Op 20 september stond het Malieveld vol met boze burgers, protesterend tegen massa-immigratie en de wooncrisis. De boodschap: er is geen plek meer, geen betaalbare woning, geen grip op de grenzen en bovenal de massa immigratie. Maar waar ik vooral geen grip op krijg, is hoe naïef de organisatoren en de politie zich opstelden.
Tekst: David de Boer
Els Rechts, het christelijke gezicht van de demonstratie, verklaarde na afloop dat ze nooit had verwacht dat er rellen zouden uitbreken en dat ze dit anders niet had georganiseerd. Ook de politie liet weten verrast te zijn door de escalatie. Verrast? Werkelijk? Dan leef je mijns inziens echt onder een steen.
Want ik, een simpele burger, wist al twee weken van tevoren dat er harde kern-supporters uit verschillende steden zouden afreizen naar Den Haag. Niet om te knokken met elkaar – integendeel, dit keer zouden ze “gezamenlijk” meelopen. Maar wie een beetje verstand heeft van groepsdynamiek, weet dat het levensgevaarlijk is om zulke aantallen voetbalsupporters van verschillende clubs bij elkaar te zetten. Je hoeft maar een vonkje te hebben – een verkeerd woord, een duw, een provocatie – en de vlam slaat in de pan. Toch zegt men achteraf “verrast” te zijn. Vreemd, want de realiteit op het veld sprak boekdelen.
Voorbereid
Vanaf de eerste minuut stonden er grote aantallen ME’ers opgesteld langs de randen van het Malieveld. Paraat, in linie, klaar voor een confrontatie. Voorbereid dus. En tussen de menigte liepen de beruchte romeo’s: agenten in burger, om de boel in de gaten te houden of raddraaiers eruit te plukken. Maar toen het écht losging, waren ze nergens meer te bekennen. Die wisten niet hoe snel ze weg moesten komen toen de situatie escaleerde.
Dus wat was hun rol eigenlijk? En belangrijker: hoe geloofwaardig is het dat de politie achteraf met droge ogen zegt dat ze dit niet hadden zien aankomen? Je kunt niet én verrast zijn én tegelijkertijd al zwaar bewapend klaarstaan. Dat wringt.
De protestboodschap, hoe legitiem misschien ook, verdronk in het geluid van vuurwerk, sirenes, brandende politieauto’s en het kabaal van charges. Burgers die vreedzaam wilden demonstreren, raakten overschaduwd door het straatgeweld.
En dat is misschien nog wel de grootste tragiek van de dag. Want waar het gesprek moest gaan over massa-immigratie, asielopvang en het ontstane woningtekort gaat het nu weer over stenen, vuurwerk en hooligans.
Inhoud
Het resultaat: een politiek debat dat opnieuw niet draait om de inhoud van de zorgen van de aanwezige mensen. Verschillende politici van zowel de rechter als linkerflank buitelden over elkaar heen om als eerste hun afschuw uit te spreken over de rellen, waarbij die van de D66 niet als verrassing kwam: ‘een politieke aanslag’ op het partijkantoor.
Dus als simpele burger heb ik één vraag: hoe kan het dat ik dit wél zag aankomen, en de politie en de organisatie niet? Misschien omdat ze het niet wílden zien of was dit wel precies wat sommige partijen wilden?
Ondernemer, Jezus volger en Ajax supporter
