Vorig jaar zomer gebeurde er in ons gezin iets wat we nooit hadden verwacht. Ik was in verwachting van ons derde kindje, maar na negen weken verloor ik de zwangerschap. We hebben al twee kinderen en zelf had ik nooit eerder een miskraam meegemaakt.
Tekst: Amanda van den Bos
Als je mij vóór die tijd had gevraagd of ik me zoiets kon voorstellen, had ik zonder twijfel nee gezegd. Sinds ik op mijn veertiende tot geloof kwam, geloof ik dat God een goede Vader is. Een Vader die het beste wil voor Zijn kinderen en goede plannen voor hen heeft. Die overtuiging is door de jaren heen niet veranderd, ongeacht wat er in mijn leven gebeurde.
Ik heb altijd geleerd om mijn vertrouwen op God te stellen en niet op mijn eigen kracht. Toen ik zwanger was van onze eerste twee kinderen, droeg ik hen vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was aan God op. Dat deed ik nu opnieuw.
Tot de dag van mijn eerste echo. Ik begon te bloeden. Mijn eerste reactie was bidden. Ik wist dat er iets niet goed zat en dat ik Gods hulp nodig had. Ik zocht Hem op in gebed en aanbidding. Na een tijd van bidden ervoer ik rust. Die avond ging ik met vrede slapen.
De volgende ochtend was het bloeden gestopt. Tijdens de echo bleek alles goed te zijn. De baby zat op de juiste plek en er leek niets aan de hand. Maar een dag later veranderde alles.
Terwijl ik de trap afliep, voelde ik ineens wat er gebeurde. Ik kreeg een miskraam. Het bloed stroomde langs mijn benen. Ik rende naar het toilet en besefte dat ik ons kindje was verloren. Ik schreeuwde het uit van verdriet. Dit kon niet waar zijn. Ik bleef tegen mezelf zeggen dat het niet echt was. Dat dit onmogelijk kon gebeuren. Ik rende naar boven, sloot mezelf op in de slaapkamer en huilde. Het voelde alsof mijn wereld instortte.
Keuze maken
Midden in die chaos voelde ik dat ik een keuze moest maken. Misschien klinkt dat vreemd op zo’n moment, maar diep van binnen wist ik: als ik deze keuze nu niet maak, ga ik hier heel lang in vastlopen. Ik bad: “Vader, ik begrijp dit niet. Ik weet niet wat er gebeurt. Maar ik ga nu niet proberen alles te begrijpen.”
Er was eigenlijk maar één vraag die ik wilde stellen: was het mijn schuld? Had ik gezondigd? Had ik te weinig geloof gehad? Maar terwijl ik bad, ervoer ik Gods vrede. Ik wist dat dit niet mijn schuld was. Tegelijkertijd kwam er een Bijbelvers in mijn gedachten:
“Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij; uw stok en uw staf, die vertroosten mij.”
De Psalmen 23:4 NBG51
Dat vers werd mijn houvast. Niet omdat het alle antwoorden gaf, maar omdat het mij herinnerde aan Gods belofte. Jezus heeft nooit beloofd dat we geen pijn zouden meemaken. Hij heeft wel beloofd dat Hij de wereld heeft overwonnen en dat Hij ons door moeilijke seizoenen heen draagt.
Op dat moment besloot ik iets belangrijks: mijn omstandigheden veranderen niet wie God is en wat Zijn Woord zegt.
Deze situatie maakte Hem niet ineens een slechte Vader. Omdat ik weet dat God leven geeft in overvloed. En dat juist de duivel komt om te stelen en te vernietigen, maar dat God een God van leven is. Maar ik wist ook dat ik op dat moment niet alle antwoorden zou begrijpen. Daarom besloot ik niet verder te zoeken naar verklaringen, maar vast te houden aan vertrouwen. Ik wilde het simpel houden.
Veel gehuild
Vertrouwen dat God mij door dit seizoen heen zou helpen. Was dat makkelijk? Absoluut niet. Ik heb ontelbaar veel gehuild. Ik moest afscheid nemen van dromen die ik al had voor dit kindje. Dromen die nooit werkelijkheid zouden worden. Mijn andere kinderen hebben een broertje of zusje dat zij pas in de hemel zullen ontmoeten.
Dat verdriet was echt. Maar als er één ding is dat ik in die periode heb geleerd, dan is het dat God dichtbij is in onze pijn. Nog nooit heb ik Zijn nabijheid zo sterk ervaren als in die maanden. Hij droeg mij toen ik zelf geen kracht meer had. Zelfs drie maanden later, toen ik tijdens een vakantie huilend in een zwembad zat, voelde ik Zijn aanwezigheid om mij heen.
God was er. Niet alleen op de goede dagen. Ook op de dagen waarop ik brak.
God blijft dezelfde
Het verlies van ons kindje heeft mij geleerd dat God dezelfde blijft. Gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid. We leven in een gebroken wereld waarin verdriet bestaat. Maar midden in die gebrokenheid hebben we een keuze: blijven we geloven dat God is wie Hij zegt dat Hij is?
Ook als we het niet begrijpen. Ook als we het niet zien. Vandaag kan ik zeggen dat God onze pijn kan omzetten in vreugde. Betekent dat dat het verdriet volledig verdwenen is? Nee. Er zijn momenten waarop ik het nog steeds moeilijk heb.
Maar sterker dan dat verdriet is de zekerheid dat God goed is. Hij is nog steeds dezelfde Vader. Hij is nog steeds trouw. En meer dan ooit weet ik dat Hij precies is wie Zijn Woord zegt dat Hij is.
