Zo’n dertig jaar geleden begon Fred Noordstar met zijn vrouw Petra een kerk in Raalte. Ze waren toen twintigers. Na zeven jaar bleek dat er te weinig draagkracht was om de kerk te laten voortbestaan en moesten ze tot hun spijt loslaten. Nu is er een nieuw initiatief waar ze bij zijn betrokken: LEEF! Raalte. Fred vertelt erover.
Hoe is LEEF! Raalte ontstaan?
Het is een jaar of vier geleden ontstaan via Christian Tan. Zijn visie is om in tien jaar tijd honderd kerken te stichten. Dat zijn de LEEF-kerken, met daarachter de organisatie ‘Meer Jezus’. De LEEF-kerken horen bij de VPE (Verenigde Pinkster- en Evangeliegemeenten). Vier jaar geleden is in Raalte begonnen met de Alphacursus, waar ineens twintig mensen bij aanhaakten, heel bijzonder. Dat is het begin geweest van LEEF! Raalte. Van daaruit zijn er vier Alphakringen geweest. Nu is er ook welke week connectgroep met zo’n twaalf mensen. En maandelijks houden we een zondagavonddienst waar zo’n vijfentwintig mensen op af komen. Een paar weken geleden hadden we onze eerste doopdienst van twee mensen. We zien een klein vuurtje ontstaan, dat eerst als het ware ondergronds suddert en nu voorzichtig opkomt. We hopen natuurlijk dat er uiteindelijk een gemeente ontstaat.”
Hoe zijn jouw vrouw en jij in Raalte terechtgekomen?
We hebben samen een discipelschaptrainingschool gevolgd in Canada. In 1991 zijn we teruggekomen en mensen uit Raalte die wij kenden, vroegen of we wilden helpen om een gemeente te starten. Dat hebben we gedaan en we hebben de kerk ook geleid met een paar mensen. Er waren zo’n vijfentwintig, dertig gemeenteleden. Ik raakte uiteindelijk in een burnout. Ik werkte in het onderwijs in Kampen en reisde op en neer, had een jong gezin en besteedde veel tijd aan de gemeente. Ook waren er wat verschillen van mening over bijvoorbeeld de positie van de vrouw. We hebben advies gevraagd aan andere kerken en gezocht naar wat we konden doen. Uiteindelijk hebben we de gemeente na zeven jaar opgeheven. Er waren te weinig mensen om het werk te dragen. Als er geen draagkracht is, dan wordt het heel moeilijk. Wel is mijn vrouw heel betrokken gebleven bij het gebedswerk in Raalte, dat altijd door is gegaan. Dat er na dertig jaar weer iets nieuws ontstaat is heel hoopgevend.
Wat sprak God in die tijd?
God liet ons weten dat Hij dor land verandert in waterbronnen (Jesaja 41:18b), dat hebben we laatst weer mogen ervaren. Het is soms jammer als je merkt dat iets weer van je wordt weggenomen, toch zijn we in Raalte gebleven. Voelde het als falen? Ja, je hebt het gevoel dat je iets verkeerd hebt gedaan. Ik ben voorzichtig met mijn woorden, want je moet niet zomaar iets uitspreken. Ik zal daarom niet zeggen dat Raalte een moeilijk gebied is, maar het is wel een vrij donkere plek. Jarenlang zijn er pogingen ondernomen om een evangelische gemeente te starten en op de een of andere manier is dat heel moeilijk. Misschien omdat het hier vooral katholiek is en men van oudsher wat huiverig is voor evangelische kerken. Harde grond noemen we het maar even. Dan heb je volharding nodig om door te gaan. Het is wel belangrijk om te weten dat wat je doet, Gods wil is, want als de Heer het huis niet bouwt dan zwoeg je vergeefs. Maar we hebben nu hulp vanuit LEEF! Deventer, van een jong stel dat zich echt geroepen weet voor Raalte.
Wat is de visie voor LEEF! Raalte?
Dat we met de mensen die we hebben onze activiteiten uitbreiden en toegaan naar een wekelijkse samenkomst, zodat er een echte gemeente ontstaat. Een plek waar de Heilige Geest de ruimte krijgt en waar mensen zich welkom voelen.
