We leven in een tijd van ongekende verdeeldheid. Samenlevingen polariseren, relaties verharden en ook binnen de kerk ontstaan steeds diepere scheuren. Wat ons het meest zou moeten verbinden, wordt steeds vaker een bron van strijd. Juist nu is eenheid onder christenen geen optie, maar een geestelijke noodzaak.
Tekst: Fausto Tumolo
Eenheid is een opdracht van Christus.
Kort voor Zijn kruisiging bad Jezus niet om succes, invloed of aantallen, maar om één ding: eenheid. Niet als organisatorisch ideaal, maar als geestelijke realiteit. Hij verbond er zelfs een belofte aan: dat de wereld zou geloven wanneer Zijn volgelingen één zijn. Een verdeelde kerk ondermijnt haar eigen getuigenis.
Verdeling is nooit onschuldig.
De Bijbel behandelt verdeeldheid niet als een verschil van inzicht, maar als een geestelijk probleem. Verdeeldheid verzwakt het lichaam van Christus, dooft geestelijk vuur en opent de deur voor misleiding. Wat vaak begint als “onderscheiding” of “zorg om de waarheid”, eindigt in roddel, kampvorming en verharde harten. Waar liefde verdwijnt, verdwijnt Christus uit het midden.
De vijand hoeft de kerk niet te stoppen als hij haar kan verdelen.
Een verdeelde kerk bidt minder krachtig, dient minder vrijmoedig en wandelt minder in geestelijk gezag. De grootste schade ontstaat niet door vervolging van buitenaf, maar door strijd van binnenuit. Trots, gekwetstheid en eigen gelijk doen vaak meer schade dan openlijke zonde.
Ware eenheid is geen compromis.
Bijbelse eenheid betekent niet dat waarheid wordt opgeofferd. Maar waarheid zonder liefde wordt hard en vernietigend, en liefde zonder waarheid wordt leeg en krachteloos. Echte eenheid ontstaat waar Christus centraal staat — niet persoonlijke voorkeur, bediening, stijl of gelijk.
De kern van verdeeldheid is zelden leer, maar bijna altijd trots. Trots weigert te luisteren, rechtvaardigt zichzelf en legt de schuld bij de ander. Nederigheid daarentegen zoekt verzoening, draagt de ander en stelt het lichaam boven het eigen gelijk.
Geen opwekking zonder bekering
Velen verlangen naar opwekking in ons land. Maar opwekking begint niet buiten de kerk — het begint in de kerk. God vernieuwt geen volk dat weigert zich te verootmoedigen. We kunnen niet om vuur bidden terwijl het altaar ongereinigd blijft.
Bekering betekent niet alleen afstand nemen van zichtbare zonde, maar ook van geestelijke hoogmoed, partijvorming, roddel en eigengerechtigheid. Zolang verdeeldheid wordt getolereerd, sluiten wij zelf de hemel die wij zeggen te zoeken.
Opwekking begint waar Gods volk zegt:
“Heer, begin bij mij.”
Niet bij de ander. Niet bij “die kerk”. Maar bij mijn hart.
Eenheid is de bedding van opwekking
De wereld heeft geen perfecte kerk nodig, maar een verenigde kerk. Een kerk die vergeeft, verdraagt en liefheeft — zelfs wanneer het schuurt. Dáár krijgt de Heilige Geest ruimte om krachtig te bewegen.
Juist nu is het moment om te kiezen.
Niet voor kampen.
Niet voor eigen gelijk.
Maar voor eenheid boven voorkeur, liefde boven trots en Christus boven alles.
Een verdeelde kerk kan het land niet genezen.
Een kerk die zich bekeert en wandelt in eenheid, wel.
Deze column is geschreven door Fausto Tumolo, pastor van de Impact Nations Church in Dordrecht!
