De kerk Destiny Church in Groningen onder leiding van Johan Proost was zondag opvallend aangekleed met Curaçaose vlaggen. Tijdens de zogeheten “Blue Wave zondag” hing de ruimte vol met vlaggen en vaandeltjes, een uiting van steun voor het nationale voetbalteam van Curaçao. Na de twee diensten en een goede maaltijd, werd er in de avond Duitsland Curaçao gekeken. “Fantastisch, dat team. Hoe ze samen bidden en strijden.”
Volgens Proost weerspiegelt de sfeer in de kerk een bredere beweging. “De opwekking in het voetbalteam zie je in de hele Antilliaanse gemeenschap,” zegt hij. Hij is zelf getrouwd met een Antilliaanse vrouw en stichtte 34 jaar geleden Destiny Church, destijds als een Antilliaanse huiskerk met slechts zeven mensen. Hoewel de gemeente inmiddels sterk is gegroeid en gemixt, zijn de Antilliaanse wortels altijd zichtbaar gebleven.
Tijdens de dienst werd gebeden voor mensen die een vlag hadden meegenomen van het land dat zij ondersteunen. In totaal ging het om zo’n 40 verschillende landen, maar Curaçao en Nederland sprongen er duidelijk uit. In de kerk hingen grote vlaggen bij de entree en in de zaal, “alsof je een kroeg binnenkomt”, lacht Proost.
Ongeveer 20 procent van de gemeente heeft Antilliaanse roots, variërend van de eerste tot en met de vierde generatie. Ook in de vlaggenpresentatie was dat zichtbaar.
Na de dienst werd er gezamenlijk gegeten. Daarbij waren niet alleen Antillianen aanwezig, maar ook mensen met andere achtergronden en jongeren uit de gemeente.
‘Geweldig’
Hij beschrijft hoe de emotie rond zulke wedstrijden groot is, juist omdat het gaat om een klein eiland met ongeveer 150.000 inwoners. “Eigenlijk moet Duitsland zich schamen dat het niet 13-0 werd,” zegt Proost met een knipoog, om vervolgens te benadrukken dat de sfeer vooral “geweldig” was. Tijdens zulke avonden, vertelt hij, komt de hele gemeenschap samen: Antillianen, mensen die met Antillianen getrouwd zijn, en ook jongeren uit de kerk.
Volgens Proost werd er na wedstrijden niet alleen gekeken en gevierd, maar ook gebeden. Hij beschrijft hoe dat zichtbaar werd in de praktijk: “Ook na de wedstrijd kwamen zelfs Duitsers erbij, samen bidden.” Voor hem is dat een teken dat geloof in publieke momenten zichtbaar wordt.
Die zichtbaarheid van geloof noemt hij onderdeel van een bredere ontwikkeling. “Sowieso is er op Curaçao een opwekking geweest zo’n tien jaar terug,” zegt hij. “Er is een beweging van God gaande onder Curaçaoënaars.” Hij verwijst daarbij naar mensen die tot geloof komen, zich laten dopen en geraakt worden in hun persoonlijke leven.
Persoonlijker
Waar dat volgens hem vroeger anders was, ziet hij nu verandering. “Dertig jaar terug was iedereen katholiek, meer traditioneel gelovig met allerlei invloeden erbij,” aldus Proost. “Nu is dat veel persoonlijker. Je ziet in Nederland ook ontzetten veel Antillianen die gedoopt zijn en Jezus hebben gevonden. Ook in jeugddiensten komen veel Antilliaanse jongeren tot geloof.”
Volgens hem werkt dat ook door in de kerk in Groningen. Jongeren raken volgens hem betrokken doordat ze dezelfde passie zien die ze ook bij het voetbalteam ervaren. “Je ziet het in de jeugddiensten, mensen nemen dat mee,” zegt hij. “Het is iets wat aantrekt: je ziet voetballers bidden, dus waarom zou jij niet meedoen met de bidstond?”
