Misschien herkennen jullie de beelden nog wel: Ziv, een meisje in een rode galajurk op het strand in Tel Aviv, dat op Valentijnsdag aan een romantisch tafeltje ging zitten om aandacht te vragen voor de lege stoel met een poster van haar vriend Eliya, die op 7 oktober als gijzelaar was meegenomen naar Gaza.
Tekst: Joanneke Koster
Op zaterdag 22 februari, na 505 dagen gevangenschap, mocht Eliya zijn vriendin Ziv weer in de armen sluiten. Op maandagavond 9 maart deelde Eliya zijn verhaal in een kerk in Genemuiden, voor een overvolle kerk met minstens 1100 aanwezigen. De dag erna sprak hij opnieuw, dit keer in Barneveld, waar zo’n 1600 mensen kwamen luisteren.
Eliya vertelde deze avonden hoe hij op 7 oktober, toen Hamas Israël binnenviel, samen met zijn vriendin Ziv moest vluchten vanaf het Nova Festival. Ze kwamen terecht in een schuilkelder waar normaal gesproken niet meer dan tien mensen in passen, maar waar op dat moment 27 jongeren zaten verstopt.
Op een gegeven moment hoorden ze dat er terroristen aankwamen. Eliya vertelde over een jongen die een echte heldendaad verrichtte toen de terroristen handgranaten in de schuilkelder gooiden. Deze jongen pakte één voor één de granaten op en gooide ze weer naar buiten, totdat er uiteindelijk één in zijn hand ontplofte.
Overal lagen lichamen om Eliya heen van mensen die geraakt waren. Ziv was ondertussen onwel geworden en Eliya trok de dode lichamen over Ziv en hem heen om ze te beschermen. Op een gegeven moment haalden de terroristen een aantal mensen uit de schuilkelder. Eliya was daar één van; hij moest onder de lichamen vandaan kruipen. Zijn vriendin Ziv bleef achter.
Daarna gingen de terroristen terug naar binnen en schoten iedereen dood die nog in de schuilkelder zat, waaronder, zo dacht Eliya op dat moment, ook zijn vriendin Ziv.
Eliya werd meegenomen naar Gaza. Onderweg vreesde hij voor zijn leven. Hij dacht dat hij vermoord zou worden door de uitzinnige menigte om hem heen. Hij werd onderweg geslagen door vrouwen met slippers, mannen met stokken en mensen probeerden hem uit de truck te trekken.
Steeds bad Eliya de Sjema: “Hoor Israël, de HEERE is God, Hij is de enige” (Deuteronomium 6:4) en riep hij tot God of Hij hem wilde redden.
Op meerdere wonderlijke manieren heeft Eliya het overleefd. Zo werd hij op een gegeven moment verplaatst terwijl hij gesluierd was in een niqab, zodat de menigte niet zou zien dat hij een Israëliër was.
Na een paar weken werd hij verplaatst naar een tunnel in Gaza. Hij vertelde deze avond in de kerk in Genemuiden over het moment dat hij daar aankwam:
“Het was net als in films. Ik kwam aan in een moskee. Ze verplaatsten een tafel waaronder een tunnel zat waar we in moesten. Het was compleet donker. We liepen ongeveer een uur door die duisternis, zonder enig idee waar we heen gingen. Toen we uiteindelijk licht zagen, zag ik drie andere gijzelaars. Na drie maanden geen Israëliër meer gezien te hebben, kan ik niet uitleggen hoe blij ik was.”
Daar zag hij een jongen zonder arm. Eliya vroeg hoe het kwam dat zijn arm eraf was. De jongen vertelde dat hij een beetje dom had gehandeld door vanuit een schuilplaats handgranaten terug te gooien naar de terroristen. Eliya herkende het verhaal en vertelde dat hij daar ook was geweest. Hij was ontzettend blij om te horen dat deze jongen nog leefde.
Daarna vertelde Eliya verder over de tijd in de tunnel. Twee weken lang kregen ze geen eten of drinken. Het was vochtig in de tunnel en ze likten het vocht van de muren af om iets van vocht binnen te krijgen.
Op een gegeven moment kwam er een man bij hen en ze vertelden deze man dat ze zouden sterven als het zo doorging. Vanaf dat moment kregen ze één pita per dag, die ze met vier personen moesten delen.
Tegelijkertijd zaten ze constant vastgebonden aan elkaar met kettingen en was er geen mogelijkheid om naar het toilet te gaan.
Toch bleef Eliya bidden tot God. Op een gegeven moment vroegen andere gijzelaars zelfs of hij hen wilde leren bidden.
Na een tijd werden er een paar gijzelaars opgehaald. Zij dachten dat ze terug naar Israël mochten. Eén van hen, Hersh Goldberg, liet een Engels boek voor Eliya achter en moedigde hem aan om het te lezen.
Op dat moment sprak Eliya nog geen woord Engels, maar tijdens zijn maanden in gevangenschap heeft hij zichzelf Engels geleerd. En het bijzondere was: deze hele avond vertelde hij zijn hele verhaal in het Engels.
Tegen de gijzelaars die zouden vertrekken zei hij: “Zeg tegen mijn ouders dat ik nog leef.”
Op een dag kwam het moment dat Eliya zelf werd vrijgelaten. Hij verwees naar de beelden die de hele wereld had gezien van de vrijlating op het podium, waarna hij door het Rode Kruis naar Israël werd gebracht.
Toen hij in Israël aankwam, hoorde hij pas dat zijn vriendin Ziv nog leefde. Hij was intens dankbaar.
Maar hij hoorde ook dat de gijzelaars die eerder waren vertrokken niet meer leefden, waaronder Hersh, die hem het Engelse boek had gegeven. De boodschap die zij aan zijn ouders moesten doorgeven, dat hij nog leefde, was nooit bij hen aangekomen. Zijn ouders hadden al die tijd in onzekerheid geleefd.
Een verschrikkelijk verhaal. Maar wat een veerkracht straalt Eliya uit. Een jonge man, doof aan één oor en niet meer goed kunnen lopen door een schotwond, waarvan de kogel nog steeds in zijn been zit omdat hij tot nu toe mentaal een operatie nog niet aankon. Verder kan hij zijn linkerschouder niet meer goed bewegen omdat hij zoveel maanden lang op de harde vloer heeft moeten liggen.
Toen er uit het publiek werd gevraagd of hij nog wrok voelde richting Hamas, zei hij:
“Het zou mij niets geven om hier boos over te zijn.”
Waarmee hij duidelijk maakte dat hij niet vol haat zit.
Eliya getuigt vooral van het grote wonder dat hij nog mag leven; dit is de boodschap die hij op deze avonden uitdraagt.
Op deze avonden waren mensen uit allerlei denominaties samengekomen. Samen zongen ze uit volle borst over de God van Israël, onder begeleiding van Christian Verwoerd. Ieder op zijn of haar eigen manier, maar met hetzelfde hart voor het volk van God.
Ook samen met Joodse mensen.
Zoals Eliya zei:
“Een ander geloof, maar we dienen dezelfde God. De God van Abraham, Isaak en Jakob.”
*Eliya was in Nederland op uitnodiging van zijn Nederlandse dorpsgenoot Margriet. Zij woont nu al 10 jaar in Israël met haar gezin en is actief op Instagram (https://www.instagram.com/neshimatrips/) om te delen vanuit Israël wat zich daar nu afspeelt. Je kunt haar ook volgen op WhatsApp (https://whatsapp.com/channel/0029Vb61TaL4CrfZiyNaSg1b)
