Wat een week hadden we gehad. Een week vol van het evangelie. Een week waarin we niet anders konden dan aanbidden. ‘Heer, U deed het opnieuw! U overtuigde de mensen.’ Je kunt je dit alleen voorstellen als je het zelf hebt meegemaakt. Nog even hadden we de tijd die dag, toen ik dit stel tegenkwam. Een lief en puur stel, dat veel te koud gekleed was.
Door Annelies van Walsem
Daarvoor had ik een andere christen gesproken. Een man uit Amerika. Enthousiast hield hij me staande. ‘Ik zag dat jullie mensen over Jezus vertellen, geweldig! En zijn jullie geestvervuld? Breng je ze naar een kerk?’ En nog verder wilde hij gaan. Goed bedoeld, waarschijnlijk, maar niet beseffend dat we aan het werk zijn met een missie. Een missie om mensen te redden.
Ik voelde een lichte irritatie in me opkomen toen ik het uitlegde en hij me aan het woord wilde houden. Er is urgentie in mijn hart voor het verlorene. Mijn tijd was al bijna voorbij, dus ik had geen tijd meer te verliezen. Vriendelijk, maar beslist, stond ik hem te woord. ‘Meneer, ik ben blij dat u een kind van God bent en dat u daar zo blij van bent, maar weet u, meneer, al deze mensen weten het nog niet en hebben ook dat goede nieuws nodig. Als wij hier blijven praten, dan gaat het ook niet gebeuren. ‘Hij keek teleurgesteld, maar begreep het en liet me eindelijk gaan.
Een mooi beeld van hoe we vaak als kerkmensen kunnen zijn: op elkaar gericht. Kijken naar wat we doen en daar met elkaar over verwonderen. Terwijl we geroepen worden om naar buiten te gaan en naar buiten gericht te zijn.
En Hij zei tegen hen: “Ga heen in heel de wereld, predik het Evangelie aan alle schepselen.” — Markus 16:15
Ik ging gauw verder en kwam een lief stelletje tegen. ‘Heeft iemand jullie weleens verteld dat God van je houdt? ‘Ze knikten beiden. ‘We hebben gisteren hier vlakbij iemand ontmoet die ons dat allemaal heeft verteld.’ Geweldig! En hebben jullie een keuze kunnen maken? vroeg ik verder. Dat hadden ze niet gedaan.
Dus ik vertelde ze opnieuw het evangelie.
Ze werden zo blij. ‘Dit is wel wat we willen!’ Een jong stel. Ik was geraakt door hun oprechtheid.Samen op zoek naar de zin van het leven. Ze hadden het al eerder besproken. Samen hebben we gebeden. Ik legde ze uit hoe je een relatie met God kunt hebben. Dat God geen religie is, maar een God van nabijheid. Zo dichtbij dat de Heilige Geest in je komt wonen als je Hem aanneemt.
Jezus antwoordde en zei tegen hem: “Als iemand Mij liefheeft, zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn Vader zal hem liefhebben, en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.” — Johannes 14:23
Halleluja!
Lees meer columns van Annelies Van Overleven naar LEVEN in het Licht!
