We hadden een heerlijke vakantie, in een land waar praktisch geen christenen zijn. Een land waar veel andere geloven zijn. En wat stonden de mensen open. We waren er maar een weekje geweest en zesentwintig mensen accepteerden het offer van Jezus Christus, terwijl we er niet eens actief voor op pad zijn geweest. We gingen bijvoorbeeld een avondje naar het centrum. Heerlijk, wanneer het wat koeler was geworden.
Door Annelies van Walsem
Piet, mijn man, was een tas aan het kopen in een winkel. Ik drentelde wat rond, had geen zin om echt iets te bekijken, maar wel om mensen over Jezus te vertellen. De man die me aansprak, wilde me graag iets verkopen, maar ik vertelde hem dat ik wat voor hem had. Gratis. “Oh, vertel,” zei hij in het Engels.
En ik begon. “Heeft iemand u weleens verteld dat er een God is die van u houdt…?” Bij het noemen van Jezus Christus begon hij enorm te zweten en hij zei dat hij er spontaan hoofdpijn van kreeg en niet snapte wat er gebeurde. Toen ik op het punt kwam van de keuze, begon hij mee te bidden en nam het aan. Toen straalde hij van oor tot oor en zei: “U heeft echt een geweldige energie, zeg!”
“Nou meneer, dat is Jezus in mij.” En ik gaf hem een sleutelhanger met een QR-code zodat hij een Bijbel had in zijn eigen taal. Hij nam die aan, maar trok ‘het ‘m erna bijna weer uit zijn broekzak, alsof de sleutelhanger in de fik stond. Hij zei: “Nee, dit kan ik niet aannemen, oh, ik krijg weer hoofdpijn.” Er was een zichtbare strijd gaande bij de man. Toen ik hem een folder gaf, waar het evangelie nog een keer uitgebreid in staat beschreven, werd hij kwaad.
“Jij bent een professional en jij bent hier niet zomaar op vakantie! Wie ben je?” riep hij. “Ik ben hier gewoon met mijn gezin op vakantie en ondertussen vertel ik over Jezus,” was mijn verweer. Hij werd weer kalm. Het bleek dat ik het evangelie op zich wel mocht vertellen, al houden ze er niet van, maar dat folders met het evangelie verspreiden verboden is. Dit land heeft geen enkele kerk in de buurt. Waar stuur je ze dan heen?
HEER, wat moeten we doen? Een gebed in mijn hart, dat voortduurt. We zijn zo enorm verwend in ons land, dat we overal het evangelie kunnen horen. We kunnen overal naartoe voor een kerk, en zijn daar dan weer zo verwend mee dat we vechten om verschillen als we niet uitkijken. Dit land heeft dat niet. Het gevecht is anders. Laten we één zijn, lieve mensen, waartoe Jezus ons opriep.
En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt, En Ik heb hun de heerlijkheid gegeven die U Mij gegeven hebt, opdat zij één zijn, zoals Wij Eén zijn; Ik in hen, en U in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en opdat de wereld erkent dat U Mij gezonden hebt en hen liefgehad hebt, zoals U Mij hebt liefgehad. Johannes 17:20-23
Lees meer blogs van Annelies: van Overleven naar LEVEN in het Licht!
