David uit Amsterdam is geen traditionele dominee. Hij heeft geen vaste kerk, maar biedt een luisterend oor in cafés, parken en op andere openbare plekken. Hij begeleidt jonge mensen die met grote levensvragen worstelen, maar in plaats van zich in de gebaande paden van de kerk te bewegen, heeft David zijn roeping gevonden buiten die muren. Hij gelooft dat als je iets van de hemel, iets van God of iets van Jezus kunt brengen door wat je leeft en door de goede gesprekken die je met elkaar hebt, je echte meerwaarde toevoegt aan het leven van anderen, vertelt hij tijdens het programma ‘Zin in morgen’ op NPO start.
David had nooit gedacht dat hij ooit dominee zou worden. “Ik dacht, er is geen haar op mijn hoofd die zou willen dat ik dominee werd,” zegt hij. Als jongen groeide hij op in een dominee-gezin en zag hij de zware kanten van het beroep. “Dominee zijn is echt een zwaar beroep,” zegt David. “Je moet het echt als een roeping hebben, anders wil je het niet doen.”
Periode van onzekerheid
Toch gebeurde er iets in zijn leven dat alles veranderde. David studeerde geschiedenis in Groningen, maar na een paar maanden voelde hij dat hij niet op de juiste plek was. “Ik had geen idee wat ik eigenlijk aan het doen was,” vertelt hij. Na een tussenjaar, waarin hij zichzelf beter leerde kennen, ging hij een zoektocht aan naar zijn identiteit. “Die zoektocht was existentiële, een heel diepe zoektocht voor mezelf van: ‘Wie ben ik? En wie wil ik graag zijn?’”
Het was juist in deze periode van onzekerheid dat David naar zijn vader ging om hem niet alleen de mooie dingen van zichzelf te vertellen, maar ook de “lelijke dingen”. “Ik wilde als een soort van biecht de dingen die ik me schaamde vertellen,” zegt David. “Dat was een enorm kwetsbaar moment voor mij. Maar ergens diep van binnen was ik op zoek naar onvoorwaardelijke liefde, en dat gaf me de moed om dat te doen.”
Zijn vader, zelf dominee, bood niet alleen zijn steun, maar vroeg of hij voor hem mocht bidden. “Ik weet nog dat mijn vader zijn handen op mijn hoofd legde en voor mij bad. Hij bad in Jezus’ naam om me te zegenen en toen begon ik iets te voelen,” herinnert David zich. “Eerst voelde ik het in mijn hoofd, toen in mijn gezicht, mijn handen, mijn armen, overal in mijn lichaam. Het was als lava, een enorme kracht en warmte die door mijn lichaam stroomde.”
Durven uitgaan
Voor David was dit het moment waarop hij de liefde van Jezus persoonlijk ervoer. “Het was zo nuchter, tegelijkertijd was het het bewijs voor mij dat Jezus echt bestaat en dat Hij van mij houdt.” Dit krachtige gevoel van verbondenheid, veranderde alles voor David. “Het was het allerbeste wat mij is overkomen,” zegt hij nu. “Dat is zo door mijn hele leven heen getrokken.”
Na deze ervaring besloot David theologie te gaan studeren en uiteindelijk predikant te worden, maar op zijn eigen manier. “Ik geloof dat als je 20 of 30 bent en je wilt dienen als kerk of dominee, je de kerk echt moet durven uitgaan,” zegt hij. “Je moet naar de plekken gaan waar jonge mensen zich bevinden. Daar kun je iets van de hemel, iets van God of iets van Jezus brengen.”
In plaats van te blijven binnen de muren van een traditionele kerk, heeft David ervoor gekozen om de buitenwereld in te gaan. Hij gaat naar de mensen toe, zoekt de gesprekken op en biedt hulp waar dat nodig is. “Als ik iets heb wat ik nog zelf aan het uitzoeken ben, dan vertel ik dat soms aan David, en dan blijft hij heel lang stil. En dan komt het antwoord vanzelf,” zegt Eva Slot, die door David wordt gecoacht. “David zegt altijd van zichzelf dat hij niet goed kan luisteren, maar eigenlijk kan hij dat heel goed. Hij kan vooral heel goed stil zijn, en dat vind ik echt oprecht heel prettig.”
Ik geloof oprecht dat als je echt het hart van de kerk wil bereiken, je naar buiten moet gaan”
David’s benadering van coaching en zijn gesprekken met anderen gaan niet alleen over de antwoorden die hij geeft, maar ook over het luisteren naar wat de ander nodig heeft. “Ik breng altijd mezelf in, ook als ik iets ingewikkelds heb,” zegt David. “Dat niveau van kwetsbaarheid wisselt zich uit. Ik denk dat het belangrijk is om een soort tussenwereld te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn.”
Dit is voor David niet alleen zijn werk, het is zijn roeping. “Ik geloof oprecht dat als je echt het hart van de kerk wil bereiken, je naar buiten moet gaan, naar de plekken waar mensen hun vragen en twijfels hebben,” zegt hij. “Daar ligt de echte meerwaarde.”
David vindt het prachtig om te zien dat zijn vader trots is op wat hij doet, ondanks de verschillen in benadering. “Het is leuk om hem om raad te vragen en te zien hoe trots hij erop is,” zegt David. “Hoewel we verschillend zijn, hebben we toch heel veel aan elkaar.”
Bekijk hier de aflevering op NPO Start
