Soms lijkt er geen einde te komen aan de discussies met mijn puberdochter. Net als ik denk dat het rustiger wordt, breekt de volgende fase aan. ‘Nee mam, dat truitje is niet te kort, pfff doe niet zo ouderwets! Iedereen op het MBO heeft dit aan.’ Hoe laveer ik toch tussen haar loslaten en haar opvoeden zoals God van mij vraagt?Ik moet haar loslaten, om haar zelf de wereld te laten ontdekken. En oh, dat is zo lastig!
Tekst: Miranda Kleijweg- de Grootte
Maar dan realiseer ik me dat ik haar niet echt loslaat in deze gebroken wereld, maar haar toevertrouw aan God. En ik vertrouw erop dat Hij haar vasthoudt. En geloof me, in sommige perioden vind ik het heel moeilijk en wil het zelf weer doen. Ik wil God best een handje helpen met opvoeden hoor. En ja, Hij gebruikt mij om mijn dochter op te voeden, en niet altijd op mijn manier maar zoals Hij het wil. Want Zijn weg is beter dan de mijne.
En dan komt er een gesprek dat me geruststelt. En hoe trots ben ik dan als ze zegt: “Mam er waren meiden op school die rookten en ik stond erbij, en hield mijn adem in want ik wil het niet inademen en ik deed net of mijn neus kriebelde om die rook weg te wuiven. Ik was blij dat het koud was want we gingen snel weer naar binnen. Maar mam, ik voelde dat het niet oké was. Ik wilde er niet bij staan, en toch deed ik het. Zou God boos op me zijn dat ik toch een beetje rook heb ingeademd. Ik heb in mijn hoofd meteen vergeving gevraagd, want ik wil niet dat God boos op me is. En de volgende keer blijf ik in de aula zitten hoor en zeg ik: ‘nee, ik ga niet mee, ik blijf even hier wachten.’”
Na haar waterval aan woorden kijk ik naar haar en ik schiet in de lach. Ik hou ervan als ze er zelf achter komt wat goed voelt voor haar, en wat niet. En hoe ze zo graag wil wandelen in de wegen van God.
Ik zeg: “Nee lieverd, God is niet boos op jou, God houdt ongelooflijk veel van jou en kijkt met zoveel liefde in zijn ogen naar jou. Hij is blij dat je je realiseert dat het niet goed voelt voor jou en dat je de volgende keer andere keuzes maakt.
En zo groeit ze op. Met vallen en opstaan, aan de hand van Jezus. En dan kan ik alleen maar zo intens dankbaar zijn dat mijn man en ik zijn blijven bidden. Al die jaren dat we niet zagen dat ze Jezus volgde. De periode dat ze vriendinnen had die haar de wereld introkken, alle stiekeme appjes met jongens. Ik wist het en was soms radeloos. Maar de Bijbel zegt in 1 Petrus 5:7 “Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u”. In Mattheus 11:28 staat: “Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven” en in Exodus 14:14 “De Heere zal voor u strijden, en u moet stil zijn”. En aan die beloften hou ik me vast.
Ik heb het af en toe echt uitgeschreeuwd naar God, gejankt en gesmeekt om haar veilig te houden.
En dat deed Hij.
Op het moment dat het bijna mis ging met een jongen, hoorde mijn dochter Zijn stem.
“STOP, dit is niet wat ik wil voor jou”. Ze schrok zo erg dat ze bij die jongen vandaan rende, terug naar school en mij appte of ik haar wilde ophalen.
Ware bekering
Dat was het moment van haar ware bekering. In de duisternis van de wereld die zo aan haar trok, en die ze zo graag zelf wilde ontdekken, was daar het Licht. Was daar de liefdevolle vaderlijke stem die haar duidelijk maakte dat dit niet Zijn plan was voor haar.
Huilend en snikkend vertelde ze me het verhaal. Ze vertelt over de leugens die ze vertelde om op tijd op school te zijn voor een jongen, het drinken van energydrankjes, het erbij staan toen haar vriendinnen gingen vapen in een toilethokje. Ze gooide er alles uit.
Ze zei: “ik had Jezus nog maar met een vingerpuntje vast”. Maar dat was genoeg. Onze gebeden zijn gehoord, en God heeft haar beschermd. En God heeft dingen toegestaan om haar te laten beseffen dat ze op het verkeerde pad wandelde. We hebben tenslotte een vrije wil gekregen, maar altijd is Hij daar voor degene die op Hem vertrouwen.
Mijn dochter kan nog wel eens dramatisch reageren. Maar dan echt dramatisch. Vaak komt ze mijn kantoor binnen: “Mam ik heb een jaar geleden 4 blikjes energydrank gedronken. Ik wilde meedoen met die stoere meiden. Heb ik nu een ziekte? Zit die energy nog steeds in mijn lijf? Oh mam wat was ik toch stom he? Waarom deed ik dat toch?”
