Al vanaf haar kindertijd kampte Doreen Binnema met steeds erger wordende fibromyalgie. Door de jaren heen werd ze aan beide schouders geopereerd, maar dit bracht alleen tijdelijk verlichting van de pijn. Toen ze vorig jaar in januari naar een week bidden en vasten met Herman Boon ging, maakte ze echter iets mee dat alles veranderde. “God genas mijn schouders!”, vertelt ze stralend. En dat was nog niet alles. Naast de genezing die ze ontving, merkte ze ook dat bijbelse waarheden die ze haar hele leven al had gehoord, ineens tot leven kwamen: “Als ik in de Bijbel las, dacht ik ineens: dat wordt ermee bedoeld! Het was alsof in een keer het kwartje viel. Het was een levensveranderende ervaring.”
Doreen vertelt over de fibromyalgie dat ze zich herinnert dat haar moeder haar al vanaf haar achtste jaar masseerde, omdat ze zoveel pijn in haar lichaam had. “Langzaamaan werd de pijn erger. Ik ging naar de fysio, maar dat hielp eigenlijk niet. Twintig jaar lang slikte ik ontstekingsremmers die ook geen verlichting brachten, maar ik was bang dat als ik ermee zou stoppen, de pijn nog erger zou worden.”
Haar armen kon ze maar voor de helft omhoog krijgen, anders werd de pijn ondraaglijk. Ook zware dingen tillen lukte niet. Op een gegeven moment besloot ze daarom om een schouderoperatie aan beide schouders te ondergaan. “Aan mijn ene schouder werd ik in 2009 geopereerd. Als je fibromyalgie hebt, duurt het herstel na een operatie veel langer dan normaal. De dokters zeiden dan ook dat de herstelperiode ongeveer een jaar zou duren. In 2015 liet ik me aan mijn andere schouder opereren. Na die operatie kon ik zelfs pas na anderhalf jaar weer werken.”
De operaties hielpen tijdelijk, maar daarna kwam de pijn weer terug in Doreens schouders. Tot ze vorig jaar in januari naar een week bidden en vasten ging met Herman Boon. “Het was voor mij de eerste keer dat ik meedeed met zo’n week van bidden en vasten en het gebeurde vrij onverwacht”, vertelt ze. “Er kwam op het laatste moment een plekje vrij en ik moest nog vrij vragen van mijn werk. Het begon 4 januari – net na de feestdagen – dus ik dacht nog: ze zien me aankomen op het werk. Maar binnen no time kreeg ik vrij. Toen dacht ik: dan moet het vast zo zijn dat God mij daar wil hebben.”
Aangevallen
De eerste dagen was het even wennen, vertelt ze verder. “Veel dingen die ik om me heen zag gebeuren, waren nieuw voor mij en ook veel van het onderwijs dat we kregen had ik nog niet eerder gehoord. Ik vond het heel bijzonder. Het vasten was voor mij geen probleem, dat kon ik goed volhouden.”
De week begon op zaterdag en donderdag zou er specifiek tijd voor gebed voor genezing zijn. “Precies op die dag werd ik enorm aangevallen, zie ik achteraf. Mijn hele lichaam deed pijn, ik kon niet meer zitten of staan. Het was zo erg, dat ik dacht: wat doe ik hier, ik moet naar huis! Een van de mensen met wie ik was gekomen, zei toen: ‘Je moet blijven, want er is straks gebed voor genezing, daar moet je naartoe!’ Maar ik kon gewoon niet meer. Ik ben toen even in een ruimte boven gaan liggen tot het begon.”
Gebed
Toen het zover was, mochten mensen eerst oefenen met voor elkaar bidden voor genezing. Doreen: “Een heel lief meisje bad voor mij, waarna ik me iets beter voelde. De persoon die me eerder had aangemoedigd om te blijven voor gebed, moedigde me daarna aan om naar voren te gaan om door Herman Boon voor me te laten bidden.
Ik weet nog zo goed dat ik toen naar voren liep en Herman Boon bij de arm pakte. Dat zou ik normaalgesproken nooit doen – zo ben ik helemaal niet. Maar ik pakte hem bij de arm, we keken elkaar aan en ik vroeg hem: ‘Wil je voor mij bidden?’
Hij heeft toen echt de tijd voor me genomen. Eerst vroeg hij waar ik gebed voor wilde. Ik vertelde over de fibromyalgie. Daarna vroeg hij of het in de familie zat. Ik zei dat een paar familieleden er inderdaad ook last van hadden. Ik had die week net voor het eerst zijn onderwijs gehoord over generatievloeken, dus dit was allemaal nieuw voor mij.”
Genezing
Terwijl Herman voor Doreen bad, viel Doreen in de Geest, iets wat ze nog niet eerder had meegemaakt. “Het was een vreemde gewaarwording voor mij dat ik ineens op de grond lag, want ik dacht eerder steeds: dat ga ik niet doen. Maar ik kon gewoon niet meer overeind blijven staan. Het was heel bijzonder. Herman bleef ondertussen doorbidden en ik merkte dat er van alles gebeurde.
Daarna moest ik testen of ik nog pijn had. Waar ik normaal gesproken mijn armen maar half omhoog kon doen, kon ik ze nu ineens helemaal in de lucht doen zonder pijn – God had mijn schouders genezen!”
Honger naar meer
Vanaf dat moment merkte Doreen ook geestelijk een verandering. “Ik ben gewoon echt aangeraakt door de Heilige Geest, want in een keer begonnen mij allemaal dingen duidelijk te worden. Als ik in de Bijbel las, dacht ik ineens: dat wordt ermee bedoeld! Je hebt het al je hele leven gelezen, maar ineens valt het kwartje. Heel bijzonder.
Ik sta nu heel anders in het leven. Al mijn hele leven ben ik gelovig, maar nu is het echt ‘next level’. Ik was altijd al wel met het geloof bezig, maar door de genezing heb ik echt honger naar meer gekregen.
Mensen in mijn omgeving vonden het mooi voor mij dat God mijn schouders genezen had en waren ook benieuwd naar hoe het daarna ging. Regelmatig heb ik na de tijd de vraag gekregen: ‘Hoe is het nu dan?’ En elke keer – tot op de dag van vandaag, ruim een jaar later – kan ik mijn armen in de lucht steken zonder pijn en getuigen van een blijvende genezing!”
Aanmoediging
Mensen die erover denken om voor genezing te laten bidden, maar hier nog mee worstelen, zou Doreen willen aanmoedigen met: “Altijd doen. Ik vond het ook altijd heel spannend als ik bijvoorbeeld bij conferenties als Opwekking voor me liet bidden. Het waren eigenlijk altijd anderen die me naar voren duwden. Maar het is zo de moeite waard. Zelfs wanneer ik bij eerdere gebedsmomenten niet genezing ontving, merkte ik dat God heel dichtbij me was en liefdevol is. Hij doet alles op Zijn tijd. Ik zou mensen altijd aanbevelen om het gewoon te doen.”
