Richard Vollebregt bevindt zich net op een dieptepunt van zijn leven. Zijn vrouw is bij hem weggegaan na achtentwintig jaar huwelijk. Hij voelt de pijn van afwijzing die hij ook in zijn jeugd ervoer, opnieuw. Maar het volgen van de Lifeschool verandert dit. “In mijn jeugd kreeg ik te maken met lijden, maar door het lijden heen heeft God iets krachtigs gedaan.”
Richard groeit op in een katholiek gezin, als achtste van twaalf kinderen. “Ik was een heel vrolijk kind, maar door de omstandigheden thuis werd ik steeds stiller. Mijn vader was schizofreen. Wat hij zei of wilde, moest gebeuren. Hij zette ons als kinderen in rijtjes en deed zich voor als een soort rechter. Er was een rijtje met kinderen die het goed deden en een rijtje met kinderen die het slecht deden. Ik stond altijd in het laatste rijtje. ‘Jij bent niet goed bezig, jij bent niet goed’. Hij maakte kruisjes met wijwater. Ik heb mezelf lang niet waardig genoeg gevonden.” Uiteindelijk scheiden Richards ouders.
Op de basis- en middelbare school wordt de jonge Richard gepest. “Ik kon niet op een goede manier naar buiten brengen wat er in mij omging”, vertelt hij daarover. Hij mag niet bij vriendjes spelen en ook geen kinderen mee naar huis nemen. “Dat was not done. Hij was bang dat we heel vrij zouden worden en hem zouden overrulen. Hij wilde wel het goede voor ons, maar hij deed het tegenovergestelde door een geest die hem daarin stuurde.”
Flauwvallen
Het katholieke geloof biedt weinig steun. “Wij hadden zelf geen Bijbel. In de kerk werd eruit voorgelezen en daar moest je het mee doen. Ik kende de principes van de Bijbel niet goed. In de kerk was ik wel even vrij van de woorden die mijn vader sprak. Ik fantaseerde dan dat ik flauw zou vallen en naar het ziekenhuis zou worden gebracht, zodat ik even niet onder zijn heerschappij hoefde te leven.”
Als jongeman gaat Richard eens mee naar de evangelische kerk die zijn jongste broer bezoekt. “Hij vertelde dingen over de Bijbel die ik wel interessant vond. Maar in de kerk bleken mensen ook heel wettisch te zijn. Je draagt de last van je vader mee, je doet het weer niet goed, het moet altijd anders. Ik dacht: Ik ben klaar met het geloofsgebeuren. Ik schuif het aan de kant en ik wil dood. Wachtend in mijn auto op groen licht, wilde ik flink gas geven en ergens tegenaan rijden. Er kwam een vlinder op mijn ruit zitten. Toen ik begon te rijden, bleef hij op zijn plek. En het woord ‘volharding’ kwam in mij op. Ik minderde gas en heb niet gedaan wat ik wilde doen. Ik was klaar met God, maar Hij niet met mij.”
Trapje
Wanneer Richard op zijn negenentwintigste de vrouw ontmoet met wie hij trouwt, valt hij voor haar. Letterlijk. “Ik was beheerder en ook een soort sociaal werker in een multicultureel jongerencafé in Delft. Zij gaf kleuradvies voor de muren. Ik was op slag verliefd en wist er geen uiting aan te geven dat ik haar leuk vond. Ik viel letterlijk van een trapje. Zij hoorde van God: ‘Dit wordt je man’.” Maar na een paar maanden verkering maakt ze het uit met Richard. “Ze had de hele dag Markus 10 vers 9 in gedachten. Ze dacht: laat ik eens kijken wat er staat. ‘Wat God heeft samengebracht, scheidde de mens niet’. De dag erna belde ze me weer op.”
De vrouw nodigt Richard uit mee te gaan naar de kerk. “Dat was zo bijzonder. Ik weet niet meer waar de preek over ging, maar ik zei op een gegeven moment tegen God: ‘Wat moet ik doen om bij U te horen?’ Toen zei Hij: ‘Laat je dopen’. Dat was de eerste keer dat ik heel duidelijk Zijn stem hoorde. Ik kreeg er ook een lied bij: Heer, uw bloed dat reinigt mij, Doet mij leven en maakt mij vrij.”
‘Zout op’
Dit lied krijgt Richard in de loop van jaren steeds te horen. “Het raakte mijn hart. Het is God die iedere keer reiniging bracht van dingen die niet waar waren, maar die ik voor waar had aangenomen. Ik moest Hem leren vertrouwen. Hij leerde me: ‘Ik ben je Vader, ik houd van je’. Dat hadden mensen altijd wel gezegd, maar ik dacht dan: ‘zout op, als God net zo is als mijn eigen vader, dan hoef ik Hem niet.’ Ik kende God nog niet persoonlijk, dat is pas later gekomen. Ik heb Hem echt leren vertrouwen, stapje voor stapje. Hij nam me mee aan de hand om tot een levend geloof te komen.”
Richard en zijn vriendin trouwen in 1997, hij is dan eenendertig. “Het was een pittige tijd. Toen de trouwdag was afgelopen, stortte mijn vrouw in. Ze kreeg een heel heftige burn-out en kon geen licht, kleuren en geluid meer verdragen. Ik met mijn verleden, moest dan als priester in het gezin proberen te functioneren. We hebben elkaar geholpen om staande te blijven, maar het was niet altijd makkelijk. Ik heb een verleden, zij heeft een verleden en als je dan samenkomt, moet je daarin elkaar vinden. Ik vond het in het begin heel erg lastig om haar elke dag te geven wat nodig was. Dat had ik van thuis niet meegekregen. Ik moest altijd luisteren, maar wist niet hoe je als man moest zijn.”
