Piet van Vugt groeide op in een familie waar criminaliteit normaal was. Zoals hij het typeert was ‘het met de paplepel ingegoten’. Hij zag hoe makkelijk het geld verdienen was en ging het na doen. “Op mijn dertiende hield ik me al bezig met fietsendiefstal, later met inbreken en overvallen, ik werd op jonge leeftijd een bekende bij de politie.” Piet vertelt hoe God daarentegen alles ten goede heeft gekeerd.
Piet vertelt: “Ik was als kleine jongen gediagnostiseerd met ADHD, daardoor was ik wat drukker. Ik kon de concentratie niet opbrengen om in de les te zitten en daarom wilde ik eigenlijk niet naar school. Ik dacht: ik ga mijn eigen pad volgen en doe waar ik goed in ben. En dat was criminaliteit. Toen ik dertien was, begon ik met fietsen stelen, maar op latere leeftijd kwam ik in een milieu terecht waar geweld niet geschuwd werd, net als inbraken, overvallen, ripdeals en zelfs drugs kweken.
Er kwamen tips bij Meld Misdaad Anoniem binnen, over wat wij deden en waar we ons mee bezig hielden. Op den duur merkte ik dat ik gevolgd werd en dat er iets niet in de haak was. Ik dacht: ‘Ik moet stoppen, anders gaat het verkeerd.’ Ik wist niet of het politie was of dat ze mij wilde gaan pakken. Ik gebruikte ook veel teveel drugs op dat moment.”
Zijn schoonvader was al gelovig en zei hem dat ‘dit niet is wat God van hem wil’. Piet dacht dan: ‘Rot toch op met je verhaal.’ Piet vond het niet eens zo erg wat hij deed, hij haalde het bij de rijken en bracht het bij de armen.
Arrestatieteam
Totdat het op een dag flink mis ging, zegt Piet. “Ik zat in een restaurant te eten met mijn vrouw en kind, ik keek al steeds uit het raam, omdat ik inmiddels zo ‘paranoia’ was, ik wist dat ik die dag gevolgd was. Vervolgens zag ik een arrestatieteam aan komen rennen. Ik wist: ‘Ze moeten mij hebben’. Ik zat daar met mijn vrouw en kind van twee jaar en ben hardhandig meegenomen naar het politiebureau. Ik kwam in de politiecel terecht en werd voorgeleid bij hulpofficieren.
Er was veel bewijs op dat moment, zodat ik moest blijven. Dus werd ik naar het huis van bewaring gebracht in PI Dordrecht. Na voorarrest van een maandje of negen of tien werd ik geschorst. Na ongeveer twee maanden buiten te zijn geweest kwam de zaak voor, het duurde meerdere dagen omdat er zoveel zaken waren dat kon niet in een dag behandeld worden.
Na lang wachten kreeg ik een eis van de officier van justitie van tien jaar, ik schrok me rot! Na een aantal dagen kreeg ik van de rechter de officiële straf, en dat was nóg hoger dan de eis: namelijk elf jaar gevangenisstraf. Ik was toen 23 jaar oud, net getrouw, een klein kind en een eigen huisje. Ik was zó opgefokt.”
Visioen
Zijn vrouw was in die tijd wel meer met het geloof bezig en bad met de hele schoonfamilie
voor Piet van Vugt. Zei zeiden: ‘Het komt goed.’ En die woorden kwamen sneller uit dan Piet had kunnen beseffen. “Precies op die avond kreeg ik een visioen. Er kwam een groot licht over me heen en ik voelde een liefde die ik voorheen nog niet kende. Dat opgefokte gevoel ging ook weg ik kreeg rust en vrede, ik accepteerde de situatie waar ik in zat. Toen heb ik de volgende ochtend mijn vrouw gebeld en ik vertelde wat er die nacht was gebeurd. Ze zei meteen: ‘dit is iets van God!’ Ik had geproefd van een heerlijke aanraking van God!
Ik ging naar de pastoor in de gevangenis en ik zei dat ik een bijbel nodig had. Die waren er toen niet, maar ze gaf mijn haar eigen bijbel mee. Bij de reclassering zeiden ze: ‘Wat is er met jou aan de hand?’ Toen vertelde Piet blij: ‘Ik heb God ontmoet.'”
Voorbeeld
In alle rust is Piet van Vugt het traject verder in gegaan en ook zijn ze in hoger beroep gegaan. Iedereen was aan het bidden, ook al had hij die elf jaar natuurlijk zeker verdiend. Uiteindelijk zijn er twee zaken weggevallen en hoefde Piet nog maar zeven jaar. “In plaats van jointjes roken, lag mijn bijbel bij mijn bed en was ik God aan het zoeken. Ze vonden me zo’n voorbeeld, dat ik werd gevraagd om een traject mee op te starten om voorlichting te geven op scholen.”
Op vrije voeten
Toen Piet van Vugt op vrije voeten was, kreeg hij al snel een bijzondere onmoeting. “Ik stond voor mijn huis en daar kwamen twee donkere mensen voorbij. Ik zag ze kijken en de man, een pastor, riep me. Het was pastor ‘Wendely’ van De Deur in Oss. Hij zei: ‘Ik moet jou aanspreken over God’. Mijn familie zag me door het raam praten en dat duurde een uur. Normaal praatte ik niet veel met donkere mensen, ik had best wel vooroordelen. Maar dit raakte mijn hart.
Ik werd uitgenodigd om een dienst bij te wonen. Dat heb ik gedaan en vanaf dat moment is mijn leven heel anders geworden. Ik heb me echt bekeerd. Ik ga nu naar gemeente ‘Nieuwe Creatie‘ en evangeliseer veel. Ik heb ook met slechte mensen in mijn leven gebroken. God is zo goed!”
