Batin groeit op tussen verschillende werelden. Geboren in Duitsland, achtergelaten in Turkije en opgegroeid in Nederland. Zijn leven wordt vroeg gevormd door verlies, ziekte en onzekerheid. Toch loopt er één constante lijn door alles heen: een diep verlangen om God te kennen.
Batin wordt in 1976 geboren als zoon van Turkse gastarbeiders. Al na enkele maanden brengen zijn ouders hem naar Turkije, waar hij zes jaar opgroeit bij zijn tante en oom. Zij worden zijn vader en moeder. Zijn echte ouders kent hij nauwelijks. “Pas rond mijn vijfde of zesde zeiden ze: ‘Binnenkort komen je ouders’. Maar ik wist niet wie dat waren.” Het gevoel van verlatenheid nestelt zich diep. Veiligheid en vertrouwen zijn voor de jonge Batin geen vanzelfsprekendheid.
Rond zijn zesde wordt Batin ernstig ziek. Hij krijgt polio en belandt langdurig in het ziekenhuis. De gevolgen zijn blijvend: krachtverlies in zijn benen en een leven lang fysiotherapie. “Polio geneest niet. Het is een ontsteking in de hersenen. Wat kapot is, komt niet meer terug.”
In 1982 verhuist het gezin definitief naar Arnhem. Voor Batin voelt deze verhuizing niet als thuiskomen, maar als opnieuw afscheid nemen van alles wat vertrouwd was. Hij laat zijn tante en oom achter, de mensen die hij als ouders kende, en moet wennen aan een nieuw land, een andere taal en ouders die voor hem in feite vreemden zijn. “Ik kwam niet thuis, ik verloor opnieuw alles wat veilig voelde,” vertelt Batin. Terwijl zijn lichaam nog herstelt van polio, begint hij aan een leven met innerlijke onrust.
Angst voor God
Batin groeit op in een islamitisch gezin. De regels zijn duidelijk, de kaders strak. Het geloof raakt hem niet vanuit liefde, maar vanuit angst. “Stiekem was ik bang dat God mij zou straffen.” Als tiener krijgt hij zijn eerste hyperventilatieaanval. Hij denkt dat hij doodgaat en bidt de hele nacht. De artsen stellen hem gerust, maar innerlijk verandert er iets. Voor het eerst vraagt hij zich af of zijn leven en zijn geloof wel kloppen.
Op zijn achttiende besluit Batin de islam serieus te nemen. Hij leest de Koran volledig, in een Nederlandse vertaling van een Arabisch hoogleraar. Niet om te bekritiseren, maar om God te vinden. “Ik wilde verbinding met God. Ik wilde het goed doen.” Die rust vindt hij niet. Sommige teksten wringen. Toch schuift hij zijn twijfels weg en leeft hij jarenlang zo goed mogelijk als moslim, gedreven door plichtsgevoel en angst.
Trauma
In 2018 krijgt Batin opnieuw zware paniekaanvallen. Deze keer verdwijnen ze niet. Via de huisarts komt hij bij een psycholoog terecht. Daar wordt duidelijk hoeveel trauma zijn leven heeft gevormd: achtergelaten worden, ziekte en voortdurende onzekerheid. Daarnaast groeit hij op met een zware culturele last. “Ik wist vanaf mijn dertiende dat ik was uitgehuwelijkt.” Wanneer zijn ouders die afspraak later willen doorzetten, weigert hij. Het leidt tot een breuk met zijn familie, maar ook tot een eerste echte keuze voor zichzelf. Ook de vrouw met wie hij later trouwt, kiest hij zelf.
Na een heftige hyperventilatieaanval besluit hij in therapie te gaan voor het verwerken van angstaanvallen en de spanningen uit zijn jeugd. Hij en zijn vrouw hebben inmiddels een dochter gekregen, waardoor hij nog bewuster wordt van de rol en waardigheid van vrouwen binnen de religie. “Vooral de manier waarop vrouwen in de islam werden behandeld, raakte me diep. Ik kon hier niet achter staan,” vertelt hij. Hij probeert de religieuze regels te begrijpen en te rechtvaardigen, maar merkt dat het hem niet langer lukt. “Ik kon dit niet uitleggen aan mijn dochter”, zegt hij. Na jaren van worsteling en reflectie besluit hij in 2019 de islam los te laten, niet uit boosheid, maar uit eerlijkheid tegenover zichzelf, zijn vrouw en zijn kind.
Bestaat God?
Hoewel hij de islam loslaat, blijft zijn geloof in God bestaan. De angst blijft echter ook. “Wat als ik het mis heb? Wat als de straf toch komt?” Hij besluit opnieuw te zoeken, ditmaal zonder religie als uitgangspunt te nemen. Zijn vraag is helder: bestaat God echt, en heeft Hij Zich ergens betrouwbaar geopenbaard? Hij gaat online op zoek: “Is er bewijs voor God?” Tijdens deze zoektocht stuit hij op materiaal dat verwijst naar het christendom en de Bijbel. Hierin vindt hij verhalen en getuigenissen die hem aanspreken en waarin hij tekenen ziet van een liefdevolle God die actief met mensen omgaat. Dit wekt zijn nieuwsgierigheid en brengt hem ertoe de Bijbel zelf te lezen, stiekem en in zijn eigen tempo, terwijl hij ondertussen zijn zoektocht voor anderen – zelfs zijn vrouw – geheim houdt.
In stilte begint hij te lezen, bij het Johannes-evangelie. Dit doet hij kritisch, onderzoekend en sceptisch. Toch gebeurt er iets onverwachts. “Elke bladzijde bracht me rust”, vertelt hij. Batin onderzoekt historische bronnen en probeert het verhaal van Jezus te ontkrachten. Dat lukt niet. Tegelijk raakt het beeld van Jezus hem diep. “Dat God Zelf naar ons toe komt en zichzelf geeft.”
Liefde
Tijdens en na de coronaperiode wordt Batin overtuigd. Begin 2024 noemt hij zichzelf christen. Zijn vrouw accepteert het. En zelfs zijn zijn moeder is aanwezig bij zijn doop. “Ze liet een traan. Dat vergeet ik nooit.” De paniekaanvallen verdwijnen. De vrees voor de dood maakt plaats voor rust. “De angst die mij mijn hele leven bij God hield, is vervangen door liefde.”
Batin benadrukt dat zijn verhaal geen aanval is op moslims, maar een persoonlijk getuigenis. Voor hem zit het verschil niet in religie, maar in relatie. “Ik kende een God van angst. Nu ken ik een God die dichtbij komt.” De vrees voor de dood maakt langzaam plaats voor innerlijke rust. “Wat me mijn hele leven bij God hield, is nu veranderd in vertrouwen en liefde,” vertelt Batin. Waar vroeger onzekerheid en spanning zijn hart beheersten, ervaart hij nu een diep gevoel van vrede. “Ik voel me vrij om het leven te leven zonder dat verlammende gevoel van angst,” zegt hij. “Het is alsof een last van mijn schouders is gevallen, en ik kan eindelijk ademhalen.”
Bekijk het getuigenis van Batin, geplaatst door Upstream:
