Dylan de Bruin van stichting One for Christ vertrok 26 juni voor een speciale missie in bijzondere omstandigheden naar het front in Oekraïne. Veel militairen in Oekraïne gaan naar de kerk en de leiders en christenen daar ontdekten dat ze niet goed wisten hoe om te gaan met de mentale problematiek waar veel militairen mee worstelen. Ze zochten daarom een persoon die hen hierbij kon helpen. Het moest iemand zijn die verstand heeft van PTSS (post traumatische stress stoornis), werkt met PTSS, militair geweest is (het liefst met gevechtservaring), en christen is. Dylan voldeed aan al deze voorwaarden. Zonder dat hij het van tevoren wist, werd hij voorgedragen om naar het front in Oekraïne te komen. Hij werd de eerste persoon die in Oekraïne met hulp komt voor de geestelijke gezondheid van zowel christenen die te maken hebben met (oorlogs)trauma in hun eigen leven als hun directe omgeving die hier ook onder lijdt.
“We reisden van Amsterdam naar Warschau, van Warschau naar Krakow, van Krakow naar Przemysl, van Przemysl naar Kiev en 17 uur verder reden we nog ruim 1500 km in de auto naar o.a. Charkov en Cherson district”, vertelt Dylan. “In verschillende kerken gaven we onderwijs aan drie soorten groepen: leiders, christenen en specialisten die militairen helpen. We hebben onderwerpen besproken als: hoe ga je om met psychische problematiek, wat doe je wel en wat doe je niet, en wat kun je verwachten als een militair thuiskomt?”
Luchtalarm
In de plaatsen die Dylan bezocht, hoorde hij regelmatig het luchtalarm afgaan. “Als zoon van God kom ik op plaatsen waar anderen liever niet willen komen. Ik merk dat ik hiervoor gemaakt ben”, zegt hij daarover.
“In mijn diensttijd heb ik zelf veel explosies meegemaakt en ben ook getraind om te reageren in deze omstandigheden. Ik vroeg nu aan God: ‘Wat moet ik doen als het alarm afgaat?’ ‘Pray’, kreeg ik als antwoord, en dat deed ik dus. Als het luchtalarm af ging waar wij waren, dankte ik Jezus voor Zijn bescherming. Vervolgens gingen we met ons werk door alsof er niets aan de hand was, net zoals de plaatselijke bevolking doet.”
Vernietiging
“We hebben veel heftige dingen gezien. Zo zagen we in Charkov de vernietiging die de oorlog heeft veroorzaakt bij burgers en hun eigendommen. Zoals veel mensen weten, heeft de Bijlmerramp vandaag de dag nog een impact op velen, maar in de buitenwijk van Charkov is het nog wel vijftig keer zo erg.
Er werd mij verteld dat Oekraïense gezinnen hier nog onder het puin liggen, maar dat het bergen te gevaarlijk is door instortingsgevaar. Ook het centrum is de eerste dagen op klaarlichte dag volop beschoten. Universiteiten, scholen en andere gebouwen zijn, met de burgers er nog in, letterlijk vernietigd.
In district Cherson was ik +/- 50 km hemelsbreed van de dam die opgeblazen is. Overal waar ik in de omtrek keek, waren dorpen vernietigd. Er was geen huis dat nog heel was. De mijnenvelden die overal zijn aangelegd en tussen de huizen zijn geplaatst, zijn met geen woord te beschrijven.”
Hoop en leven
“Ondanks al dit leed heb ik aan 300 gezinnen die gevlucht waren, eten kunnen uitdelen. Maar wat was het moeilijk om Jezus te prediken te midden van zoveel leed dat ik niet kan beschrijven. Toch blijkt in oorlogstijd, waar dood, honger en pijn heerst, de boodschap van Jezus de beste boodschap te zijn die er is. Jezus brengt altijd hoop, Jezus brengt leven, Jezus maakt alles uiteindelijk nieuw! Drie keer heb ik vele mensen voor Jezus een keuze zien maken en dat is goed nieuws!”
Bijzondere gebeurtenis
“Op een dag tijdens het onderwijs besloten we in opdracht van de Heilige Geest iedereen te bedienen naar wat ze nodig hadden. De profetieën vloeide uit mijn mond. Bij bijna alle profetieën kreeg ik woorden van kennis over wat de persoon had die voor mij stond.
Iedereen voor wie ik bad en voor wie ik iets ontvangen had, genas. Er was één gebeurtenis die ik persoonlijk heel bijzonder vond. Toen ik onderwijs gaf, had ik een jongedame naast me staan die me vertaalde en alles voor haar neus zag gebeuren. (Tekst gaat verder onder foto.)
Op een gegeven moment keek ze me aan en zei ze dat ze deze dag nooit meer zou vergeten. Ik zei tegen haar dat ik wilde dat zij voor de volgende persoon bad. Daar schrok ze van en eerst wilde ze niet, maar ik stelde haar gerust. Toen, nog steeds vol zenuwen, ging ze ervoor.
Op dat moment hoorde ik de Heilige Geest tot me spreken over haar: ‘Zij kan onmogelijk kinderen krijgen, maar volgend jaar zal ze zwanger zijn’. Nadat ze met de persoon gebeden had, deelde ik met haar wat ik had gehoord en het bleek te kloppen dat ze geen kinderen kon krijgen.
Ik hoorde na de dienst dat deze jongedame niet in Jezus geloofde. Ik schrok, maar bedacht me toen dat God hier wel een plan mee moest hebben. De dag erna trof ik haar weer. Toen pakte ik haar hand vast, keek haar diep in de ogen en vroeg: ‘Geloof je nu in Jezus?’ ‘Ja!’, antwoordde ze met stralende ogen en een brede lach.
Het nieuws verspreidde zich snel. Velen kwamen daarna nog naar ons toe voor gebed en velen ontvingen in een tijd van oorlog, hoop en richting.”
Wil je meer weten over stichting One for Christ? Klik hier om de website te bezoeken.
