Tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik al snel last van pijnlijke bekken. Het begon subtiel, maar werd verder in de zwangerschap alleen maar erger. Na een zware bevalling, vol medische missers, kreeg mijn hele lijf nog meer klappen. Sindsdien ging het bergafwaarts. De bekkeninstabiliteit bleef, en door de bevalling werd het nog tien keer erger. Ik ging twee keer per week naar de bekkenfysiotherapeut en ben zelfs negen maanden na de bevalling geopereerd. Deze operatie bracht enige verlichting, maar het bleef pijn doen. Rennen en lang lopen waren voor mij niet meer mogelijk.
Tekst: José-Anne van der Wal-Vlot
Toch was de wens naar een tweede kindje groter dan de dagelijkse pijn die ik voelde. Tijdens mijn tweede zwangerschap ging het in het begin redelijk, maar later werd het weer ernstiger. Dit keer onderging ik een keizersnede. Het herstel was ontzettend zwaar en de pijn aan mijn bekken bleef aanhouden. Het was nog nooit zo erg geweest. Zelfs na een korte wandeling van vijftien minuten voelde ik me ‘s avonds zo slecht dat ik de trap niet op kon. Ik kon mijn babyzoontje niet wiegen of staand vasthouden, laat staan buiten spelen met mijn peuter. De dagen leken eindeloos en elke dag was opnieuw een flinke uitdaging. Mijn stuit begon ook steeds pijnlijker te worden. Deze stond scheef na een val, en de bekken en bevallingen deden er geen goed aan. Ik kon niet meer rechtop zitten of liggen, wat resulteerde in hernia klachten.
In oktober 2024 sprak mijn man het team van Faith Generation aan op straat. Vol enthousiasme en verwachting kwam hij thuis en zei: “We moeten vanavond naar die genezingsdienst.” Mijn ouders boden aan op de jongens te passen. Stiekem had mijn moeder al in stilte gebeden of ik naar deze dienst mocht gaan. Het was dus al een wonder op zich dat we die avond in de dienst zaten.
We werden warm ontvangen en de dienst begon met krachtige worship en duidelijke teachings over sleutels tot genezing van Ashvien. Direct werd er gevraagd: “Wie heeft pijn? Kom naar voren.” Het zweet brak me uit; ik had vreselijke last van mijn stuit en mijn bekken deed elke seconde pijn. Met een bonzend hart stapte ik naar voren. Al snel werd ik op het podium geroepen en begon ik te huilen. De aanwezigheid van God was zo tastbaar en ontroerend. Ik vertelde mijn verhaal en Ashvien begon te bidden en de pijn weg te spreken. Alex werd erbij geroepen en legde zijn hand op mijn stuit.
Ik begon te testen en voelde onmiddellijk verlichting in mijn bekken. Mijn stuit bleef nog zeuren, maar opnieuw werd er gebeden. Even was er een golf van onzekerheid, maar door het gebed van Ashvien riep ik in mezelf: “Stuitpijn, verdwijn nu in Jezus’ naam!” Vanaf dat moment voelde ik een bepaalde rust en merkte ik verschil. Tijdens het gebed bad Ashvien ook voor nieuwe energie, iets wat ik niet had aangegeven, maar wat ik recentelijk vaak voelde: “Ik ben moe tot op mijn botten.”
Die avond was er iets veranderd. Ik kende de liefde van Jezus al, maar niet op deze manier. Hij had mij diep van binnen in mijn hart
aangeraakt. Een vreugde en energie om me heen vulden me die ik niet van mezelf herkende. De volgende dag begon mijn dag vroeg, en hoewel de nacht druk was geweest met de jongens, was ik wakker. Écht wakker. Ik had energie en zin in de dag. Fluitend ging ik de dag door, mijn lijf deed geen pijn en ik barstte van de vreugde.
Dank u, Jezus! Er was iets veranderd; ik had een ongekende honger naar Gods woord en liefde, die tot de dag van vandaag niet is verminderd. Ik ren achter mijn kinderen aan, kan weer spelen en mijn lijf voelt sterk aan. In het begin leek de pijn af en toe terug te komen, maar dan sprak ik in Jezus’ naam dat de ziekte moest wijken. Mijn gezin en ik zitten in een transformatie en we kijken met grote verwachting uit naar wat Hij nog meer voor ons in petto heeft.
