Het lijkt zich te herhalen. Waar eerder op andere plekken in Nederland discussie ontstond rondom evangelist Tom de Wal, is het nu raak in Hoogezand en Groningen. Naar aanleiding van zijn komst spreken lokale bestuurders, politici en media over ‘boosheid en ongemak’ rondom zogenoemde ‘omstreden gebedsgenezers’. Daarmee staat niet alleen één persoon opnieuw ter discussie, maar opnieuw een bredere christelijke praktijk: bidden voor zieken.
De aanleiding: opnieuw commotie
Het Dagblad van het Noorden (DVHN) publiceerde deze week een artikel waarin zorgen worden geuit over de komst van Tom de Wal. Daarbij wordt verwezen naar uitspraken die aan hem worden toegeschreven, zoals het claimen van genezing van ernstige ziekten als kanker en autisme. Dat leidt tot politieke vragen en oproepen om bijeenkomsten kritisch te volgen of zelfs tegen te houden.
Wat daarbij opvalt: dezelfde termen en frames duiken opnieuw op. Niet alleen Tom de Wal wordt genoemd, maar ook ‘gebedsgenezers’ in meervoud. Voor veel christenen voelt dat als een verschuiving: van één naam naar een hele geloofspraktijk.
‘Het gaat niet meer alleen over Tom de Wal’
Beweging Frontrunners, waar De Wal bij betrokken is, reageerde uitgebreid en scherp op de berichtgeving. Volgens hen laat de situatie in Hoogezand en Groningen zien dat het debat inmiddels een bredere lading heeft gekregen.
In hun statement stellen zij dat het niet langer gaat over één persoon of één evenement, maar over de manier waarop christelijk geloof steeds vaker wordt geframed:
“Dit gaat niet over Tom de Wal. Er wordt nu al gesproken over ‘gebedsgenezers’ in meervoud – oftewel over evangelisten die dagelijks de straat op gaan om te bidden en het evangelie te delen.”
Volgens Frontrunners wordt in media en politiek structureel gesteld dat Tom de Wal zou claimen mensen te genezen van kanker en autisme, terwijl hij zelf consequent benadrukt dat hij zelf niemand geneest en dat dit door God gebeurt. De zorg die zij uitspreken, gaat verder dan deze specifieke situatie:
“Iedere kerk en iedere christen die bidt voor zieken kan het volgende mikpunt zijn.”
Daarbij waarschuwen zij voor een patroon dat zich kan herhalen. Eén burgemeester of gemeente zet een stap, andere volgen. Wat vandaag ongemak heet, kan morgen beleid worden.
Oude beschuldigingen, nieuw podium
Ook eerdere verwijten, zoals beschuldigingen van ‘homogenezing’, steken opnieuw de kop op. Frontrunners ontkent hier ooit aan te hebben gedaan en geeft aan dit ook expliciet te hebben besproken met vertegenwoordigers uit de LHBTQ+-beweging. Toch blijft volgens hen één punt doorslaggevend: het vasthouden aan Bijbelse overtuigingen, zoals het huwelijk tussen man en vrouw. Alleen dat lijkt voor sommigen al reden genoeg om christelijke initiatieven als problematisch te bestempelen.
Waar schuurt het?
De situatie in Hoogezand en Groningen raakt daarmee aan een grotere vraag: hoeveel ruimte is er nog voor openlijk christelijk geloof in Nederland? Bidden voor zieken is voor christenen geen extremisme, maar een kernonderdeel van het geloof. Het gebeurt in kerken, huiskamers en op straat.
Een breder patroon?
Dat juist nu opnieuw ‘ongemak’ ontstaat, roept bij veel christenen de vraag op of dit een incident is of onderdeel van een bredere verschuiving. De discussie rondom Tom de Wal laat zien: het gaat allang niet meer alleen over één naam, maar over de plek van geloof, gebed en Bijbelse overtuigingen.
