In een tijd waarin godsdienstvrijheid in veel delen van de wereld onder druk staat, valt één land op door een paradoxale ontwikkeling: China. Ondanks een streng gecontroleerd religieus klimaat groeit het christendom er jaar op jaar, grotendeels buiten het zicht van de autoriteiten.
Groei onder druk
China kent een geschiedenis van restricties op religieuze uitingen. Officieel erkent de overheid slechts een beperkt aantal religieuze bewegingen, waaronder het protestantisme via controle van de staat. Toch groeit het aantal christenen, vooral buiten deze erkende structuren om, snel. Schattingen lopen uiteen, maar experts gaan uit van tientallen miljoenen gelovigen, met een sterke stijgende lijn.
De kracht van de huisgemeente
Een belangrijk element in deze groei zijn de huisgemeenten: samenkomsten van christenen die zich buiten het officiële, door de overheid gecontroleerde kerkelijke systeem organiseren. In woonkamers, schuren en kelders komen gelovigen samen om te bidden, de Bijbel te bestuderen en elkaar te bemoedigen. Deze gemeenschappen blijven groeien, ondanks het risico op invallen, arrestaties en intimidatie.
Toegenomen controle
De Chinese overheid heeft de religieuze regelgeving de afgelopen jaren verder aangescherpt. Kerken moeten zich registreren, preken worden gecontroleerd en het gebruik van digitale middelen om het evangelie te verspreiden is sterk beperkt. In sommige gevallen worden bijbels herschreven of aangepast aan socialistische kernwaarden. Toch weet het christelijk geloof steeds meer levens te raken, vooral onder jongeren en in stedelijke gebieden.
Hoop die standhoudt
Wat deze groei bijzonder maakt, is de vastberadenheid waarmee Chinese christenen blijven geloven en samenkomen. Niet uit traditie, maar uit diepe overtuiging. In een samenleving waar geloof vaak als achterhaald of onwenselijk wordt gezien, vormt het christendom een tegencultuur van hoop, verbondenheid en morele moed.
De opkomst van het christendom in China laat zien dat geloof niet uitgeroeid kan worden door druk van buitenaf. Sterker nog, juist in tijden van verdrukking lijkt het vuur alleen maar feller te branden.
