Joke de Jong (45) wist van jongsaf aan dat ze later graag moeder wilde zijn. Ze paste vanaf haar veertiende jaar al op kinderen, deed de kindernevendienst in de kerk, leide later samen met iemand anders de meisjeskinderclub. Op haar vijftiende werd ze voor het eerst tante en daar genoot ze ontzettend van. “Mijn hart voor kinderen was altijd groot.” Als ze veertig is en nog geen moeder, komt ze in een rouwproces terecht. Ze deelt haar getuigenis van hoe God haar herstel en genezing bracht rondom haar kinderwens.
Door Joke de Jong
“Tijdens de reizen die ik maakte met World Servants, genoot ik van het kinderwerk en een tijd later had ik later ook de leiding over het kinderwerk wanneer ik mee ging. Ik deed mijn DTS (Discipelschap training school) in 2009 en ik wist dat ik later in de zending wilde gaan om kinderen te helpen. Ik heb dan ook de Children at Risk school, een opleiding waarbij je toegerust wordt om kwetsbare kinderen te helpen, gedaan in Brazilië en daar een jaar
gewoond en gewerkt met kinderen uit de sloppenwijk.
Wanneer we gingen bidden voor elkaar, kwam vaak naar voren: “Je zal een moeder van velen worden”. Hierbij dacht ik dan altijd aan biologisch moeder zijn en ik wilde heel graag zelf kinderen krijgen. Toch gebeurde dit niet, omdat ik heel lang alleen ben geweest. De juiste man kwam niet op mijn pad en ik werd ouder en ouder. Ik werkte bij Jeugd
met een Opdracht als zendeling en daar gingen er veel (jonge) mensen trouwen en er was een periode waarbij de een naar de ander zwanger raakte, waar ik soms een beetje moedeloos van werd. Het was pijnlijk om elke keer te horen.
Het was ook altijd dubbel: aan de ene kant was ik echt oprecht blij voor het koppel dat een kindje verwachtte en aan de andere kant dacht ik: “wanneer ben ik nou eens aan de beurt?” Die gedachte wilde ik gelijk weer wegstoppen, want hett voelde egoïstisch. Gelukkig kon ik er goed over praten met de mentor die ik toen had en zij zei dat dit een logische gedachte was.
Moederdag
Met Moederdag had ik altijd een dubbel gevoel. Ik was ontzettend dankbaar en blij voor de moeder die ik had, maar het was pijnlijk om al die foto’s en berichten te zien van moeders die in het zonnetje werden gezet door hun kind(eren). Soms moest ik echt huilen op zo’n dag en ik was blij als die dag weer voorbij was.
Op mijn veertigste kwam ik in een enorm rouwproces terecht en kreeg ik het idee dat het misschien nooit meer zou gebeuren dat zelf moeder werd. Die leeftijd was voor mij zo’n grens of ik het nog wel of niet wilde. Ik wilde ook altijd jong moeder worden en niet dat er later gezegd wordt: “is dat je oma?” en het kind moet zeggen: “nee, mijn
moeder”.
Wijsheid
Daarbij heb ik, voordat ik in de zending werkte, ruim acht jaar met mensen met een verstandelijke beperking gewerkt. En ik weet dat als je op latere leeftijd kinderen krijgt, er een grotere kans is dat je een kindje kunt krijgen met een verstandelijke beperking. Niet dat dit niet welkom is, maar ik heb ook de andere kant gezien bij ouders; hoe zwaar dit kan zijn. Zelf geloof ik ook dat God ons wijsheid en verstand heeft gegeven. Dit is puur mijn persoonlijke verhaal en ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die wel kinderen willen krijgen op latere leeftijd, dus begrijp me niet verkeerd.
Op mijn veertigste kreeg ik een relatie met iemand en toen kwam er een sprankje hoop: misschien toch? Maar die relatie ging uit na drie maanden waardoor alles weer in duigen viel. Weer een rouwproces, niet alleen vanwege mijn kinderwens, maar ook over het eindelijk vinden en weer verliezen van een man, een maatje. Het heeft me een tijd gekost om hierover heen te komen.
