Mozaiek0318 organiseerde afgelopen weekend weer een doopdienst waar maar liefst 78 mensen gedoopt werden. Normaal heeft de kerk twee diensten, maar in verband met de vele extra gasten va de dopelingen (familie, vrienden en collega’s) was er uitbreiding nodig. Daarom waren er drie diensten. “Mensen dopen zich in deze tijd niet voor een fijner gevoel, of om naar de hemel te kunnen. Ze dopen zich omdat ze zich echt willen bekeren van hun oude leven zonder God. Ze willen hun oude leven in het doopbad afleggen en opstaan in een nieuw leven met Jezus”, vertelt Nelinda Troost. Uiteindelijk stonden er 78 dopelingen, inclusief spontane dopelingen die ter plekke besloten Jezus te volgen. “Het ging maar door,” zegt Troost.
Wat haar opvalt, is dat steeds meer mensen uit het niets tot bekering komen. In de getuigenissen horen ze verhalen van diepe wanhoop; mensen die radeloos waren, de zin van het leven niet meer ervoeren. Een dopeling vertelde dat ze op een morgen wakker werd met een honger om de Bijbel te lezen. Veel van hen hebben een achtergrond in drugs, feesten en een nachtleven, en stoppen daar bewust mee. “God en de kerk is niet meer iets negatiefs,” zegt Troost. “De vorige generatie is opgegroeid in een kerk van regels: je moet dit en dat, anders hoor je er niet bij. Maar deze generatie niet. Ze gaan op een hele blanco manier naar Jezus toe.”
Volgens haar laat dit zich ook terugzien in de maatschappij: de verkoop van Bijbels neemt enorm toe. “God raakt mensen gewoon aan op de plekken waar ze zijn, zonder dat er iemand bij betrokken hoeft te zijn.” Twee dopelingen vertelden dat hun hele leven draaide om feesten, de jonge dames liepen er echter volledig in vast. De drugs begonnen een verslaving te worden waar ze in vastzaten. Plotseling ontstond het idee om naar de kerk te gaan. Begin dit jaar gaven ze hun leven aan Jezus. “Ze waren helemaal geraakt. En door hen heen is er ook herstel in hun gezinnen gekomen.”
Tijdens deze doopdienst gebeurde er nog veel meer. Bezoekers die met de dopelingen mee kwamen gaven hun leven aan Jezus, beleden hun zonden, en wilden bewust hun oude leven achter zich laten. “Het gaat niet om dat het fijner voelt of dat ze naar de hemel willen,” legt Troost uit. “Ze hebben een diep besef van hun zondige natuur. Ze beseffen dat ze hun vervulling alleen in Jezus kunnen vinden. En ze zijn dankbaar voor het offer van het kruis en kunnen niet anders dan naar Jezus gaan.”
Opvallend
Ook opvallend is de houding van de jongere generatie. Een vriendin nam iemand mee, een vriend vertelde over zijn geloof. “Er is geen schaamte meer over het geloof. Ze vinden het tof wat ze meemaken met God en ze delen het gewoon en nemen mensen mee naar de kerk. En op het moment dat zij voor het eerst de kerk binnenstappen voelt het voor hen als thuiskomen, ze voelen zich gezien door het welkomteam bij de deur en zitten de hele dienst te huilen omdat ze geraakt worden door de Geest.” Troost noemt ook voorbeelden van internationale bewegingen, zoals de Silent Revival in Engeland, waar mensen uit New Age, verslavingen en destructief gedrag tot bekering komen.
Mozaiek werd in het verleden weleens gekscherend een ‘stofzuigerkerk’ genoemd, omdat ze vooral mensen uit andere kerken zouden bereiken. Maar in hoeverre is dat nog het geval? “De balans gaat meer uit naar mensen die helemaal geen kerkelijke achtergrond hebben. Ook nemen veel jongeren nu hun ouders mee naar de kerk, waar dit eerst eerder andersom was. Een moeder liet zich zondag dopen omdat haar zoon tot bekering was gekomen.
Voor de kerk brengt dit ook verantwoordelijkheid met zich mee. “Elke keer na zo’n dienst kijken we elkaar aan en zeggen: dít is waar we het voor doen!’ Maar het brengt ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee. De volgende stap is om nieuw gelovigen te discipelen en hen te leren wat het betekent om Jezus te volgen. Een man die worstelde met een verslaving kwam naar voren om zijn zonden te belijden en een keuze voor Jezus te maken. In de derde dienst werd hij gedoopt. Zo’n persoon moet je goed blijven begeleiden,” aldus Troost.
