Wat jarenlang een abortuskliniek was, is vandaag een plek waar ongeboren leven wordt beschermd, moeders ondersteuning krijgen en vrouwen na een abortus pastorale hulp kunnen ontvangen. Helen Rogers en haar man Ed, voorganger in Fayetteville (North Carolina), geloven dat God hen jaren geleden riep om juist deze voormalige abortuskliniek te kopen en opnieuw aan Hem toe te wijden.
Het echtpaar had al ervaring met het opzetten van centra voor vrouwen met een ongeplande zwangerschap. Vanuit die overtuiging begonnen zij Agape Pregnancy Support Services in een gehuurd pand. Toen zij na twee jaar moesten verhuizen, gebeurde er iets wat Helen nooit had verwacht.
De voormalige abortuskliniek in Fayetteville had zevenentwintig jaar dienstgedaan. Volgens Helen verloren daar in de loop der jaren duizenden ongeboren kinderen het leven. Nadat de kliniek haar deuren had gesloten, bleef het gebouw verlaten achter en werd het een vervallen plek waar daklozen verbleven.
Leven
Tijdens een slapeloze nacht las Helen in het boek The Dream Giver van Bruce Wilkinson. De volgende ochtend ervoer zij dat God haar vroeg de oude abortuskliniek te kopen. “Ik zei tegen God: ‘Heer, dit is een plaats van de dood.'” Volgens Helen antwoordde God daarop: “Ik heb een bijzonder plan voor deze plek. Ik ga terugnemen wat Satan voor het kwaad heeft gebruikt en het verlossen. Ik zal leven brengen vanuit deze plek.”
Toen zij de eigenaar belde, hoorde ze dat het gebouw 120.000 dollar kostte. Dat leek onmogelijk. “Ik herinnerde God eraan dat ik kleuterjuf was en nog maar een paar dollar op mijn rekening had. Ik wist dat Hij zelf voor de middelen zou moeten zorgen.”
Drugsnaalden
Samen met haar man bezocht Helen het leegstaande gebouw. Wat zij aantroffen maakte diepe indruk. Overal lagen gebruikte drugsnaalden, alcoholflessen, condooms en afval. De ramen waren dichtgetimmerd en binnen was het donker.
Terwijl zij met zaklampen door het gebouw liepen, baden zij en vroegen God wat Zijn plan was. Vooral de voormalige behandelkamers maakten veel los. “In één behandelkamer stond nog apparatuur waarop bloedvlekken zaten. Ik voelde me misselijk.”
Helen vertelt dat zij daar een bijzondere geestelijke ervaring had. Ze ervoer de pijn van wat zich jarenlang in het gebouw had afgespeeld en voelde zich door God uitgenodigd om niet weg te lopen voor die werkelijkheid. “God zei: ‘Je moet die kamer binnengaan. Je moet voelen wat Ik voel.'”
Toen ze de kamer binnenliep, voelde ze de pijn en het verdriet. “Ik hoorde de baby’s huilen omdat ze niet het leven hadden mogen leiden dat God voor hen had bedoeld. Ze huilden ook omdat ze hun moeders misten. Ik hoorde de moeders huilen omdat ze hun kinderen hadden gedood. De derde stem die ik in de kamer hoorde, was die van mijn Heer en Verlosser, die huilde om alles wat verloren was gegaan. Mijn antwoord was ‘Ja’. Hij herinnerde me eraan dat het moeilijk zou zijn en dat de prijs hoog zou zijn. Het antwoord was nog steeds ‘Ja!’”
Echoruimte
Kort daarna kreeg Helen opnieuw het gevoel dat God liet zien wat de bestemming van de verschillende ruimtes zou worden. De voormalige behandelkamers zouden worden omgebouwd tot echokamers, waar zwangere vrouwen hun baby konden zien. Een andere ruimte zou veranderen in een kapel, bedoeld voor vrouwen die na een abortus vergeving en herstel zoeken.
Niet lang daarna kocht een man uit hun kerk het gebouw, waarna Helen en Ed het konden afbetalen. Inmiddels is de hypotheek volledig afgelost. Tijdens de renovatie werd elke ruimte schoongemaakt, geschilderd en gebruikt voor gebed.
Licht in de duisternis
Volgens Helen was één moment bijzonder symbolisch. Als eerste werden de houten platen verwijderd die de ramen van de toekomstige kapel afsloten. “Toen de planken werden weggehaald, stroomde het licht naar binnen. Je kon voelen dat Jezus had teruggewonnen wat de vijand een tijdlang in bezit had gehad.” Ze herinnert zich dat ze tegen haar man zei: “Kijk schat, daar gaat de duivel met zijn koffers. Hij zal niet meer terugkomen naar deze plek.”
Het centrum bevindt zich nog altijd in een achterstandswijk waar prostitutie, drugsgebruik en dakloosheid veel voorkomen. Toch ziet Helen juist daarin Gods leiding. Toen iemand haar vroeg of ze wel wist in welk deel van de stad het centrum gevestigd was, antwoordde ze glimlachend: “Ja, dat weet ik. Ik ben precies waar Jezus zou zijn.”
Volgens Helen is de voormalige abortuskliniek uitgegroeid tot een plaats waar vrouwen praktische hulp ontvangen, waar ongeboren leven wordt beschermd en waar mensen het Evangelie horen. Voor haar is het gebouw een zichtbaar symbool van Gods vermogen om een plaats die ooit met dood werd geassocieerd, te veranderen in een plek van hoop, herstel en nieuw leven.
Bron: Life News
