Recent werd ik flink geraakt door het verhaal van een onbekende vrouw. Door de parallellen die ik in haar verhaal ontdekte met m’n eigen leven. De afgelopen weken heb ik meerdere keren over haar gepreekt en ik hoorde van veel mensen terug dat het verhaal van deze onbekende vrouw ook hen erg trof.
We lezen over haar in het tweede deel van Markus 5. De bloedvloeiende vrouw. Dat is de naam die wij haar hebben gegeven boven het hoofdstuk in onze Bijbels. Twaalf jaar ziek, zwaar geleden aan bloedvloeiingen. Alles geprobeerd, al haar geld uitgegeven aan dokters. Maar het was alleen maar erger geworden. Onrein volgens de wet van Mozes, hoogstwaarschijnlijk in een sociaal isolement terechtgekomen. Ziek, verzwakt, verstoten. Meer dan voldoende redenen om alle hoop te verliezen zou je denken. Ik ben bang dat er van haar gevoel van eigenwaarde niet veel over was.
Als alle hoop verloren lijkt
Ken je dat? We kunnen op een punt in ons leven belanden dat alle hoop verloren lijkt. We negatief over onszelf gaan denken, ons druk maken om – en laten leiden door – hoe (we denken dat) anderen over ons denken. De omstandigheden, dat wat we in het leven mee kunnen maken, kan allesbepalend worden.
In het werk voor Stichting De Haven zijn we er voor vrouwen in de seksindustrie. Vaak komen we vrouwen tegen die erg hebben geleden (en dat nog steeds doen). Onder hun omstandigheden. Onder gevoelens van schuld en schaamte. Doordat ze hun eigenwaarde soms volledig verloren hebben. Ze slecht over zichzelf denken en bang zijn voor hoe anderen over hen denken. Vrouwen die hebben geleden omdat ze soms op een punt zijn beland waarop alle hoop verloren lijkt en het lijkt alsof dit is hoe ze de rest van hun leven moeten doorbrengen.
“We zien vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel en veel vaker zien we vrouwen die gedwongen door hun omstandigheden in de prostitutie zijn terechtgekomen.”
We zien vrouwen die slachtoffer zijn van mensenhandel en veel vaker zien we vrouwen die gedwongen door hun omstandigheden in de prostitutie zijn terechtgekomen. Gedwongen door armoede, door hun familie, door het feit dat ze geen andere mogelijkheid meer hebben om in het levensonderhoud van hun kinderen te voorzien. Gewone vrouwen, die niet het geluk hadden om in een welvarend land ter wereld te komen. Gewone moeders, die niet de mogelijkheid hadden een opleiding te kunnen volgen. Gewone dochters, die op deze manier in het levensonderhoud van hun ouders proberen te voorzien. Gewone zussen, die staande moeten blijven in een keiharde realiteit.
Niet menselijk
Een van hen – Deborah – zei pas: ‘Prostitutie is geen baan, het is niet menselijk!’. Ze werkte jarenlang in de seksindustrie en kreeg suïcidale gedachtes. Het grote Lichtpunt in haar leven is God: ’Ik heb altijd geloofd en God heeft mij altijd vastgehouden’. Deborah kon uit de prostitutie stappen; ze heeft het zwaar, maar ze houdt vol. Ze is een erg moedige vrouw.
De vrouw uit ons verhaal had van Jezus gehoord. Misschien dacht ze: ‘weer iemand die op m’n geld uit is’. Of ‘mij kan niemand meer helpen’. Toch besloot ze te gaan, nam ze die beslissing en had ze de moed om zich tussen de mensenmassa te begeven. Wow, wat een lef! Wat zal ze gedacht hebben, wat zullen de mensen gezegd hebben? Toen ze de kleren van Jezus aanraakte werd ze genezen! Ze merkte het onmiddellijk. Het feit dat ze Jezus van achteren naderde en weer probeerde te verdwijnen in de mensenmassa is veelzeggend. Over de positie die ze zichzelf toedichtte.
Jezus – onderweg naar het huis van een belangrijk man – voelde dat iemand Hem had aangeraakt en staat stil. Terwijl Zijn volgelingen zeggen ‘kijk eens wat een menigte mensen die tegen ons opdringt, iedereen raakt ons aan!’. Maar Jezus blijft staan en wacht tot de vrouw terugkomt. Dan vertelt Hij haar wat ze al wist. Namelijk dat ze was genezen. Merkwaardig. Waarom deed Jezus dit? We lezen dat ze onmiddellijk voelde dat ze beter was toen ze Zijn kleren aanraakte.
Dochter
Ik denk dat het hier niet gaat om wat Jezus op dat moment tegen haar zei: ‘Uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede en wees genezen van uw aandoening’. Ik denk dat het hier vooral gaat om hoe Jezus haar noemde: ‘Dochter!’ (Markus 5:34, HSV).
Hoewel Hij onderweg was naar de dochter van een belangrijke man, was hier een andere dochter, die vergeten was dat ze een dochter was. Wanneer Jezus haar zou hebben laten gaan nadat ze Hem had aangeraakt, was ze weliswaar genezen geweest van haar lichamelijke aandoening, maar innerlijk niet. Beschadigd door alle gevoelens van minderwaardigheid, door verstoten te zijn, door alles wat haar was overkomen. Jezus gaf haar als het ware haar identiteit terug zodat ze de rest van haar leven verder zou kunnen: dochter!
“Misschien is er zoveel gebeurd in je leven en zijn je omstandigheden zo donker geworden dat je er niet meer bovenuit kunt kijken.”
Misschien is er zoveel gebeurd in je leven en zijn je omstandigheden zo donker geworden dat je er niet meer bovenuit kunt kijken. Dat je jezelf met je omstandigheden bent gaan identificeren. Dat je je schaamt, een laag zelfbeeld hebt gekregen, bang voor de mening van anderen. Misschien durf je niet meer onder de mensen te komen, ben je eenzaam. Ook jij bent een dochter, ook jij bent een zoon van God. Dat is hoe Hij je ziet. ‘We worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook!’ (1 Joh. 3:1).
Licht en donker
In de seksindustrie zien we veel onrecht en duisternis. Vrouwen die dagelijks te maken hebben met geweld, misbruik, vernedering, dwang. We strijden tegen dit onrecht en we bestrijden deze duisternis met Licht! We zijn blij dat we er voor deze moeders, dochters en zussen kunnen zijn. Om hen eraan te herinneren wie ze écht zijn. Ook zij zijn iemands dochter, iemands moeder, iemands zus. Maar het belangrijkste: God ziet hen als Zijn dochters!
Soms hebben we het nodig dat iemand dit tegen ons zegt. Ook al voelen en ervaren we het niet zo, dit is de waarheid! Soms hebben anderen het nodig, dat wij hen eraan herinneren wie ze echt zijn: zoon, dochter, van onschatbare waarde!
Hans Borghuis
De schrijver is spreker en werkt voor Stichting De Haven in Den Haag. Meer weten over het verhaal van deze organisatie: www.dehaven.nl.
