Stephanie groeide op met religie, maar kende God niet persoonlijk. Achter een glimlach gingen depressie, suïcidale gedachten en een alcoholverslaving schuil. Ze probeerde steeds opnieuw ergens anders een nieuw begin te maken, totdat ze ontdekte dat niet zij God had gevonden, maar God haar. “Hij accepteerde mij zoals ik was en veranderde mijn leven.”
Wie Stephanie vandaag ontmoet, ziet een vrouw die vol hoop over God spreekt. Toch stond haar leven er enkele jaren geleden heel anders voor. Al op jonge leeftijd worstelde ze met gevoelens van afwijzing en een diep verlangen om gezien te worden. Hoewel ze opgroeide in een christelijk gezin in Ghana, bleef God voor haar vooral iemand over Wie werd gesproken. “We gingen op zondag naar de kerk en daarna leefden we de rest van de week gewoon ons leven. Dat was de routine.”
Als kind voelde ze zich vaak anders dan de rest van het gezin. Omdat haar ouders moeite hadden met haar eigenwijze karakter, trok ze onbewust de conclusie dat er iets mis met haar moest zijn. Ze begon steeds meer te geloven dat ze er niet echt bij hoorde. “Ik vroeg me regelmatig af of ik misschien geadopteerd was. Daarom probeerde ik op school altijd goede cijfers te halen, zodat mijn ouders mij zouden zien en meer van mij zouden houden.”
Qatar
Toen haar vader een baan kreeg in Qatar, verhuisde het gezin. Stephanie zag de verhuizing als een kans om opnieuw te beginnen. Een nieuw land betekende voor haar een nieuw leven, zoals ze dat uit films kende. Maar de werkelijkheid bleek heel anders. Op de middelbare school raakte ze steeds verder verstrikt in depressieve gevoelens. De eenzaamheid werd zo groot dat ze meerdere keren een einde aan haar leven probeerde te maken. “Ik dacht: niemand zal me missen als ik er niet meer ben. Het zou voor iedereen makkelijker zijn als ik niet zou bestaan.”
Geen van die pogingen slaagde. Achteraf ziet Stephanie daarin Gods bescherming, al kende ze Hem toen nog niet. Na haar middelbare school besloot ze opnieuw alles achter zich te laten. Ze verhuisde naar Nederland, overtuigd dat ze hier eindelijk haar eigen verhaal kon schrijven. Maar opnieuw nam ze zichzelf mee.
Black-outs
De leegte die haar al jaren achtervolgde, verdween niet. Tijdens haar studententijd zocht ze steeds vaker haar toevlucht in het uitgaansleven. Drank gaf haar iets wat ze overdag miste: zelfvertrouwen, aandacht en het gevoel erbij te horen. “Alcohol gaf me een gevoel van vrijheid en zelfvertrouwen waarvan ik dacht dat ik het niet had. Mensen vonden me leuk en daardoor voelde ik me geliefd.”
Die momenten duurden echter nooit lang. De volgende ochtend werd ze wakker met black-outs, schaamte en een enorme leegte. Een keer belandde ze zelfs in het ziekenhuis, maar ook dat bracht geen verandering. “Ik wist dat het me kapotmaakte, maar toch bleef ik teruggaan naar datgene waarvan ik dacht dat het me vrijheid gaf.”
Gods vingerafdruk
Alsof ze opnieuw aan haar verleden kon ontsnappen, vertrok Stephanie later voor een uitwisseling naar Zuid-Korea. Maar ook daar bleef ze zoeken naar vervulling. Pas toen ze terugkeerde naar Nederland, begon er langzaam iets te veranderen. Ze worstelde met onzekerheid over haar verblijfsvergunning en haar toekomst, maar kijkt daar nu heel anders op terug. “Ik kende God toen nog niet, maar als ik terugkijk zie ik Zijn vingerafdruk overal. Hij beschermde mij, zelfs toen ik wakker werd in het ziekenhuis. Er had zoveel kunnen gebeuren.”
De echte ommekeer kwam drie jaar geleden, toen een vriendin haar uitnodigde voor de Forte-conferentie. Zonder verwachtingen stapte Stephanie naar binnen. Wat ze daar zag, maakte diepe indruk. “Ik zag mensen die echt van Jezus hielden. Ik dacht alleen maar: wat is dit? Dit is zo mooi.”
Welkom terug
Aan het einde van de conferentie liep een vrouw op haar af met twee eenvoudige woorden: “Welkom terug.” Pas veel later begreep Stephanie waarom die woorden haar zo raakten. “Ik ging naar huis en wist alleen: er is iets veranderd. Ik moet terug om te ontdekken wat God mij wil laten zien.”
Vanaf dat moment begon ze regelmatig een kerk te bezoeken. Voor het eerst hoorde ze niet vooral over regels of religieuze verplichtingen, maar over een persoonlijke relatie met Jezus. Dat veranderde haar beeld van God volledig. “Ik dacht altijd dat je perfect moest zijn om bij God te kunnen komen. Nu ontdekte ik dat ik juist met al mijn gebrokenheid naar Hem mocht gaan.”
Eén jaar
Tijdens een preek hoorde ze de voorganger zeggen: ‘Geef God een jaar.’ Stephanie besloot dat letterlijk te doen. “Ik zei: God, ik geef U één jaar. Inmiddels zijn we drie jaar verder en ik wil nooit meer terug.”
Langzaam veranderde haar identiteit. Jarenlang had ze gedacht dat liefde verdiend moest worden door hard te werken, goed te presteren of bevestiging te zoeken bij anderen. Nu leerde ze dat Gods liefde niet afhankelijk is van haar prestaties. “God laat me steeds opnieuw zien: je hoeft jezelf niet aan Mij te bewijzen. Ik houd van je. Ik zorg voor je. Ik ken je bij naam.” Die zekerheid bracht iets wat ze nooit eerder had gekend: verlangen naar de toekomst. “Voor het eerst in mijn leven wil ik leven. Ik wil niet meer sterven.”
Hersteld
Als Stephanie terugkijkt op haar verleden, ziet ze niet alleen de pijn, maar vooral Gods trouw. Waar zij zichzelf zag als iemand die beschadigd was en misschien nooit meer heel zou worden, zag God iemand die Hij wilde herstellen. “Mensen zien je misschien als afgeschreven, maar God heeft mij hersteld. Zelfs als gevoelens van afwijzing soms terugkomen, weet ik dat ik er niet alleen voor sta. De Heilige Geest herinnert mij eraan: Ik ben bij je.”
Aan mensen die nog altijd zoeken naar geluk, liefde of bevestiging op andere plekken, wil ze één boodschap meegeven. Ze dacht zelf jarenlang dat ze eerst haar leven op orde moest hebben voordat God haar zou accepteren. Inmiddels weet ze dat het precies andersom is. “Vaak zeggen mensen: ‘Ik heb God gevonden.’ Maar eerlijk gezegd vond Hij mij. Ik was degene die verdwaald was.”
Daarom hoeft niemand eerst perfect te worden voordat hij naar God toe kan gaan, zegt ze. “Kom zoals je bent. Hij accepteerde mij terwijl ik ieder weekend dronk om liefde en zekerheid te vinden. Hij veranderde mijn hart. Hij zal naar je toe rennen, je omarmen en je laten zien waarvoor je leeft. Dat is het mooiste avontuur dat er bestaat.”
Bekijk Stephanies getuigenis:
Bron: River Church Nederland
