Is het verontrustend dat Rusland en Iran de eersten waren die de Turkse president Erdoğan feliciteerden na zijn recente verkiezingsoverwinning? Reken maar van ja. Met de vermeende “herverkiezing” van Recep Tayyip Erdoğan kortgeleden is Turkije in het nieuws gekomen. Raad eens wie hem als eerste feliciteerde? Als je de Russische president Vladimir Poetin raadde, heb je gelijk. Poetin noemde Erdoğan zijn ‘dierbare vriend’. Een van de volgende wereldleiders die Erdoğan feliciteerde, was de Iraanse president Ebrahim Raisi. Zou dat ons wakker moeten schudden? Absoluut.
De meeste mensen – inclusief de meeste evangelische christenen – besteden weinig aandacht aan Turkije en haar corrupte leiders. Maar dat zouden we wel moeten doen – hier is waarom.
Ten eerste is Turkije militair belangrijk, aangezien het een bevolking heeft van 85 miljoen en het grootste leger van de hele NAVO.
Ten tweede is Turkije geografisch belangrijk, strategisch gepositioneerd op het kruispunt van Europa, Azië en het Midden-Oosten, net ten zuiden van Rusland en net ten noorden van Israël.
Ten derde is Turkije – in de oudheid bekend als “Klein-Azië” – bijbels gezien belangrijk. Het is de plaats waar de apostel Paulus in de eerste eeuw het evangelie predikte, kerken stichtte en brieven schreef.
Ten vierde is Turkije profetisch belangrijk. De eerste paar hoofdstukken van het boek Openbaring werden geschreven aan mensen die in het oude Turkije woonden en die profetieën kwamen uit.
Bovendien speelt Turkije een sleutelrol in een andere belangrijke bijbelse profetie die zal uitkomen in de “laatste dagen” van de geschiedenis vóór de wederkomst van Jezus Christus.
Daarover straks meer.
Waarom is de overwinning van Erdogan zo gevaarlijk voor Turkije en de wereld?
Ik ben er vaak geweest en hoewel ik geen fan ben van Turkse koffie, hou ik wel van de mensen, het land, de geografie, de bijbelse geschiedenis en archeologie. Maar het moderne Turkije zit in ernstige problemen. En president Erdoğan is de reden. Hij is een gevaarlijke man onder wie de bevolking van Turkije lijdt.
Laten we beginnen met de Turkse economie – en deze vergelijken met wat er in de Verenigde Staten gebeurt. Sinds het aantreden van de Amerikaanse president Joe Biden maken Amerikanen zich grote zorgen over inflatie – en terecht. De voedselprijzen zijn omhooggeschoten. De gasprijzen zijn gestegen. Alle prijzen zijn omhoog gegaan.
De inflatie in de VS bedroeg vorig jaar maar liefst 8,5% – het hoogste in 40 jaar. Amerikanen hebben sinds 1982 niet meer zo’n hoge inflatie meegemaakt. Maar dat is niets vergeleken met wat Turkije doormaakt. Vorig jaar zorgde het beleid van Erdoğan ervoor dat de inflatie in Turkije opliep tot 85%. Dat is tien keer erger dan in de VS.
Maar de torenhoge inflatie is slechts een deel van de economische crisis die de Kasbah op zijn grondvesten doet schudden. In de afgelopen vijf jaar is de waarde van de Turkse munt – de lira – met 77% gedaald. En deze blijft maar dalen.
Deze week bereikte de lira een historisch dieptepunt ten opzichte van de dollar. Voeg daarbij de impact van Erdoğan die het Turkse leger naar Noord-Syrië stuurt in de hoop Koerdische rebellen af te slachten. Voeg bij al dit economische leed de impact van de recente reeks catastrofale aardbevingen die meer dan 50.000 mensen het leven hebben gekost in Turkije en Syrië samen, en honderdduizenden meer gewonden en daklozen.
Sommigen zeggen dat de aardbevingen de dodelijkste waren in Turkije in de afgelopen 100 jaar. Anderen zeggen dat de aardbevingen de dodelijkste waren in de geregistreerde Turkse geschiedenis. Hoe dan ook, mensen zijn nog steeds aan het bijkomen van de ramp, met weinig vertrouwen dat hun regering er alles aan heeft gedaan om hen te helpen. Toch lijkt niets Erdoğan af te schrikken.
Wie is Recep Erdoğan?
In mijn meest recente non-fictieboek, Enemies and allies, besteed ik verschillende hoofdstukken aan het documenteren van de politieke carrière van Recep Erdoğan en zijn consequente stappen om afstand te nemen van het Westen en zich te verbinden met Rusland en Iran. Laten we enkele van de hoofdpunten bekijken.
Hij is al 20 jaar aan de macht en er is absoluut geen vooruitgang te zien. Erdoğan werd in 2003 voor het eerst tot premier gekozen. Elf jaar later werd hij in 2014 tot president gekozen en trad hij op 28 augustus 2014 in functie.
Maar hoe slecht deze man het ook doet in zijn ambt – hoeveel schade Erdoğan ook toebrengt aan de Turkse economie, cultuur, geschiedenis en merk – hij wordt steeds “herverkozen”.
Persoonlijk denk ik dat het Turkse volk hem niet aan de macht wil hebben. Zou je iemand herverkiezen die de leiding heeft over een inflatiebereik van 85%? En ervoor zorgen dat de waarde van de valuta met 77% daalt? Natuurlijk niet.
Daarom leek het er vorige maand – voor een kort ogenblik – op, dat de bevolking van Turkije in opstand zou komen en Erdoğan uit zijn ambt zou verdrijven. Zelfs met alle corruptie, zelfs met alle stemfraude, slaagde Erdogan er vorige maand niet in om 50% van de stemmen te winnen. Dat dwong hem tot een tweede ronde met het hoofd van de Turkse oppositiepartij.