Breekpunt
In die periode gaat het echtpaar wel naar de kerk. “We hebben ook wel om hulp gevraagd, maar kregen niet echt adviezen waar we iets mee konden. Ik heb ervaren dat als we leiding kregen, het van de Heilige Geest afkomstig was.” In augustus is het paar achtentwintig jaar getrouwd. Ze hebben roerige jaren achter de rug en die leiden uiteindelijk tot een breekpunt. “Mijn vrouw wilde even rust, even op zichzelf gaan wonen. Dat vond ik goed, maar we zijn nu op het punt beland dat ze zegt: ‘Ik wil echt van je scheiden. Ze is in tussentijd ook verliefd op iemand anders geworden, dat maakt het heel lastig.”
De naderende scheiding doen Richard veel. “Die oude gedachtes van ‘je bent niet goed genoeg’ steken weer de kop op. Ik wil liever niet scheiden, maar er staat ook dat je de scheidbrief mee moet geven. Het is pijnlijk, want ik geloof dat we er samen met God uit zouden kunnen komen, maar dat moet je dan wel eenparig begeren.”
Hoopt Richard op herstel? “Ik heb het in Gods handen gelegd met de woorden ‘Heer, U weet wat het beste is’. Hij heeft mij ook gezegd: ‘Laat het los’. Ik heb dat stukje losgelaten uit zelfbehoud. Ik merk dat God me een soort bescherming geeft zodat je niet overladen wordt met iets waar je geen grip op hebt. Het is in Zijn handen, daar heb ik het ingelegd.”
Solliciteren
Ondanks het feit dat Richard niet wil scheiden en de pijn die het doet om in de steek gelaten te worden, ervaart hij dat God dichtbij is. Een apostel moedigt hem aan te gaan solliciteren. De woorden komen diep binnen in zijn hart, hij ervaart dat de Heilige Geest spreekt. Op dat moment doet Richard alleen vrijwilligerswerk omdat hij zelf ook een burn-out heeft gehad en moest revalideren na een auto-ongeluk. “Als iemand een woord uitspreekt, moet je altijd onderzoeken of het gegrondvest is op het Woord van God. Hij heeft bevestigd en het is ook waar geworden.”
Op een wonderlijke manier krijgt Richard een baan als conciërge op een school. Het aantal uren breidt zich uit, van negen naar zestien uur. Hij ziet er de hand van God in. “Van de week had ik een reflectiegesprek met iemand die zei: waarom doe je niet iets van pastoraat op school, daar ben je echt geknipt voor. Ik zei later tegen God: ‘Heer, U bent wel heel erg snel. Maar ik ga het inbrengen bij de directeur. Zo zie ik dat Hij heel krachtig bezig is in mijn leven. Daarvoor moet ik wel met Hem verbonden blijven en zorgen dat ik luister naar wat Hij zegt. Als wij doen wat God tegen ons zegt, het onderzoeken en het nieuwe gebied instappen, dan doe je waartoe je geroepen bent. Je kunt niet in je luie stoel blijven wachten; het is bid en werk. God doet het, maar Hij vraagt stappen van ons zodat Hij het in werking kan zetten. Anders gebeurt er niks.”
Wat Richard erg bemoedigt, is zijn deelname aan de Lifeschool. “Mijn vrouw was bij me weggegaan, ik zat in een crisissituatie en toen zeiden leiders van de Lifeschool die ik ken: ‘Waarom stap je nu niet gewoon in?’ Ik ben in september vorig jaar begonnen. Het helpt me dat ik mijn verhaal kan delen met andere gelovigen. Dan komt er iets tot stand. Wat je van God ontvangt, kun je met elkaar delen. God spreekt door alles heen, of je nu praat of stil bent. Soms komen we in ons leven in stormen terecht. Ik moet dan altijd denken aan het gedeelte dat Jezus in de storm slaapt in de boot. De discipelen zijn in paniek. Jezus noemt hen ‘kleingelovigen’ en stilt de storm. Ik realiseer me Hij in de boot is in de storm die ik doormaak. Hij is als een schild om mij heen.”
Lifeschool
Psalm 23 is Richards lievelingstekst. “Daarin staat alles: dat de Heer mijn herder is, dat Hij mij leidt aan rustige waterstromen, dat Hij een dis aanricht voor het aangezicht van de tegenstanders. Er staat alles in wat nodig is om Hem te volgen. Hij is mijn Vader, Helper, Maker, Voorziener. Jaren geleden had ik nog 850 euro nodig voor een auto. Iemand die van niks wist, stuurde me diezelfde week een envelop vanuit Zwitserland met exact dat bedrag. Wat is God groot. Nog voordat ik dingen vraag, heeft Hij ze al in werking gezet.”
Als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik geen leuk begin gehad maar het heeft me wel gebracht waar ik nu ben. Het was lijden, maar door het lijden heen heeft God iets krachtigs gedaan. En daarvan kan ik getuigen en ik mag mensen bemoedigen. Door ons getuigenis te geven, geven wij richting aan de ander zodat die niet dezelfde fouten maakt. Mensen worden echt geraakt door mijn getuigenis en zeggen vaak: ‘Je hebt een echt vaderhart’. Dan zie je dat wat de vijand wilde breken, krachtig is gemaakt door God.”
Voor meer informatie: Lifeschool | Ontdek het leven in het Koninkrijk van God
