Negen jaar lang runde Bob Springer een drukbezochte uitgaanszaak in Middelburg. Elk weekend organiseerde hij feesten, waar alcohol rijkelijk vloeide en grenzen vervaagden. “Ik creëerde plekken waar mensen een ‘leuke tijd’ hadden door zichzelf het lazarus te drinken,” zegt hij nu. “Ik zag hoe mensen losbandig en agressief werden zodra alcohol in het spel was. Toen dacht ik alleen: als ik maar mijn geld verdien.” Dat hele leven is nu verleden tijd, nadat Bob zich twee jaar geleden bekeerde tot Jezus.
Zijn club stond bekend als dé plek voor een avond uit in de stad, met een focus op de urban scene. “Het was in Middelburgse begrippen echt dé tent. De enige plek waar zelfs lachgas werd verkocht. Ik vond dat ik mensen een geweldige avond bezorgde.”
Die blik veranderde ingrijpend na het overlijden van zijn moeder, die op 74-jarige leeftijd stierf. “Ik dacht: ik ga de tweede helft van mijn leven beginnen. Wil ik die zo invullen als de eerste helft? Alles in mij schreeuwde: nee.” Toch bleef hij vastzitten aan zijn onderneming. “Ik had geen diploma’s, was schoolverlater, en dit was het enige wat ik had opgebouwd.”
Via een huisgenoot die net via Alpha Cursus tot geloof was gekomen, kwam hij in aanraking met het christelijk geloof en ging hij een keer mee naar de kerk. “Ik dacht ‘baat het niet dan schaadt het niet’ op de uitnodiging van mijn huisgenoot. Tijdens de eerste dienst kreeg ik de boodschap, (nadat ik al aantal weken liep met het verlangen om anders te gaan leven maar het niet durfde): durf je oude leven los te laten, om een nieuw leven met God te omarmen!” Twee weken later liet Bob zich dopen. “Met Pasen gaf ik mijn leven aan Jezus. Sindsdien heb ik het vertrouwen dat als je je fundament op Hem bouwt, het goedkomt.”
Zijn leven veranderde radicaal. Hij ging fulltime werken bij het COA, ondanks dat daar normaal een hbo-opleiding voor nodig is. “Alle deuren gingen open na een open sollicitatie.” Zijn verleden, waarin hij onder meer in jeugdgevangenissen zat en betrokken was bij een vechtpartij waarbij iemand in coma raakte, ziet hij nu in een ander licht. “Zelfs dat keerde de Heer ten goede.”
Vanuit zijn geloof richtte hij de stichting Army of Grace op, waarin verschillende initiatieven samenkomen, zoals een open inloop, talentontwikkeling, outreach, muziek en evenementen. “Ik ben altijd ondernemer geweest. Ik weet hoe je dingen start en organiseert. Dat is mijn kracht. Maar nu hoef ik het niet meer alleen te doen. Elk onderdeel van de stichting heeft eigen leiders.”
Op Koningsdag keerde hij terug naar de plek waar hij jarenlang zijn geld verdiende – maar dit keer met een ander doel. In plaats van een feestavond organiseerde hij een aanbiddingsavond in zijn voormalige club, die nog altijd wordt gerund door zijn ex-compagnon.
“Op mijn werk hoorde ik iedereen over Koningsdag. Ik dacht: ik heb een andere Koning in mijn leven,” zegt hij. “Mensen hebben vaak geen alternatief. Of je gaat naar de markt om je klem te zuipen, of er is niks. Dan kies je sneller voor de duisternis. Dus dacht ik: laten we een plek bieden waar mensen gezelligheid vinden, maar dan met God.”
Met toestemming van de huidige eigenaar kreeg Bob opnieuw toegang tot de zaak. “Ik appte hem: ik ga dit en dat doen in de zaak. Hij zei: ‘prima, je hebt de sleutels nog. Zorg dat de zaak gezegend wordt’, haha.”
Buiten organiseerde Army of Grace ook een outreach. “We hadden een groot bloemenkruis en een schilderij waar mensen iets op konden schrijven en symbolisch onder het bloed konden brengen. We gingen in teams naar de mensen om voor hen te bidden en hen over Jezus te vertellen. Ook met moslims en anders geaarde mensen. We hebben mooie gesprekken gehad. We wilden er gewoon voor mensen zijn”
Ook voor de uitgaansplek werd flink gebeden. “In elke hoek en bij elke steen de zegen van Jezus uitgesproken. Dat iedereen die daar binnenkomt veranderd weer naar buiten gaat.”
De avond trok bezoekers die bewust kozen voor een andere invulling van Koningsdag. “We begonnen met worship en praise. Van rustige muziek tot meer uptempo, met rap en band. Mensen waren echt vol vreugde.” Tegelijkertijd is het voor veel christelijke jongeren wel een strijd. “Een meisje zei: ik ga straks nog met vrienden op stap, maar ik begin wel met God. Ze was daar eerlijk in.”
Voor hem voelde de avond als meer dan een evenement. “Het voelde alsof we als een leger een plek terug aan het nemen waren die eerder door duisternis was ingenomen. Dat gevoel was heel sterk. Duisternis moet wijken.”
Bob wil dit vaker gaan doen, ook op andere locaties. “We gaan zeker vaker dit soort avonden organiseren en ook andere plekken helpen. We nemen plekken terug voor Jezus.”
