Nathalie groeit op in een seculier gezin. Als ze vijftien is, pleegt haar vader zelfmoord. Ze neemt verantwoordelijkheid voor haar moeder en broertje, maar gaat ook op zoek naar vervulling op feestjes. Als ze een burn-out krijgt, verdiept ze zich in zelfheling. Tijdens een ayahuasca-sessie krijgt ze een bijna-doodervaring en als ze het uitschreeuwt, ontmoet ze God.
Ze groeit op in een boerendorpje in het oosten van het land, in een traditioneel gezin. “Mijn vader was altijd aan het werk en voorzag in de financiën en mijn moeder was er altijd voor mijn broertje en mij. We hadden nooit ruzie of narigheid, ons gezin leek perfect.” Haar ouders zijn heel open in hun opvoeding en ze gaat naar een openbare school. We hebben het thuis nooit over het geloof gehad, maar op school interesseerde godsdienst me wel.”
Nathalie merkt dat ze niet goed mee kan komen in de klas. “Ik kreeg te horen dat ik snel was afgeleid, dat ik niet goed begrijpend kon lezen. Hierdoor werd ik onzeker over mijn kunnen en over wie ik was als kind. Maar als we creatieve dingen mochten doen, won ik altijd prijzen. Ik mocht zelfs een keer naar de Tweede Kamer om een plan te presenteren voor een idee voor een verandering in het plaatselijke zwembad.”
Blowen
Eigenlijk past Nathalie niet binnen de lijntjes van het schoolsysteem, vertelt ze. “Daardoor werd ik rebels, alsof ik een uitlaatklep zocht. Op mijn dertiende of veertiende kwam ik op de hangplek in een park met drugs in aanraking; ik ging blowen om mezelf te verdoven.” Ze doet moeite om erbij te horen. “Maar ik vond nooit de aansluiting waar ik diep van binnen naar verlangde.”
Achteraf denkt Nathalie dat ze een vader heeft gemist. “Mijn vader was altijd aan het werk en veel weg. Ik denk dat ik zijn aanwezigheid gemist heb zonder dat ik het door had; iemand die er echt voor je was en je zag.”
Ze heeft wel het idee dat er meer is tussen hemel en aarde. “Mijn vader werd psychisch ziek. Op mijn vijftiende droomde ik dat ik in de aula van een rouwcentrum stond voor te lezen dat mijn vader was overleden. Een week later stond ik er echt; hij had zelfmoord gepleegd. En ik had dit soort dingen vaker en zo kreeg ik de indruk dat er meer is dan we kunnen zien.”
Telefoontje
Nathalie herinnert zich nog goed dat ze een telefoontje kreeg van haar moeder. “Er werd carnaval gevierd in ons dorp. Ik was bij mijn eerste vriendje. Mijn moeder belde en zei: ‘Het gaat echt niet goed met papa, blijf anders maar daar logeren.’ Mijn vriend zei: ‘Kom, we gaan carnaval vieren, trek maar gewoon je pak aan, dan gaan we.’ Zo leerde ik dat je je gevoel geen ruimte kon geven, ik moest mijn lach opzetten. Mijn hele leven was ik vaak de grappige, ik had altijd een lolletje, zag overal het positieve van in terwijl ik me niet zo voelde.”
Haar vader krijgt een psychose en wordt opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. “In mijn puberteit was hij altijd de rots, hij zorgde voor het gezin en regelde het wel. Nu begrijp ik dat er een geestelijke strijd gaande was, maar destijds kon ik dat echt niet plaatsen.”
Armpje drukken
De situatie met haar vader brengt gemengde gevoelens met zich mee. “Enerzijds vond ik het heel heftig om te zien dat mijn vader niet meer die sterke vader was en hij zei ook gekke dingen. Aan de andere kant waren er ook momenten dat ik verbinding met hem voelde. Dan zei hij: ‘Kom eens even bij me zitten, we gaan armpje drukken.’ En dan klonk het: ‘Nee, we doen het over. Jij hebt zoveel meer kracht in je dan je denkt.’ En toen zei hij: ‘Ik ben zo helder als kristal’. Toen we opnieuw armpje drukten, voelde ik zoveel meer kracht omdat ik geloofde wat hij zei en hij bevestigde dat ook: ‘Zie je nou, zo sterk ben je!’ Het was zo’n bemoediging. Hij zei eigenlijk: ‘Zie je wat je in je hebt.’
