Mijn moeder raakte ongewenst zwanger na een one-night-stand met een onbekende man. Ze leefde op straat en gebruikte waarschijnlijk drugs en alcohol terwijl ze zwanger was van mij. Bij mijn geboorte had ik namelijk ontwenningsverschijnselen. Kort na de bevalling ben ik direct van mijn biologische moeder gescheiden vanwege haar ziektebeeld, schizofrenie. De experts zagen ook dat mijn moeder niet in staat was om voor zichzelf te zorgen, laat staan voor haar pasgeboren kindje. Ik belandde in het weeshuis Trompendaal in Hilversum, waar diverse vroedvrouwen voor mij zorgden. Tot 7 november 1991, de dag waarop ik, Ben Verboom, door Peter en Annemarie Verboom werd opgenomen in hun gezin als pleegkind. Ik ben hen eeuwig dankbaar voor een warm en gezond gezin.
Tekst: Ben Verboom
Ik wilde mijn moeder en biologische familie liever niet zien. Het was goed zo. Tot het moment waarop de liefde van God mij diep aanraakte en mijn hart herstelde van de littekens die tijdens mijn eerste levensjaar waren geslagen. Naast God ben ik ook door het liefdevolle gezin hersteld van mijn hechtingsproblematiek. Ze hebben mij omarmd als een echte zoon en broertje. Daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor. Het was voor mijn pleegouders geen gemakkelijke reis, maar als je kijkt naar het herstellende werk van God in mijn leven, dan weten wij als gezin diep van binnen dat de moeilijke tijden niet opwegen tegen de hoop die daaruit is voortgevloeid.
Want na die liefdevolle aanraking van God leefde de diepe overtuiging van liefde en vergeving in mijn hart: “Mijn biologische moeder kan er niets aan doen dat haar dit allemaal is overkomen. Ze heeft misschien geen verstandige keuzes gemaakt, maar God is een God van genade en vergeving.” Ik ben met haar een relatie gaan opbouwen, terwijl ze liefdevolle begeleiding kreeg van het Leger des Heils en Marjon van Dam. We hebben een moeder-zoonrelatie opgebouwd. Eens in de zoveel tijd zagen we elkaar en dan baden we samen of lazen een stukje uit de Bijbel. Tot de dag waarop ik haar naar Jezus mocht leiden en haar mocht dopen in 2019.
Herstel en vergeving
Gods geest van herstel en genezing ging ook in haar aan de slag. Ze mocht op een gegeven moment onder begeleiding van Marjon op zichzelf wonen. En je raadt het niet: ze woonde op 5 minuten afstand van mijn huis. Na een aantal jaren vlak bij elkaar te hebben gewoond, kreeg ik een telefoontje dat ze ongeneeslijk ziek was: longkanker (zie foto). Binnen zes weken was ze overleden. Op de laatste avond dat we samen waren, zongen we aanbiddingsliederen en baden we soms samen. Als er aanbidding was, stak ze, zelfs in haar coma, haar handen omhoog in aanbidding naar de hemel. Voor mijn gevoel was ze al in de hemel!
Toen het laat werd en ik naar huis ging, fluisterde ik haar in haar oor: “Mama, je hebt het goed gedaan. Ik dank je voor het leven dat je mij hebt gegeven. Ik houd van je.” En met een kus op haar voorhoofd nam ik afscheid van haar.
Dankzij de keuzes van mijn biologische moeder en mijn pleegouders vier ik nu het leven, en wil ik ook alle vrouwen die ongewenst zwanger zijn geraakt aanmoedigen om voor het leven te kiezen. Twee gebroken, hopeloze levens zijn omgekeerd in twee hoopvolle verhalen van Gods herstellende kracht! Dankzij het herstellende werk van God mag ik nu vader zijn van twee prachtige zoons en hen een toekomst vol leven geven. Ik mag nu mensen inspireren en aanmoedigen, omdat elke hopeloze situatie kan omkeren in een verhaal van zegen met God. Ik mag nu vele mensen tot zegen zijn via mijn beroep als voorganger en spreker! Voor God is niets onmogelijk. Samen met vereniging Kies Leven wil ik kijken hoe we nog meer vrouwen kunnen bereiken met De Weg naar herstel.
Dit artikel is geschreven door Ben Verboom in het kader van de Week van het leven.