De afgelopen weken hebben pro-democratische krachten binnen en buiten Turkije gehoopt, gebeden en gewerkt om Erdoğan uit zijn ambt te verdrijven. Maar toen de resultaten van de run-off op zondag bekend werden gemaakt, raad eens wie er weer een termijn had gewonnen?
Naar verluidt won Erdoğan 52% van de stemmen, terwijl het hoofd van de oppositie slechts 48% won. Tuurlijk, en als je dat gelooft… Nou ja, laat maar, natuurlijk geloof je dat niet – en ik ook niet. Erdoğan is niet van plan zijn ambt neer te leggen. Hij had alle middelen van een corrupte regering tot zijn beschikking. Hij heeft ze zeker gebruikt.
In 2016 was er een staatsgreep in Turkije – mensen binnen de regering en het leger kwamen in opstand en probeerden Erdoğan omver te werpen, omdat ze hem niet met democratische middelen konden verdrijven. De staatsgreep mislukte – Erdoğan verpletterde de staatsgreep – hij arresteerde zo’n 500.000 mensen en ontsloeg nog eens 150.000 overheidsmedewerkers van hun baan, die hij ervan beschuldigde ontrouw en subversief te zijn.
Bovendien heeft Erdoğan tientallen journalisten in de gevangenis gegooid, waardoor Turkije in 2021 het op een na slechtste land werd voor journalistieke vrijheid in de hele wereld volgens het Comité ter bescherming van journalisten. Turkije stond op nummer twee, vlak achter het communistische China.
Het gekke hieraan is dat Turkije een NAVO-bondgenoot is. Dat betekent dat het niet alleen een vriend zou moeten zijn, maar ook een oprechte en trouwe bondgenoot van de Verenigde Staten en de rest van de NAVO-alliantie in West- en Oost-Europa. Maar onder Erdoğan blijft Turkije gestaag – en steeds sneller – naar de duistere kant op gaan. Erdoğan smeedt militaire en economische deals met Rusland en Iran.
Waarom?
Omdat Erdoğan niet zomaar een soennitische moslim is. Het wordt steeds duidelijker dat hij een radicale islamist is. Geen democratisch gekozen leider maar een demagogische dictator. Een man die zichzelf ziet als de sultan van een neo-Ottomaans rijk. Dit is een probleem – een enorm probleem – niet alleen voor de VS, de NAVO en het Turkse volk. Het is ook een enorm probleem voor Israël.
Kan de winst van Erdogan profetische implicaties hebben?
Aan het begin van dit artikel schreef ik al dat de eerste paar hoofdstukken van het bijbelboek Openbaring zijn geschreven aan de bevolking van Turkije. Ik schreef ook dat de scenario’s in Turkije een rol spelen in een belangrijke profetie van de “eindtijd”.
In het boek Ezechiël, hoofdstuk 38 en 39, schrijft de Hebreeuwse profeet over een komende oorlog in de „laatste dagen” die bijbelgeleerden de „oorlog van Gog en Magog” noemen. Ik leg de profetie uitvoerig uit in mijn eerste non-fictieboek, Epicenter: Why The Current Rumblings In The Middle East Will Change Your Future. Ik schrijf ook over de profetie in Enemies and Allies. Hier is de korte versie.
Nadat de soevereine staat Israël weer opgericht is in de “laatste dagen” van de geschiedenis, zal een dictator (waarnaar wordt verwezen met de mysterieuze titel “Gog”) aan de macht komen in Rusland (in de oudheid bekend als “Magog”).
Rusland zal dan een militaire en politieke alliantie vormen met Iran (door Ezechiël “Perzië” genoemd) en een groep andere landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Hun doel: de staat Israël omsingelen, aanvallen en proberen uit te roeien en te vernietigen. Tragisch genoeg zal Turkije – dat in de oudheid bekend stond als “Gomer” – een van de landen zijn die zich aansluiten bij Rusland en Iran en Israël zullen aanvallen.
Dit is wat de meedogenloze opkomst van Erdoğan als een absolute dictator zo gevaarlijk maakt.
Het is te vroeg om te zeggen dat de “Oorlog van Gog en Magog” tijdens ons leven zal plaatsvinden. Het is te vroeg om te zeggen dat Vladimir Poetin “Gog” is en dat Erdoğan zich zal verbinden met Moskou om Israël aan te vallen.
Het is niet verstandig om overhaaste conclusies te trekken. We hebben simpelweg nog niet genoeg informatie om dat al zeker te weten. Toch lijkt het er, 75 jaar na de wonderbaarlijke en profetische wederoprichting van Israël (die de profetieën van Ezechiël 36 en 37 vervult), zeker op dat de schaakstukken strategisch worden neergezet, zodat Ezechiël 38 en 39 in de niet al te verre toekomst kunnen plaatsvinden.
Rusland, Iran en Turkije hebben nog nooit zo’n alliantie gehad in de meer dan 2500 jaar sinds Ezechiël zijn profetieën schreef. Maar ze lijken er nu zeker een te vormen. En zelfs als het grootste deel van de wereld dergelijke profetieën verwerpt – of ze zelfs belachelijk maakt – moeten we nauwlettend in de gaten houden hoe deze alliantie vorm krijgt en waar het vervolgens toe zal leiden.
Op dit moment moeten we vooral bidden voor de bevolking van Turkije. Moge God hen genadig zijn.
Lees hier het originele artikel.
Bekijk hier een video waarin Rosenberg de situatie ook uitlegt:
