‘Hij is gewoon een lastig kind.’ Een opmerking als deze wordt vaak snel uitgesproken. Zonder slechte bedoelingen. Maar woorden hebben de neiging om te blijven hangen. Kinderen horen elke dag iets over zichzelf. Soms zijn het complimenten, maar vaak ook labels: druk, onzeker, lastig, niet goed genoeg. En langzaam vormt dat wat ze over zichzelf gaan geloven.
Tekst: Anita Burggraaf
Als moeder van vier kinderen en met een achtergrond in het onderwijs zag ik dit steeds vaker gebeuren. Niet alleen bij andere kinderen, maar ook in mijn eigen gezin. En eerlijk gezegd raakte het ook mij. Toch wist ik diep van binnen: dit is niet hoe God naar kinderen kijkt.
Een andere werkelijkheid
In de Bijbel klinkt een ander geluid. Waar mensen tekort zien, spreekt God over waarde. Waar wij gewoonheid zien, ziet Hij bedoeling. En waar wij denken dat iemand zich eerst moet bewijzen, laat God zien dat iemand al geliefd is.
Dat wordt zichtbaar bij de doop van Jezus in Mattheüs 3. Nog voordat Jezus Zijn bediening begint, klinkt er een stem uit de hemel. God de Vader zegt: “Dit is mijn geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde.”
Juist deze woorden kwamen vóór de opdracht.
Voor mij werd dit een belangrijk inzicht: identiteit komt vóór prestatie. En misschien is dat precies waarom dit thema zoveel mensen raakt. Want niet alleen kinderen, ook volwassenen leven vaak met de stille overtuiging dat ze eerst moeten bewijzen dat ze goed genoeg zijn. Maar het evangelie zegt het tegenovergestelde: je bent al geliefd, nog voordat je iets hebt gepresteerd.
Een vraag die bleef terugkomen
Daaruit groeide langzaam een vraag die steeds terugkwam: Hoe leren kinderen wie ze zijn in Gods ogen?Want als dit voor volwassenen al zo’n worsteling is, hoe geven we dit dan op een gezonde manier door aan kinderen?Kinderen groeien op in een wereld vol vergelijking. Op school, online en in prestaties krijgen ze al jong het gevoel dat hun waarde afhangt van wat ze doen.Maar wat als het anders is?
Wat als kinderen eerst mogen ontdekken wie ze al zijn?
Van vraag naar verhaal
Die vraag werd het begin van mijn kinderboek SUPERjij!Ik had zelf nooit gedacht dat ik ooit een boek zou schrijven. Ik kon eerlijk gezegd meer redenen bedenken om het niet te doen dan wel. Maar tegelijk was er een verlangen om mijn kinderen iets voor te leven en door te geven.In dat proces merkte ik dat ik meteen naar een oplossing wilde. Maar al snel werd duidelijk dat er eerst een fundament gelegd moest worden. En zo ontstond SUPERjij!: een verhaal, een ontdekking en een gesprek in één.
In het boek volgen lezers Liv, een meisje dat zichzelf heel gewoon vindt. Wanneer ze een mysterieuze schatkaart vindt, begint een reis vol geheimen, ontmoetingen en vragen. Onderweg ontvangt ze zeven sleutels die haar stap voor stap dichter bij de echte schat brengen. Tijdens die reis ontdekt Liv dat haar identiteit niet bepaald wordt door wat ze doet, maar door Wie haar gemaakt heeft.
Een interactief avontuur
SUPERjij! is bewust interactief geschreven. Tussen de teksten staan interessante weetjes en “wist je datjes”, en aan het einde van elk hoofdstuk staan vragen en opdrachten. Die kinderen helpen nadenken over wat ze geloven, denken en uitspreken over zichzelf. Zo worden kinderen niet alleen lezers van een verhaal, maar ook ontdekkers van hun eigen identiteit.
Woorden die opbouwen
Woorden hebben enorme kracht. Ze kunnen afbreken, maar ook opbouwen.
Ieder kind heeft het nodig om te horen dat het geliefd, waardevol en uniek is. Dat is de boodschap die ik kinderen wil meegeven. En misschien is het ook iets wat volwassenen af en toe opnieuw moeten horen. Want uiteindelijk geldt het niet alleen voor kinderen.
We mogen allemaal weer ontdekken wat God allang zegt:
Je hoeft het niet te worden.
Je bent het al.
—
Anita Burggraaf is auteur van het kinderboek SUPERjij! – Je hoeft het niet te worden, je bent het al. Ze is moeder van vier kinderen en heeft een achtergrond in het onderwijs.
