Hannah Solana groeide op in een christelijk gezin, maar kende God niet. Als jong meisje leerde ze al gauw voor haar broer zorgen. Een lastige jeugd van pesten, eenzaamheid en misbruik zorgde ervoor dat ze in een diepe en jarenlange depressie belandde. Geen psycholoog leek te kunnen helpen, tot ze na een bijbelstudiebijeenkomst een heel ander beeld kreeg van christenen: vrouwen die iets hadden wat zij miste.
De ouders van Hannah waren beiden christelijk. Ze gaven haar en haar broer vooral christelijke normen en waarden mee, maar meer dan dat was het niet. “Mijn ouders waren beiden christen, maar hadden geen levend geloof. Ik zag ze nooit de Bijbel lezen of aanbidden; ze benadrukten vooral dat je goed moest zijn naar anderen en moest vergeven.”
Doordat het allemaal meer ging over hoe je je gedroeg, had ze nooit echt een concreet beeld van wie God was. Ze twijfelde nooit aan Zijn bestaan, maar wist niet dat ze een relatie met Hem kon hebben.
My Little Pony
Wat opmerkelijk was, is dat Hannah wel geïnteresseerd was in de gebruiken rondom de kerk. Zo zong ze als kind in het katholieke koor en besloot ze dat ze zich wilde laten dopen op haar zevende. De reden hiervoor was geen werkelijke bekering, maar een nieuwsgierigheid naar het avondmaal. “Ik wilde graag de hostie proeven en dat mocht alleen als je gedoopt was.”
Als kind was Hannah dus niet veel bezig met het geloof. Ze verlangde er wel altijd naar om iemand te ontmoeten die was als haar helden van My Little Pony. “Ik verlangde er vroeger altijd naar om iemand te ontmoeten die alle karaktereigenschappen had van de pony’s. Eentje was bijvoorbeeld integer, de ander een leider, een van hen was optimistisch en weer een andere pony was zachtaardig. Pas later kwam ik erachter dat God al deze eigenschappen heeft!”
Toen Hannah in de puberteit kwam, raakte ze in de knoop met zichzelf en de wereld om haar heen. Als jong meisje heeft ze veel zorg moeten dragen voor haar broer, die een vertraging in de hersenen had en daardoor kampte met verschillende diagnoses.“Ik moest snel opgroeien en mezelf eigenlijk wegcijferen. Hij kan er niks aan doen, ik kan me wel aanpassen, dus dan doe ik dat maar.” Het helpen van haar broer was vooral op sociaal gebied. Ze hielp hem met tijdsindeling, het voeren van gesprekken, kalmeren en het nemen van medicijnen.
Pesten
In deze periode voelde Hannah zich eenzaam. Thuis moest ze constant zorg dragen, maar ook op school was het pittig. “Ik werd erg veel gepest door de kinderen op school en buitengesloten door docenten. Er werd gezegd dat ik dom was en de aandacht naar mezelf toe trok. Ze zeiden zelfs dat ik dood had moeten zijn. Als ik het pesten aankaartte, werd er gezegd dat het mijn eigen schuld was.” Hannah voelde zich in de steek gelaten door de autoriteiten in haar leven. “God was ook een autoriteit, maar doordat ik zoveel teleurgesteld was, ging ik ervan uit dat God mij ook had verlaten. ”Ze begon zichzelf pijn te doen en isoleerde zichzelf van de buitenwereld. Zo bracht Hannah een groot deel van haar jeugd en puberteit alleen door op haar kamer.
Vaak meldde Hannah zich ziek, want school was verschrikkelijk. Het pesten liep op een dag helemaal uit de hand toen Hannah door haar ‘vrienden’ werd gebombardeerd met appjes die allemaal zeiden: “Waarom pleeg je niet gewoon zelfmoord?” Hannah schrok enorm en het overweldigde haar. “Ik kreeg ineens allemaal appjes die zeiden dat ik dood moest. Dit traumatiseerde mij. Doordat ik zo’n people pleaser was, nam ik het serieus en begon ik er over na te denken. Ik wilde er die dag echt een einde aan maken.”
Dezelfde dag probeerde Hannah een einde aan haar leven te maken, toen plots haar telefoon afging. Het was een meisje uit een andere klas. “Ik hoorde aan de telefoon: Hannah, ik weet dat je dood wilt, maar je weet nog niet waarom je leeft. Hannah, ik weet dat je denkt dat niemand van je houdt, maar je kent nog niet alle mensen die van je houden. Dus sta op en ga naar je moeder.”
Na dit belletje zat Hannah in stilte. Normaal gesproken zou haar moeder niet thuis zijn, maar ze besloot kruipend langs de trapleuning naar beneden te kijken en daar stond haar moeder. “Achteraf denk ik: het kan niet normaal zijn dat een twaalfjarige zulke woorden brengt, dit moet God zijn geweest die mijn leven heeft gered!”