Je weet dat hij wordt neergezet alsof hij gek is geworden. Maar ik voelde dat mijn vader eindelijk tijd voor mij had en de verbinding zocht. Ik denk dat hij diep van binnen ook wel wist dat hij eruit zou stappen en mij een bemoediging mee wilde geven.”
Jong volwassen
De dood van haar vader maakt Nathalie jong volwassen. “Ondanks dat ik er heel veel verdriet van had, kon ik wel relativeren. Ik snapte het niet maar heb nooit boosheid gevoeld of hem de schuld gegeven van iets. Ik dacht alleen maar: wat heftig dat iemand d strijd verliest en zichzelf van het leven berooft, dat is het ergste wat je kan gebeuren. En wat er nog meer in mij omging: ik voelde meteen de verantwoordelijkheid voor thuis, voor mijn moeder en mijn broertje, omdat ik de oudste ben. Terwijl mijn moeder een sterke vrouw is die voor zichzelf kan zorgen.” Nathalie stopt bijvoorbeeld vrij snel na het overlijden van haar vader met blowen. “Dat is wel bijzonder, maar het was ook vanwege dat verantwoordelijkheidsgevoel dat ik had.”
Haar relatie brengt weinig geluk. “Er was veel dominantie. Ik kon niet over mijn gevoel praten en had geen vriendinnen meer, het was alleen hij en ik. Het was een eenzame tijd in een kleine wereld.” Ze heeft wel plezier in haar werk in een kledingwinkel. “Daar had ik heel leuke collega’s met wie ik alles kon delen. Daar had ik verbinding, ik kon er mijn creativiteit kwijt.
Kalverstraat
Na haar verhuizing naar Amsterdam gaat ze werken in een kledingwinkel in de Kalverstraat. Daar werkt ook een christelijke collega die zegt: ‘Nathalie, ook al denk je dat niemand kijkt, alles wat je doet heeft waarde, want er is altijd iemand die het ziet.’ Ik vond dat heel mooi maar had niet door dat zij op God doelde.”
Het is ook in die kledingzaak dat ze iets van God ziet. “Ik had gebeden, omdat ik voelde dat er meer was: God, als U bestaat, geef me dan een teken. “In die week viel de stroom uit in de Kalverstraat, urenlang. Dan kun je denken, dat gebeurt een keer, maar het was nog nooit voorgekomen. En als je iets van God krijgt, dan weet je dat heel diep van binnen. Het klikte en voelde heel persoonlijk. Ik moest er zelfs een beetje om lachen. Ik zei ook lacherig tegen mij collega’s dat ik aan God gevraagd had of Hij bestaat en dat dit het teken was. Ze namen het luchtig op, maar voor mij was het meer dan gewoon stroomuitval.”
Uitgaanswereld
Na zes jaar maakt Nathalie de relatie uit. “Ik voelde toen heel sterk: dit is niet waarvoor ik bedoeld ben. Ik leef zo beperkt, ik mag eigenlijk niks. Ik besloot dat ik dat niet meer ging toelaten, dat er meer is voor mij. Toen was ik ineens alleen na zes jaar. Ik kon niet over mijn gevoel praten, ik had alles weggestopt.”
Nathalie komt in de uitgaanswereld terecht. “Ik ging naar feestjes, zocht verdoving en bevestiging. Ik wilde gezien worden. Je zoekt ook naar liefde, maar op de verkeerde manier en op de verkeerde plek.”
In die periode gebeurt er nog iets bijzonders in de kledingzaak als ze aan het werk is. “Ik was weer single en zat niet lekker in mijn vel. Ik wist niet of ik wel kinderen wilde, want ik kon mezelf al niet eens handelen. Toen hoorde ik een stem zeggen: ‘Je wordt moeder op je zevenendertigste’. Het was een innerlijke stem die heel vertrouwd klonk en die rust gaf. Ik dacht: moeder op mijn zevendertigste? Ik dacht: ik moet dit tegen iemand zeggen als bevestiging, en vertelde het daarom aan een klant. Er is toen een zaadje geplant.”
