‘De ochtendstond heeft goud in de mond,’ zei mijn vader altijd. Je hebt nog een hele dag wanneer je vroeg opstaat. Heerlijk, die frisse geuren in de ochtend en nu de vogels die het al uitjubelen voor hun Maker.
Ik had al een mooi rondje gemaakt toen ik een man zag lopen in een openbaar gebouw. Op dat moment kwam het idee in me op dat ik hem binnenkort moest spreken, omdat God hem op het oog had. Ik glimlachte bij de gedachte, want het zou vast weer een verrassing zijn hoe dat tot stand zou komen.
Psalmen 143:8 Herziene Statenvertaling (HSV)
Doe mij in de morgen Uw goedertierenheid horen, want ik vertrouw op U; maak mij de weg bekend die ik te gaan heb, want tot U hef ik mijn ziel op.
Zachte aandrang
Een paar weken later was het zover. Ik ervoer een zachte aandrang om richting het gebouw te lopen, waar ik de man zag stofzuigen. Maar toen ik er vlakbij was, liep de man verder naar binnen en ik mompelde tegen God: ‘Heer, ik ga niet dat gebouw in naar een man alleen, dat lijkt me niet verstandig.’ En ik begon mijn weg naar huis te vervolgen. ‘De Heer sprak tot mijn hart: ‘Wanneer je nu terugloopt, zal de man tegelijk met jou bij de ingang zijn.’
Gewoon gehoorzamen dan maar… Ik wil het niet missen, want mis het nog veel te vaak naar mijn zin. Laatst had ik niet gehoorzaamd. De Heer sprak tot mijn hart: ‘Raap dat bekertje maar op en gooi het weg in de prullenbak.’ Ik reageerde als een opstandig kind en antwoordde Hem: ‘Heer, dat heb ik er toch niet neergegooid?’ En liep door. Meteen had ik spijt en liep terug. Op het moment dat ik me omdraaide en terugliep, wist ik waarom de Heer dit had gezegd. Het had me namelijk net een kleine vertraging gegeven, waardoor ik met iemand mee had kunnen lopen. Het was totaal niet logisch meer geweest als ik me ineens toch weer had omgedraaid. ‘Sorry, Heer’, beleed ik. ‘Ik wil echt beter naar U luisteren.’
Verrast
Nu sprak de Heer zo duidelijk en dus liep ik naar de ingang van het gebouw. Op het moment dat ik eraan kwam, was de man er ook, precies zoals me was gezegd. Halleluja! De man keek me verrast aan toen ik hem begon te vertellen over een liefdevolle God die zoveel van hem houdt dat Hij zelfs Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven voor zondaren. Dat als hij in Hem zou geloven, niet verloren zou gaan, maar eeuwig leven zou hebben.
Hij werd helemaal blij. Nadat we een poosje hierover gesproken hadden, gaf hij zijn hart aan de Heer. ‘Zo,’ zei hij, ‘ik voel me helemaal anders, helemaal blij. Dit had ik echt nodig, dank u wel.’
Glorie aan God!
HEERE, onze Heere, hoe machtig is Uw Naam op de hele aarde!
U Die Uw majesteit getoond hebt boven de hemel.
Wat is dan de sterveling, dat U aan hem denkt,
en de mensenzoon, dat U naar hem omziet?
Psalm 8
Lees meer blogs van Annelies