Onwaardig
Na deze intense en heftige gebeurtenis besloot Hannah dat ze wilde leven. Toch worstelde ze nog steeds met het depressieve leven van voorheen. Op jonge leeftijd kwam Hannah in een relatie terecht waarin ze niet goed werd behandeld; dit heeft veel met haar zelfbeeld gedaan. Door de opstapeling van misbruik, pesten en eenzaamheid creëerde Hannah een beeld van zichzelf dat onwaardig was en er niet toe deed.
Hannah deelt dat ze meerdere momenten heeft gehad waarop God haar wilde bereiken, maar dat ze zich simpelweg onwaardig voelde om Zijn vergeving te accepteren. “Toen ik dertien was had ik The Passion of the Christ gezien. Dit raakte me diep, omdat ik het bijzonder vond wat Jezus had gedaan. Toch kon ik niet accepteren dat het ook voor mij was; ik was het niet waard.”
Vrouwencommunity
Kort na deze periode besloten Hannahs ouders dat ze haar naar een afkickkliniek zouden sturen als ze niet stopte met zelfpijniging. Dit nam ze serieus en ze deed haar uiterste best om te stoppen met behulp van zelfontwikkelingsmethodes. Zo kwam Hannah ook terecht in een zelfontwikkelingscommunity waar ze een bijzondere ontmoeting had.
“Er was een jongen in die community en hij sprak zich heel open uit over het feit dat hij christen was. Ik zei dat ik dat ook was, maar ik wist niet waar ik het over had. Toch kreeg ik een uitnodiging van hem voor een vrouwenbijbelstudie. Hier stond ik wel voor open.”
En zo besloot Hannah naar de bijbelstudie te gaan en meteen sprak het haar aan. “Deze vrouwen hadden een soort licht in hun ogen. Alles wat ze zeiden ging over God, maar het was niet dwingend. Ze lieten me een ander beeld zien van wat christen zijn was. Deze vrouwen hadden iets wat ik ook wilde hebben.”
Bekering & bevrijding
Hannahs interesse in God groeide en ze besloot de bijeenkomsten vaker bij te wonen en zich te verdiepen in de dingen van God. Er kwam hoop en vreugde in haar leven. En toen gebeurde er iets moeilijks: Hannah zag na lange tijd haar ex weer die haar had misbruikt. Deze gebeurtenis bracht haar opnieuw in diepe somberheid en trauma.
“Drie dagen heb ik zo’n diep verdriet ervaren, maar op de derde dag was het helemaal weg! Ik weet dat dit God was, want psychologen hebben het geprobeerd, maar zonder succes. Dit was bovennatuurlijk!”
Vanaf dat moment brak er iets in Hannah en besloot ze haar leven aan Jezus te geven. “Ik besloot: nu is het tijd.”
Kort na haar bekering werd Hannah uitgenodigd voor de kerk. Hier liet ze zich vrij snel dopen. “Toen ik mij liet dopen, verlieten de angststoornissen en depressie mij. Ik heb er daarna geen last meer van gehad.”
Haar leven begon weer kleur te krijgen en de hoop die ze vroeger verloren was, leek terug te komen. “Ik durfde weer te dromen. Zo droomde ik altijd van Amerika en heb ik er werk van gemaakt om dit waar te maken. Binnenkort ga ik zelfs voor de derde keer.”
Hannah is niet de enige die haar leven aan Jezus heeft gegeven,
inmiddels is haar broer ook tot geloof gekomen en heeft hij zich laten dopen.
Boek & podcast
Met haar verhaal inspireert Hannah nu ook anderen. Onlangs heeft ze haar boek ‘Het hoogbegaafde zusje in een autistische familie’ uitgebracht, waarin ze haar verhaal deelt en hoe ze hoop vond. Momenteel werkt ze aan een tweede deel over bevrijding van depressie.
“Ik schrijf mijn boek vooral voor mensen die door hetzelfde heen zijn gegaan als waar ik doorheen ging”.
Ook heeft Hannah een podcast genaamd: Let the Light in! waarin ze taboes doorbreekt zoals zelfhaat en depressie. “Door mijn verhaal te delen zie ik dat anderen geraakt worden en Jezus aannemen. Veel mensen geloven dat Hij bestaat, maar geven Hem geen ruimte in hun leven. Ik dacht zelf ook zo, maar ik heb gezien dat Hij een gentleman is. Hij wil bij je zijn in elk seizoen van je leven. Geef Hem een kans.”
Hannah heeft ook een Youtube kanaal. Klik hier voor haar video’s.
Wil je meer lezen over mentale gezondheid? Klik dan hier.