Burn-out
Op haar drieëndertigste krijgt Nathalie plotseling een burn-out. “Ik had rare klachten in mijn lichaam, ontstekingen, ook in mijn keel. Mijn amandelen moesten eruit, zei de arts. Het werd coronatijd. Mijn opa was overleden. Ik moest mijn huis in Amsterdam, dat ik tijdelijk huurde van een meisje dat in het buitenland zat, uit omdat ze terugkwam.” Hoewel Nathalie andere woningen kan vinden in de hoofdstad, neemt ze een besluit. “Ik had het gevoel: dit is niet de bedoeling. Op het moment dat ik me dat realiseerde, zakte de grond onder mijn voeten vandaan, ik kon het mentaal niet meer behappen.”
De tranen beginnen te stromen. “Ik had altijd angst in mijn leven: wat als ik toegeef aan alles, dan word ik net als mijn vader; dan eindig ik ook zo. Ik wilde mezelf altijd groothouden. Dat schild, die muur kon ik niet meer hooghouden, ik kon er niet meer tegen vechten. Ik heb mijn werk opgebeld en gezegd: Ik moet drie weken vrij nemen, ik ga naar mijn moeder om alles op een rijtje te zetten.”
Verliefd op Ibiza
Bij haar moeder op de bank liggend kijkt Nathalie de serie ‘Verliefd op Ibiza’. “En weer klikte er iets. Ik voelde: wow, ik moet naar Ibiza toe! Ik nam ontslag van mijn werk, wilde even niets aan mijn hoofd hebben, en ging vol vertrouwen met een enkeltje op reis. Ik had een maand lang een kamer gehuurd in een B&B en voor het eerst had ik gezegd: ‘God, laat maar zien wat de bedoeling is. Stuur mensen op mijn pad die me helpen met mijn gezondheid en herstel, geef me richting aan wat ik kan doen qua werk. Als het de bedoeling is dat ik hier moet blijven, dan komt er ook een huis. Ik ga het niet meer doen op eigen kracht, want dat lukt me niet.”
Op een dag wijst ze naar een huis in het oude centrum van Ibiza en zegt: ‘Je zal daar maar wonen’. “Een week later zat ik buiten te ontbijten toen ik een vrouw door de deur naar binnen zag gaan. Het bleek dat er een bezichtiging was die dag. Ik voelde meteen een klik: ik moet naar die woning gaan kijken. Ik stapte er binnen en zei: ‘Dit is mijn woning, ik voel het aan alles’. De vrouw zei: ‘Er zijn meer die het huis willen.’ Ik zei: ‘Het klinkt misschien gek, maar soms weet je dat iets voor jou bedoeld is, ik teken voor een jaar. Ik had geen inkomsten of werk, ik dacht puur: God brengt dit huis op mijn pad, dan komt de voorziening ook.”
Ze belt nog even met haar moeder. Die noemt het wel een risico maar als ze zo overtuigd is, moet ze het doen, is haar advies. “Die avond kreeg ik een telefoontje dat ik gekozen was. Het was precies de woning waar ik een week eerder naar wees. Ik ontdekte dat God echt het werk in en door mij heen kon doen.”
Angstaanjagend
Op Ibiza komt ze in contact met iemand die cuppingmassage geeft. Nathalie volgt bij haar de opleiding en ontwikkelt zich verder op gezondheidsgebied. “Ik kreeg ook een berichtje van iemand die bepaalde supplementen had met omega 3 en omega 6 die de cel van binnenuit herstellen. “Het gaf mij zoveel opleving, het was voor mij echt een gebedsverhoring.”
In haar zoektocht naar genezing en naar zichzelf adviseert iemand haar ayahuasca, een traditioneel Zuid-Amerikaans plantbrouwsel met sterk bewustzijnsveranderende effecten. “Als je dat deed, kon je al je patronen en blokkades zien. Ik dacht: ik heb heel veel drugs gehad op feestjes, dan kan ik een plantmedicijn ook wel aan. Er was een hele voorbereiding van detoxen. Ik had een soort privésessie met een ander meisje.”