En dan maak ik tijd voor haar, klap mijn laptop dicht en ga het gesprek aan.
Waarom deed je het dan? “Ik weet het niet, ik wilde er zo graag bij horen”, was haar antwoord.
En ik zeg: “dat begrijp ik”. En dan kijkt ze me aan met een blik van: duuuhh begrijp je me? Word je niet boos ofzo. Ga je niet zeggen dat ik dom ben geweest?
Met een schuine blik onderzoeken haar ogen mijn gezicht en weegt ze mijn woorden in haar hoofd. Haar puberbrein maakt overuren en schiet van hot naar her. Nog een keer vraagt ze argwanend : “dus je bent echt niet boos om wat ik heb gedaan”.
Nee lieverd, ik ben zo dankbaar voor je openheid en het feit dat je voelt dat je het moest vertellen. Hoe kan ik dan boos zijn? Je hebt met een oprecht en bezorgd hart vergeving gevraagd aan God en dat geeft Hij. Wie ben ik dan om jou niet te vergeven of boos te zijn? Jouw openheid waardeer ik, want als je alles aan het licht brengt, kan de duisternis er niet meer bij.
Opgelucht zegt ze: “mam, jij ook een theetje?”
Ik kijk omhoog en dank de Heer voor Zijn liefde en genade.
Advies voor ouders
Lieve ouders, laat jouw kinderen alsjeblieft praten en wordt niet meteen boos.
En ik weet het heus niet beter, ook ik struikel en maak fouten, maar aan Zijn hand lukt het me.
Laat de liefde van Jezus door jou heen zien. Het is al heel wat als jouw puber naar je toekomt en dingen aan het licht brengt. En die drempel wordt alleen maar hoger als je meteen gaat preken (ik spreek uit ervaring 😊).
Ze willen geen langdurige preken maar een luisterend oor en de bevestiging dat ze op de goede weg zijn. En ja, soms doen ze domme dingen die we liever niet willen, maar waren wij zelf beter dan zij?
En natuurlijk moeten wij als ouders onze pubers opvoeden zoals God van ons vraagt. Wij moeten Bijbelse normen en waarde meegeven zodat ze hun identiteit vinden in Jezus en niet in deze wereld.
Maar pubers hebben het nodig om hun emoties onder woorden te brengen, ze moeten leren discussiëren, leren hoe ze mogen onderhandelen en samen grenzen stellen. Uiteraard bepaal jij als ouder de grens, maar luister eens naar hoe jouw kind dit ziet. En leg ook uit WAAROM er grenzen zijn.
Zeg alsjeblieft niet: “ik ben je vader/moeder en ik bepaal de regels, dus het is zo”. Want zo leren kinderen dat het niet oké is om te discussiëren, en leren ze (onbewust) dat ze niet belangrijk zijn en kunnen ze afwijzing ervaren. Ze gaan heus op ontdekkingstocht, en je wilt niet dat ze hun antwoorden in de wereld gaan vinden.
Wees geduldig, maak tijd voor je kinderen, doe leuke dingen samen, lees de Bijbel, maak het leuk en vooral geef ze het gevoel dat ze er mogen zijn. Hoe mooi is het als jouw puber veiligheid vindt in jouw gezin.
En soms moet je als ouder ook op je knieën voor je kind en zeggen: “ik heb verkeerd gehandeld, ik ben boos geworden, ik ben ongeduldig geweest en daar heb ik spijt van. Wil je me vergeven?”
Dan trek je je puber dichter naar jouw hart, net als Jezus dat bij ons doet. Dan kun je samen verder en laat je zien dat jij niet beter bent, maar dat jullie een andere rol hebben in het gezin. Zo leert je puber hoe je conflicten oplost en kan hij/zij dit doorgeven aan de volgende generatie.
We zijn niet perfect, maar strekken ons uit om op Jezus te lijken. Kijk naar je puber zoals God naar ze kijkt. Met ogen van liefde. Dat ze kostbaar, gewenst en geliefd zijn.
Over de schrijfster:
Miranda is 55, getrouwd en moeder van 2 kinderen, een zoon van 28 en een dochter van 16. Samen met haar man runt ze een bedrijf, is gezondheidsvoorlichter, jongeren- en leefstijlcoach. Daarnaast verzorgt zij informatieavonden voor ouders. Met haar columns wil ze vrouwen bemoedigen bij de opvoeding van hun kind(eren).
Zij heeft haar eerste boek inmiddels uitgebracht. Haar boek is gratis verkrijgbaar (alleen verzendkosten) omdat ze haar getuigenis met zoveel mogelijk mensen wil delen. Haar boek is te bestellen via www.mirandadegroote.nl.
Miranda is lid van de Nieuw Leven Gemeente in Dordrecht.
