ZELHEM – “De vraag is niet hoe we meer op Jezus kunnen lijken, maar hoe we dichter bij Hem kunnen leven.” Met die woorden vatte Jannica van Barneveld woensdagochtend de kern samen van haar boodschap tijdens de zomerconferentie op vakantiepark De Betteld. Voor ongeveer 150 tot 200 bezoekers sprak zij over leven in afhankelijkheid van God.
Van Barneveld is deze zomer één van de sprekers op De Betteld. In een serie Bijbelstudies staat het thema Leven in afhankelijkheid deze week centraal. Na eerdere bijeenkomsten over de worsteling van Jakob richtte zij zich woensdag op 2 Korinthe 3, waarin Paulus schrijft over de sluier die wordt weggenomen wanneer mensen zich tot Christus wenden.
Volgens Van Barneveld is dat Bijbelgedeelte verrassend actueel. Net als de gemeente in Korinthe leven christenen vandaag volgens haar in een wereld vol afleiding, verleiding en uiteenlopende stemmen die voortdurend om aandacht vragen.
“Als er iets is wat satan heeft gestolen, dan is het wel onze aandacht,” zei ze. “En in aandacht zit liefde.”
Afleiding vormt ons beeld van God
Van Barneveld stond uitgebreid stil bij de invloed van de samenleving op het geloofsleven. Sociale media, prestaties, bezit, teleurstellingen en persoonlijke ervaringen bepalen volgens haar vaak onbewust hoe mensen naar God kijken.
“Alles heeft invloed op je binnenste,” stelde zij. “De context waarin je bent opgegroeid, wat mensen over je hebben uitgesproken, wat je op sociale media ziet, de kerkelijke achtergrond die je hebt – het vormt allemaal je denken.”
Daardoor ontstaat volgens haar gemakkelijk een beperkt of zelfs vertekend beeld van God. Ze verwees daarbij naar de Amerikaanse theoloog A.W. Tozer, die schreef dat wat mensen denken wanneer zij aan God denken, de belangrijkste eigenschap is van henzelf.
“Als je God vooral ziet als een veroordelende God, dan heeft dat invloed op je hele zijn. Als je Hem ziet als afwezig, ga je ook zo leven.” Ze benadrukte dat het daarom zo belangrijk is om een gezond Godsbeeld te hebben, gebaseerd op de Bijbel.
Ook haar eigen leven bleef daarbij niet buiten beeld. Door chronische ziekte en moeilijke omstandigheden merkte zij hoe gemakkelijk twijfel en vragen haar zicht op God konden vertroebelen. “Als ik Zijn aanwezigheid niet zoek en Zijn Woord niet lees, gaat mijn denken met mij aan de haal.” Juist de tegenslagen hebben haar honger en liefde voor God veel intenser gemaakt, zegt ze. Hij is haar grote liefde geworden, vertelt ze.
De sluier over het hart
Het centrale beeld in de preek was de sluier waarover Paulus schrijft in 2 Korinthe 3. Paulus verwijst daarin naar Mozes, die na zijn ontmoeting met God een stralend gezicht had en een sluier droeg wanneer hij onder het volk kwam.
Volgens Van Barneveld gebruikt Paulus dat beeld om duidelijk te maken dat er ook vandaag een sluier over het hart van mensen kan liggen.
“Je kunt geloven dat God bestaat, maar Hem niet werkelijk meer zien. Je zingt misschien de liederen mee, maar Zijn liefde raakt je hart niet meer.”
Toch ligt daar volgens haar tegelijkertijd een grote belofte. Paulus schrijft in het geheel immers dat ‘telkens’ wanneer iemand zich tot de Heer wendt, de sluier wordt weggenomen.
Van Barneveld vertelde dat juist het woordje “telkens” haar diep had geraakt tijdens haar voorbereiding.
“Dat betekent dat het niet een eenmalige gebeurtenis is. Iedere keer dat wij ons opnieuw tot God wenden, neemt Hij die sluier weg.”
Niet harder werken, maar dichterbij leven
Daarmee kwam zij bij de kern van haar boodschap. Volgens Van Barneveld ligt de nadruk in het christelijk geloof vaak te veel op menselijke inspanning: harder bidden, meer Bijbel lezen of beter je best doen.
Paulus legt volgens haar juist de nadruk op het werk van Gods Geest.
“Wij zijn zo bezig met de vraag hoe wij kunnen veranderen. Maar de Bijbel zegt dat Gods Geest ons verandert.”
Daarom formuleerde zij een andere vraag. “De vraag is niet hoe we meer op Jezus kunnen lijken. De vraag is: hoe kunnen we dichter bij Hem leven?”
Volgens Van Barneveld is juist die nabijheid de plek waar verandering ontstaat. “Hoe meer je tot God nadert, hoe meer Hij je kan veranderen.”
Juist in moeilijke seizoenen
Een belangrijk onderdeel van haar boodschap ging over lijden en moeilijke levensfasen. Zij vertelde openhartig over haar eigen ervaringen met ziekte en benadrukte dat juist zulke perioden vormend kunnen zijn.
“Laat het lijden waar je nu doorheen gaat een moment zijn waarop je God leert kennen als de lijdende God.”
Volgens haar gebruikt Gods Geest alle omstandigheden om mensen meer op Christus te laten lijken. “Misschien denk je dat God niets kan met jouw seizoen van falen, twijfel of verdriet. Maar juist daar wil Zijn Geest diep werk doen.”
Persoonlijke ontmoeting
Aan het einde van haar preek vertelde Van Barneveld hoe haar geloof al op jonge leeftijd een persoonlijke wending kreeg. Als elfjarig meisje werd zij door haar oma aangemoedigd om God zelf te zoeken.
“Mijn oma zei: ‘Vraag God of Hij Zichzelf aan je wil laten zien.’ Haar ogen straalden van liefde voor Jezus Dat ben ik gaan doen.”
Die eenvoudige stap leidde volgens haar tot een ontmoeting met God die haar leven blijvend heeft veranderd.
“Ik werd verliefd op Jezus. Niet doordat ik iets bijzonders deed, maar doordat God Zich liet kennen. Op school ging ik soms zelfs naar het toilet om Hem te zoeken. Ook op het schoolplein vertelde ik de klasgenoten over Hem.”
Oproep tot gebed
Van Barneveld sloot de bijeenkomst af met een uitnodiging om tijd te nemen voor gebed. Daarbij herhaalde zij nog eenmaal de kern van haar boodschap. “Jezus zien is verandering. Jezus zien is herstel. Jezus zien is bevrijding.”