Het wordt een angstaanjagende ervaring. “Vanaf het eerste moment dacht ik: waar ben ik beland, dit is zo duister, ik wil eruit. Ik heb dat ook meerdere malen gezegd: haal me hieruit. De vrouw die het begeleidde zat op haar stoel, alsof ze heel verheven en duister was, en ze zei: ‘je moet hier doorheen’. Het werd zo duister, het voelde alsof ik letterlijk in de hel zat. Mijn gedachten had ik niet meer onder controle, ik werd helemaal gek. De sessie was op een berg en ik dacht echt: ik spring er nu af. Ik wilde letterlijk zelfmoord plegen. Na dat moment besefte ik dat ik voelde wat mijn vader voelde voordat hij overleed. Hij wist: dit stopt niet meer, de enige weg is eruit stappen. Doordat het zo heftig werd, ging mijn hart heel snel kloppen, net als bij hardlopen. Het ging sneller, sneller, sneller, ik hyperventileerde en er ging door mij heen: ik krijg een hartaanval, dit is het einde.”
Welkom thuis
In diepe wanhoop schreeuwt Nathalie: Haal me eruit. “Toen klonk er een stem van boven, een veilige rustige, vertrouwde stem: ‘Kom maar mee’. Ik dacht: als ik meega, ben ik hier niet meer, dan laat ik alles achter. De stem zei: ‘Vertrouw je mij?’ Er kwamen twee handen van boven en ik heb echt gezegd: ‘neem mij maar mee’. Ik ging uit mijn lichaam door een donkere tunnel. Daarna kwam ik echt in zoveel licht terecht en ik ontving in een klap zoveel liefde dat ik zonder woorden wist: dit is God, hier komen wij vandaan. Ik zag fysiek niemand, maar God zei in mij: ‘Welkom thuis.’
Nathalie komt op een plek waar ze haar levensfilm zag. “Alle mensen flitsten voorbij en ik dacht: wow, Hij weet echt alles. Het mooie kwam voorbij maar als ik naar rechts keek, was er ook een duister en donker gat. Daar hoorden de dingen die niet door de beugel konden. Zonder dat Hij mij veroordeelde of iets zei, zag ik zelf al: dit is niet goed. En ik zei: ‘Stuur me niet daarheen.’ Zonder dat ik gelovig opgevoed was, wist ik dat het daar niet goed was.”
Er is meer
“Toen zei God tegen mij: ‘Nee, dat hoeft nu niet’. Hij nam me mee door een poort en toen zag ik mijn overleden vader! Ik mocht hem weer knuffelen na zeventien jaar en ik dacht: we zijn weer compleet. Dit is de plek waar ik thuishoor.’ Maar God zei: ‘Het is je tijd nog niet, je moet gaan.’ En ik zei: ‘Nee, stuur me niet terug naar die mensen daar. De aarde voelde ineens zo egoïstisch als je Zijn liefde hebt gevoeld. Maar het was mijn tijd nog niet en ik belandde weer in mijn lijf, en daar zat de dame die me begeleidde voor m’n neus. Ik vertelde dat ik mijn overleden vader weer had gezien en geknuffeld en zij zei: ‘Je weet nu dat er meer is tussen hemel en aarde’. Vanaf dat moment was ik helemaal vervuld, het stroomde in mij.”
Nathalie vraagt zich af wat haar is overkomen. “Na een tijdje kreeg ik het inzicht om bijna-doodervaringen te gaan kijken op Youtube en toen realiseerde ik me dat ik dit ook had meegemaakt. God heeft mij een kijkje laten nemen en laten zien wie Hij is en dat er leven is na de dood. Toen ben ik echt gaan zoeken naar wie God is.”
Gedoopt
Ze krijgt contact met een christelijke vrouw op Ibiza, die haar meer vertelt over de Bijbel en over Jezus. “Ik ging lezen en alles klikte en viel op zijn plek. Ik voelde dat ik in Nederland naar de kerk moest waar zij over vertelde en ik heb meteen een ticket geboekt. In Amsterdam heb ik in The River mijn leven aan Jezus gegeven.” Het is een bijzonder moment. “Eigenlijk had ik daarvoor al letterlijk mijn aardse leven in Zijn handen gelegd. En nu deed ik dat ook geestelijk.”
Op haar vierendertigste laat ze zich dopen, in een gemeente in Almelo, vlakbij het dorp waar ze vandaan komt. “Ik heb daar echt mijn oude leven achter me gelaten en een nieuw leven ingestapt. De grootste verandering is dat ik vroeger zocht naar liefde en naar erkenning, naar rust in mezelf en naar zingeving. Nu hoefde ik het niet meer zelf uit te vogelen. Ik hoef maar uit te reiken en dan kan ik het samen met God doen. Ik voel echt die gedragenheid en liefde, alle leegte was in een klap opgevuld.”