Abraham
December 2021 rondom Kerst, hadden we een soort kerstdienst bij Jeugd met een Opdracht en die heet: “Gifts to the Lord”. Zo’n dienst vindt elk jaar plaats. Dit jaar was het een beetje anders vanwege corona en we werden in twee groepen verdeeld. Van tevoren mocht je nadenken over wat je als “cadeau” (terug) wil geven aan God. Ik had die week al aan God gevraagd wat ik aan Hem mocht geven. Toen moest ik denken aan mijn kinderwens en daarbij aan het verhaal van Abraham die zijn zoon moest “offeren”. Ik dacht: “Heer, dat is echt te moeilijk, dat ga ik niet doen.”
Die vrijdagochtend deelde iemand een inleiding en getuigenis en daarin kwam het verhaal van Abraham naar voren. Dit is geen toeval. Ik moest hier dus toch wat mee. Ik ben naar voren gegaan en heb, hoe moeilijk het ook was, mijn kinderwens aan God (terug)| gegeven. Het ging gepaard met tranen, maar het was goed en bevrijdend om te doen.
Vrede
Wat er daarna gebeurde, kan alleen van God zijn. Sinds ik die kinderwens heb teruggegeven, heb ik zo’n vrede. Ik heb geen moeite meer om op moederdag die mooie berichten te zien op Facebook van andere moeders. Ik kan er echt oprecht van genieten. Ik heb er geen moeite meer mee om zwangere vrouwen rond te zien lopen of te horen dat er binnen de familie iemand zwanger is. De hele gedachte van: “en ik dan, wanneer ben ik aan de beurt?” is helemaal verdwenen! Prijs God.
Ik heb mijn lieve man in de zomer van 2022 leren kennen. We hebben gesproken over kinderen, maar we hadden allebei het gevoel dat het niet meer hoefde. Hij had al niet echt een kinderwens en voor mij was het ook goed zo. We zijn in 2023 getrouwd en ik heb totaal geen spijt van de keuze die ik heb gemaakt. Ja, ik heb nog steeds een moederhart, maar gebruik dat op een andere manier. Ik werk niet meer in de zending, ik werk nu bij de kinderopvang en buitenschoolse opvang en daar geniet ik enorm van!
Moederhart
Ik weet nu dat ik altijd een (geestelijk) moeder van velen ben geweest, ook tijdens mijn zendingsreizen en op de Children at Risk school die ik mocht leiden, en nu nog steeds op verschillende manieren, waaronder op mijn werk. Nee, ik vervang uiteraard niet de moeder die de kinderen hebben, maar ik kan wel mijn eigen moederhart erin kwijt, wat ik heerlijk vind. En nu merk ik ook dat ik vijfenveertig ben en dat ik het toch ook prima vind om na een dag werken met kinderen, in een huis te komen waarin geen kinderen zijn. Het klinkt misschien raar, maar je merkt echt dat je minder flexibel bent dan wanneer je in de twintig of dertig bent.
Mensen om mij heen, die me goed kennen en met wie ik vaak gesprekken heb gehad over mijn kinderwens en bij wie ik heb uitgehuild, staan verbaasd over hoe ik er nu in sta en dat ik er zo’n vrede over heb. Zij zeggen ook: “dit kan alleen van God komen” en dat is zeker waar! God heeft mij herstel en genezing gebracht en me laten zien dat ik een geestelijke moeder ben en mag zijn voor velen!
God is goed en Hij kent iedere vrouw die een kinderwens heeft en gaat met iedere vrouw om zoals Hij ze persoonlijk kent. Dit is mijn verhaal en dat van iemand anders kan heel anders zijn, bijvoorbeeld dat ze wel kinderen zou willen krijgen op latere leeftijd. Ik hoop dat mijn getuigenis andere vrouwen mag bemoedigen voor wie Moederdag dubbel voelt, pijnlijk is en die niet altijd zonder tranen deze dag doorkomen. Weet dat God je ziet en erbij is, geef het allemaal aan Hem en vertrouw op wat Hij doet, wat de uitkomst er ook van is! God verandert nooit, Hij was, is en blijft dezelfde! God is goed, Hem komt toe alle eer!
