Ze kreeg vier burnouts, longcovid, een herseninfarct. Marjon van Duijn raakte vijf jaar geleden alles kwijt: haar gezondheid, baan, bedrijf en zelfstandigheid. Ondanks alle tegenslagen bleef ze vrolijk, zelfs haar man vroeg zich af hoe dit mogelijk was. Als ze wordt uitgenodigd voor een bijbelstudieweekend en er om genezing gebeden wordt, verandert haar leven. Niet alleen geneest ze, ook haar man Ard krijgt korte tijd later een aanraking van God.
“Vijf jaar geleden kreeg ik voor de vierde keer een burnout. Het was heel heftig. Ik was leerkracht en zou weer gaan re-integreren. Daarbovenop kreeg ik een herseninfarct, terwijl ik de vaatwasser aan het leegruimen was. Mijn linkerkant was verlamd, mijn spraakaansturing werkte niet meer, ik had moeite met mijn evenwicht. In plaats van naar het ziekenhuis te gaan, ging ik naar de kerk. Ik heb God nodig, geen dokter, dacht ik bij mezelf. In de kerk zongen we ‘Stil mijn ziel wees stil en wees niet bang voor de onzekerheid van morgen God omgeeft je steeds Hij is er bij in je beproevingen en zorgen’. Dat vond ik heel bijzonder.
De volgende dag moest ik toch naar het ziekenhuis van mijn kinderen. Dat was wel terecht. In het ziekenhuis zagen ze een grijze vlek. Was dat een zwelling of een bloeding? De neurologe wist het niet en ze heeft me naar huis gestuurd. Vervolgens kreeg ik covid en daardoor zuurstofgebrek. De neuroloog zei dat ik mogelijk de Katwijkse ziekte had, een zeldzame, erfelijke aandoening met ophoping van eiwitten in de bloedvaten van de hersenen. Ik zou nog vijf jaar te leven hebben.
‘Maakt U het oké’, bad ik. ‘Ik wil volledig op U vertrouwen. Zorg dat ik rust krijg in mijn hart om het aan mijn kinderen te vertellen’. God is groot. Ik kreeg zoveel rust en vertrouwen, ik ben nooit bang geweest. Drie maanden later wees een DNA-test uit dat ik niet de Katwijkse ziekte heb. Ik bleek wel een herseninfarct te hebben gehad. Maandenlang lag ik wel zestien uur per dag op bed. Ook door mijn longcovid had ik nauwelijks energie.
Nooit verdrietig
Iemand nodigde me uit voor Bijbelstudieweekend Vierhouten, georganiseerd door Jacob en Mirjam Klok. Ik dacht: hoe kom ik daar? Ik was net afgekeurd vanwege mijn gezondheidssituatie, ik mocht niet meer rijden en moest stoppen met mijn baan als leerkracht en bedrijf als psychomotorisch kindercoach; alles wat ik had, was weg. Toch was ik nooit verdrietig.
Ik had al toegezegd om naar het bijbelstudieweekend te komen en vertrouwde op God dat ik er kon komen. Een vriendin van mij wilde wel mee en die avond sprak Hans Maat. Zelf kom ik uit de PKN en ik kende hem niet. De dienst was anders dan ik gewend was. ‘Mag dat wel, zo vrij, kan dat allemaal wel?’ vroeg ik mezelf af. Het ging over bidden en Gods genezende kracht en er werd gebeden voor zieke mensen. Mijn vriendin duwde me naar voren. Hans bad voor mijn hoofd, mijn longen, mijn baarmoeder. Hij wist niet dat ik longcovid had en in de overgang zat. In het begin vond ik het eng, ik kende het niet.
‘Heer’, bad ik. ‘Als dit van U is, stel ik me volledig open en vertrouw ik op uw Geest. Ik heb mijn hele leven al een rotsvast vertrouwen in God. Het was alsof er een wind door mij heen waaide, ik begon ontzettend te schudden. Maar verder leek er niks te zijn gebeurd. ‘Laat Uw wil geschieden’, bad ik. ‘Laat maar zien wat Uw bedoeling is, of het nu vandaag, morgen of over twintig jaar is.’
Licht aan
We hadden een overnachting geboekt dichtbij, in Vierhouterbos. Heel vroeg in de ochtend leek er iets te zijn veranderd. ‘Doe het licht eens aan’, zei ik tegen mijn vriendin. Voorheen kon ik niet meer in een rechte lijn lopen, niet meer rekenen, ik had moeite met woorden vinden, mijn linkerhand kon ik niet snel draaien. Nu had ik een raar gevoel en mijn linkerhand kon ik net zo snel bewegen als de rechter. ‘Geef me nu sommen’ zei ik. Die kon ik gelijk oplossen. In een rechte lijn lopen lukte ook! Ik was ontzettend blij, ik ben echt genezen.