Maak ruimte
God vernieuwt haar van binnenuit. “Hij liet me zien in de Bijbel hoe alles is bedoeld en wie ik ben in Hem. Dingen werden opgebouwd maar er werden ook dingen afgebroken. Zo jaagde ik vroeger de liefde na door er leuk uit te zien, te kijken wat er die avond zou gebeuren. Maar dat voelde zo leeg en het is niet zo bedoeld. God heeft iemand voor mij, besefte ik. Hij zal de juiste persoon op mij pad brengen.” Ik heb dat in Zijn handen gelegd, in mijn kamertje op Ibiza. En ik voelde heel sterk: aan het eind van het jaar woont er een man bij je, ga maar ruimte maken in je kast en in je huis. En ik wilde groeien in hoe God mij ziet als vrouw.”
Vrienden willen Nathalie aan iemand koppelen en ze krijgt een foto van een man, maar hij is niet klaar voor een relatie. Hij wilde nog een tijdje aan zichzelf werken. Als ze later weer in Nederland is, heeft ze sterk het gevoel dat ze weer naar The River moet. In de dienst zei God: ‘Kijk om je heen’. Ik dacht: huh, ik ben hier voor U!’” Toch luistert ze en even later staat ze oog in oog met de persoon die ze eerder al op de foto heeft gezien: Delano.
Mijn Liefste
Het blijkt dat Delano God heeft gevraagd om als bevestiging een specifieke Bijbeltekst te geven aan de vrouw die Hij voor hem bestemd heeft. “Ik heb toen gebeden: ‘Heer, als hij echt mijn man is, geef mij dan die Bijbeltekst’. Kort daarna belde een zuster. Ze zei: ‘heb je Hooglied al gelezen? Gauw, go, go, go, doe het maar.’ Bij een tekst werd ik helemaal warm van binnen en ik wist meteen: dit is ‘m; Hooglied 6 vers 3: Ik ben van mijn Liefste en mijn Liefste is van mij’.” Als ze elkaar weer zien, fluistert Nathalie de tekst in zijn oor maar Delano reageert niet. Ze vraagt zich af of het hem nou is of niet. “Een paar minuten later gaf hij mij een briefje waar het vers uit Hooglied op stond getypt en hij zei: ‘Jij bent zooo mijn vrouw’. Vanaf dat moment wisten we dat dit Gods plan was.”
De twee facetimen uren, omdat hij nog in Nederland en zij op Ibiza woont. “We leerden elkaar ten diepste kennen. Op 27 augustus hebben we elkaar ontmoet en op 19 november vroeg hij me ten huwelijk en op 12 december zijn we getrouwd. Hij kon zijn kleding neerleggen in de kast omdat ik ruimte had gemaakt dat jaar.”
Mama
Nathalie is moeder geworden van een dochter, op haar zevenendertigste. Ze vraagt God wat ze daarnaast mag doen. ‘Ga je richten op het opbouwen van het lichaam van mensen. Jezus is het hoofd, wij het lichaam.’Ze helpt daarom mensen met het herstellen van de omega 6-3 balans in hun lichaam met supplementen en wetenschappelijk bewezen testen voor zichtbaar resultaat. Daardoor kan het lichaam weer optimaal functioneren. Ze krijgt mooie getuigenissen binnen dat menstruatieklachten verminderen, migraine verdwijnt, mensen dieper slapen, hun huid en nagels erop vooruitgaan en ze meer focus en helderheid krijgen.
Hun dochtertje is nu anderhalf. “Het eerste wat ze doet als we haar bij ons in bed halen en ik haar voed, is wijzen naar haar kinderbijbel. Die slaan we iedere dag open. En we hebben het haar nooit aangeleerd, maar als we bidden voor het eten geeft ze bij ‘in Jezus’ naam’ een handkusje. Dat deed ze bij niemand anders, alleen bij Jezus.”
De Bijbeltekst die veel betekent voor Nathalie is Mattheüs 6:33: Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden. “Omdat ik echt gezien heb dat je Hem eerst moet zoeken en je dan alles zult ontvangen.”
