Ik geloof dat we als mens, en zeker als volgelingen van Jezus, ons best mogen doen om op emotioneel niveau heel gezond te zijn of te worden. Zodat we als geestelijke leiders kunnen opstaan en leiding gaan nemen in ons eigen leven en gaan geven op de gebieden waar we een publieke leidersrol hebben. Het zij in je kerkelijke gemeente; op een huiskring; in je familie of op het werk. Emotionele gezondheid en geestelijke volwassenheid zijn onafscheidelijk. Het is niet mogelijk om geestelijk volwassen te zijn en tegelijkertijd emotioneel onvolwassen te blijven.
Tekst: Laurina de Visser
Emma Stark schrijft in haar boek Word de stem van God: ‘De meesten van ons leven voortdurend met iets wat een reactie uitlokt van onze nog niet genezen delen. We moeten deze prikkels opmerken – wie ergert ons en waarom, wat maakt ons boos, wat zet ons aan tot overheersen? Dan moeten we besluiten om mensen niet te confronteren en hen te beschamen, maar hen in plaats daarvan op te roepen tot iets dat meer vrucht draagt. En daarbij moeten wij ons hart in toom houden en voortdurend leven in een onaangetaste, genezen levensstijl.’
Dit schrijft ze tot kerkelijke leiders, maar ik wil hem graag doortrekken naar ons allemaal. Zodat ook jij gaat begrijpen dat je een leider bent. Allereerst van je eigen leven, daarna in de gebieden die God onder jouw verantwoordelijkheid geeft.
De 47jarige vrouw die in het onderwijs werkt; de 25jarige meid die op het punt staat om in een nieuw seizoen met God te springen; de 58jarige vrouw die komt delen over het misbruik uit haar jeugd; die 20jarige die midden in een burn-out zit en moet dealen met een minimum aan dagelijkse energie. Al mijn cliënten zijn potentiële leiders. Waarom? Omdat ze de verantwoordelijkheid nemen om naar zichzelf te kijken. Omdat ze met alle overgebleven moed aan de bel trekken en samen met mij naar hun diepste pijn en hun eenzaamste momenten terug te gaan. En ze doen dit allemaal omdat ze ten diepste geloven dat hun leven nog niet klaar is. Ze doen dit, regelmatig schoorvoetend, omdat ze weten dat God nog meer voor hen in petto heeft en ze daarin nog niet tot verdere bloei zijn gekomen.
Uitreiken naar een ander is leiding nemen over je leven.
Hulp vragen is de keuze maken om weer mee te gaan doen in Gods plan met de wereld.
Zelf schreef ik deze morgen in mijn gebedsschrift: ‘Ik moet groeien in karakter en discipline, HEER. Ik wil het misschien niet eens, omdat ik weet dat het me pijn zal doen en moeite gaat kosten. Maar ik wil het, zodat Uw Glorie nog helderder door mij heen zal schijnen. Zodat niets van Uw heerlijkheid verloren gaat in mij.’
Een volgende vraag die ik moet gaan beantwoorden met Hem is de vraag waar ik concreet in moet groeien en hoe ik dit ga aanpakken.
Dalen naar de ziel
Iedere cliënt die ik spreek heeft een eigen reden om te willen of te moeten ontwikkelen. Wat ze allemaal gemeenschappelijk hebben is dat ze zo ontzettend moedig zijn om af te dalen naar de plekken in hun ziel waar het wringt, naar de donkere hoeken waar de schuurplekken pijn zijn gaan doen. En de meeste hebben ook de overeenkomst dat ze al een tijdje merken dat hun groeiproces is gestopt.
Heb jij een plek in je hart of leven waar je nog verder kan ontwikkelen?
Waar je, als je niets doet, Gods Glorie in je leven belemmert?
Wanneer je die vraag aan de Heer zelf durft te stellen en Hem laat beslissen waar in jou Hij nog verder mag snoeien, zal je merken dat je geestelijk ook weer verder zal groeien. Zal je merken dat je gaat bloeien als leider van je eigen leven en als leider binnen Zijn Koninkrijk.
Dit artikel is geschreven door traumatherapeute Laurina de Visser, oprichter van Lichte Huisjes.
