar later kijkt hij terug op een totaal veranderd leven. Hij is getrouwd, vader van vier kinderen en runt een eigen bedrijf. “God heeft echt hele mooie dingen gedaan in mijn leven.”
Toch bleef er een verlangen naar meer verdieping. In de Bijbel las hij over genezingen en de kracht van de Heilige Geest. “Ik zag dat het er was, maar ik ervaarde het niet zoals ik dacht dat het mogelijk was.”
Hij besloot zich verder te verdiepen in onderwijs over de werking van de Heilige Geest en kwam uiteindelijk terecht bij Charis Bible College waar thema’s als genezing en geestelijke gaven centraal staan. “Mijn ogen gingen open. Het heeft me zoveel verder gebracht. Er zijn echt heel veel dingen vernieuwd.”
Voor Sebastiaan is zijn verleden geen geheim meer, maar een getuigenis. Van leegte naar herstel. Van verslaving naar vrijheid. “Ik dacht dat ik vastzat in een gevangenis waar ik nooit uit zou komen. Maar Jezus heeft me eruit gehaald.”
