Yoric Cowan was altijd op zoek naar meer. Na zijn studie vertrok hij naar Bali, waar hij eerst vakantie vierde en daarna bleef werken. Het voelde alsof de wereld voor hem openging. Toch bleef er iets knagen. “Ik was altijd op zoek naar iets. Ik dacht dat ik het daar helemaal gevonden had.” Zonder christelijke opvoeding of kennis van de kerk kwam hij daar voor het eerst in aanraking met een christelijke gemeente.
Een neef nam hem mee naar een dienst die werd gehouden in een hotel. Wat hij daar zag, maakte diepe indruk. “Mensen waren aan het huilen, aan het lachen en ze waren zó open en vriendelijk. Ik dacht: is dit de kerk? Daar wil ik wel meer van weten.” Hoewel die ervaring hem raakte, deed hij er vervolgens weinig mee. Na twee bezoeken verdween het geloof weer naar de achtergrond.
Terug in Nederland ging hij volledig op in zijn carrière en persoonlijke ambities. Hij bouwde aan zijn onderneming, zocht geluk in een relatie en probeerde voortdurend aan zijn eigen verwachtingen te voldoen. “Ik was mijn eigen kasteel aan het bouwen. Ik zocht overal vervulling, maar ik vond die nooit.” Achteraf ziet hij dat hij altijd dacht alles zelf te moeten oplossen.
Somber
Toen zijn relatie stukliep, belandde hij in een moeilijke periode. De somberheid hield bijna twee jaar aan en zelfs hulp van een psycholoog bracht niet de verandering waar hij naar verlangde. In die tijd bezocht hij af en toe opnieuw een kerkdienst, maar een definitieve keuze durfde hij nog niet te maken. “Ik dacht steeds: ik moet mijn eigen zaakjes regelen.”
Na opnieuw een zware terugval kwam het besef dat het anders moest. “Ik dacht: er moet iets veranderen. Ik heb mijn leven nog nooit volledig aan Jezus toevertrouwd.” Hij besloot dat hij de eerstvolgende zondag zijn leven aan Jezus zou geven. “Ik had echt het gevoel dat ik niets meer te verliezen had. Ik had alles geprobeerd.”
Dopen
Die zondag zette hij de stap tijdens een dienst van River Church in Hoofddorp. Hij gaf zijn leven aan Jezus, werd lid van de gemeente en liet zich direct dopen. “Voor mij was dat een streep in het zand. Niet langer mijn eigen weg, maar Jezus volgen.” Hoewel hij nog lang niet alles begreep van het geloof, wist hij dat hij zijn leven niet meer zelf wilde leiden.
Vrijwel direct merkte hij dat zijn verlangens veranderden. Hij verloor de behoefte om uit te gaan, te drinken en zich bezig te houden met de oppervlakkigheid waar zijn oude leven om draaide. “Ik had geen zin meer in die gesprekken die nergens over gingen.” In plaats daarvan vond hij een nieuwe gemeenschap binnen de kerk.
Samen
Volgens Yoric speelde de gemeente een onmisbare rol in zijn groei. De mensen om hem heen hielpen hem om zijn nieuwe leven vorm te geven. “De kerk heeft mij alles gegeven daarin. Een homegroup, vrienden voor het leven en mensen die je verder brengen.” Hij ontdekte dat christen-zijn niet bedoeld is om alleen te leven, maar juist samen.
Mensen denken soms dat het volgen van Jezus vooral betekent dat je veel moet opgeven, zegt hij. Zelf ervaart hij precies het tegenovergestelde. “Het leven met Jezus is niet leeg. Het is niet dat je alles achterlaat en vervolgens niets meer hebt. Er staat zóveel meer aan de andere kant.” Wat hij achterliet, weegt volgens hem niet op tegen wat hij ervoor terugkreeg.
Vrede
Als hij het verschil tussen vroeger en nu in één woord moet samenvatten, hoeft hij niet lang na te denken. “Vrede.” Hij hoeft niet langer alles zelf te dragen of voortdurend te presteren. “Je mag die last afleggen. Iedere keer weer. Dat geeft zoveel rust.”
Vandaag deelt hij die hoop ook met anderen. Onlangs sprak hij een jongen in de sportschool aan met een eenvoudige boodschap. “Heeft iemand je weleens verteld dat God van je houdt en geweldige plannen voor je leven heeft?” De reactie verraste hem. “Hij gaf me een halve knuffel en zei: wat een mooie boodschap.” Juist omdat hij zelf jarenlang niet wist dat God van hem hield, wil hij dat nu doorgeven aan anderen.
Bron: River Church Nederland