Welke bijzondere dingen zie je gebeuren?
Mensen die bijvoorbeeld naar de connectgroep komen op maandagavond zijn heel hongerig. Een man zei ook: Door LEEF! Raalte is mijn geloof persoonlijker geworden, ik merk dat het me meer doet. De twee mensen die gedoopt zijn, ervaren dat ze door God zijn aangeraakt. Ze zijn trouwens gedoopt in de plaatselijke sportschool. We zochten een plek voor een doopdienst, maar die is best moeilijk te vinden hier. Ik sport in Raalte in een sportschool en daar hebben ze een zwembad. Ik wilde de eigenaar spreken, maar hij was niet aanwezig zeiden ze bij de balie van de sportschool. Ik kreeg toen zijn e-mailadres.
Toen ik naar buiten liep, bad ik: ‘Als U wilt dat ik deze man persoonlijk spreek, geeft U dan een gelegenheid. Toen ik wegreed, zag ik dat hij met een buurman in gesprek was. Ik ben naar hem toegegaan, heb de vraag gesteld en hij was er erg van gecharmeerd. Hij had al van alles meegemaakt in de sportschool, ook een bruiloft van mensen die elkaar tijdens het sporten hadden leren kennen, maar een doop had er nog niet plaatsgevonden. De man is katholiek en kent de kinderdoop, maar niet zozeer de volwassendoop. Hij was er met zijn vrouw bij en heeft alles meegemaakt, dat was voor hem heel bijzonder.
Wat is je verlangen voor LEEF! Raalte?
Ik verlang er echt naar dat er iets heel bijzonders gaat gebeuren. Dat mensen uit zichzelf gaan komen bijvoorbeeld. Ik merk dat ze steeds gevraagd moeten worden om te komen. Ook hoop ik dat mensen God willen zoeken en een persoonlijke relatie met Hem willen ontwikkelen. Daarnaast hoop ik dat er meer jonge gezinnen komen en meer mensen die echt mee kunnen bouwen. Er komen veel mensen die eenzaam zijn en het moeilijk hebben, die niet in staat zijn een gemeente te leiden.
Waar worstel je mee?
Misschien met de tijdgeest. Alles is vaak heel vrijblijvend en mensen zijn met veel dingen bezig. Dan komen ze keer een avond en dan zie je ze een hele tijd niet. Trouw zijn is best moeilijk in deze tijd. Iedereen doet z’n eigen ding. We merken ook dat Raalte een dorp is waar het qua geestelijk leven niet gemakkelijk is. Er zijn veel feestjes, mensen leven van weekend naar weekend en dan niet per se naar een zondagse eredienst.
Hoe word je bemoedigd?
Zo’n doop is heel bemoedigend, of avonden die we met elkaar beleven; die zijn vaak bijzonder. We zijn van verschillende komaf, maar er is een goede sfeer. Laatst was er een avond dat ik wat meer mensen had verwacht, maar de volgende dag las ik een stukje van Nicky Gumble. Het ging over hoe belangrijk volharden is en hij vergeleek dit met een postzegel. Een postzegel blijft plakken tot hij zijn bestemming heeft bereikt. Soms moet je zo’n postzegel zijn die op de brief vastzit tot hij zijn bestemming heeft bereikt.
Fred komt oorspronkelijk uit Amsterdam, zijn vrouw Petra uit Dalfsen. Ze zijn beiden christelijk opgevoed en leren elkaar kennen tijdens een vakantie van Youth for Christ. Fred studeert theologie, maar ontdekt dat hij zich niet thuis voelt in de protestantse kerk. Als hij zich laat dopen, kan hij geen predikant meer worden in de protestantse kerk en zo rolt hij het godsdienstonderwijs in. Hij en zijn vrouw volgen een dts via Jeugd met een Opdracht en wonen een aantal jaar in Canada. Na een studie Engels doceert Fred nu Engels aan het Ichthus College in Kampen. Fred en Petra hebben drie volwassen kinderen.