Ik schilderde eerst, maar kon door het infarct geen kleuren meer mengen in mijn hoofd. Nu kan ik weer schilderen! Thuis heb ik in gebed en stilte een beeld gezien. Dat heb ik geschilderd en op een vrouwendag mocht ik dit laten zien en uitleggen aan driehonderd vrouwen en hen ermee bemoedigen.
Altijd heb ik een lijntje gehad naar boven. Van kinds af aan heb ik tegen God gesproken en Hem overal in betrokken. Er staat ook in de bijbel dat het een gave van Geest is als je een standvastig geloof hebt. Ik heb dat gekregen, daar ben ik dankbaar voor.
Altijd vrolijk
Ard vroeg steeds: ‘Hoe kan het dat jij altijd vrolijk bent? Je bent alles kwijt en toch blijf je vrolijk.’ Zelf geloofde hij in God, maar hij had geen relatie met Hem. ‘Dan moet je ook mee naar het bijbelstudieweekend, ook gaan onderzoeken. Je moet zelf actief worden en je hart openzetten voor de Heer’. Hij zei steeds: ‘Ik voel het niet’.
Mijn man had problemen met zijn knie. Hij droeg een brace en er zou een operatie volgen. Met hem en onze dochter gingen we naar Opwekking. Tijdens een dienst kon je laten bidden voor een standvastig geloof voor mensen om je heen. Ik werd overmand door emotie en zei: ‘Ik ga jullie beiden brengen, want jullie hebben geloof nodig.’ Ze kregen precies het gebed wat ze nodig hadden.
Genezingsdienst
Die avond was er ook een genezingsdienst. Ik had het verlangen om uit te stappen in geloof. Het missionair team bad voor mij en moedigde mij aan om genezing uit te spreken, te beginnen bij mijn gezin. Toen ik terugliep naar mijn plek, zag ik twee meisjes op mijn man aflopen die vroegen of ze voor zijn knie mochten bidden. Ik bad met hen mee. Het ene meisje begon te schudden, het andere sprak profetische woorden. Ze zei: ‘We hebben dit gedurfd omdat we bij u een standvastig geloof zagen, daarom kon ik dit doen.’
Voor mijn man was dit een bevestiging dat God hem ziet. Ik zei: ‘Nu moet je wandelen in vertrouwen. Mijn man heeft zijn brace afgedaan. Later is hij naar de dokter gegaan. Het is nog niet helemaal over. De dokter vroeg of hij spuiten wilde of een operatie. ‘Nee hoor, nog even niks. Ik blijf wandelen met Jezus’, antwoordde hij. Hij zegt altijd: ‘Jij bent mijn reddende engel geweest.’ Maar ik ben gewoon blijven vertrouwen op de Heer.
Versteld
Wat er veranderd is in ons leven? Alles! We doen nu samen de LIFEschool. Iedere dag begin ik met ‘Dank U voor deze dag, dank U dat ik Uw geliefde kind mag zijn, dat U mij ziet. Maak mij dienstbaar voor U, waar ik ook ben. Ik ontmoet vier of vijf mensen per dag met wie ik over de Heer spreek. Ook komen er veel zieke mensen op mijn pad. Laatst wilden we weggaan met ons campertje en toen startte de auto niet. Mijn niet-gelovige nichtje appte dat mijn tante, die gelovig is, op sterven lag. Dat de auto niet startte, was niet voor niets. Het was een knipoog van de Heer. Ik mocht naar mijn tante toegaan en met haar bidden. Ze was heel blij, want niemand van haar kinderen deed dit. De volgende dag startte de auto gewoon en konden we alsnog vertrekken.
Uren bijbellezen
Het is ook zo mooi wat het met onze relatie doet, nu mijn man ook een levend geloof heeft. Elke avond doen we bijbelstudie. We zitten uren samen te lezen en hebben het erover. Wat lees jij, wat zegt het jou? Voorheen stond de tv de hele avond aan, nu zitten we met de Bijbel op schoot. Ook voor onze kinderen is het een verandering. Mijn man is introvert, hij zei nooit iets. Nu komt hij thuis en blijft hij maar praten. Vooral de kinderen staan er versteld van. Hij is zo aan het groeien! We hebben drie kinderen en een kleinkind voor wie we mogen bidden.
Wat ik anderen aanraad is: volhard in gebed, we hebben een God van trouw. Wat mij heel erg op de been houdt is dat ik geliefd ben. Hij heeft mij als eerste liefgehad. God houdt van mij en houdt mij vast. De tekst die mij altijd houvast geeft is Jesaja 43:2 Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door rivieren, zij zullen u niet overspoelen. Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, geen vlam zal u aansteken. Want Ik ben de HEERE, uw God. Hij heeft mij overal doorheen getrokken. Maandenlag heb ik zestien uur per dag op bed gelegen. Nu heb ik weer genoeg energie en elke dag loop ik met de Heer.”
