Jonathan groeide op in een onrustig gezin waar liefde en veiligheid ontbraken. Zijn moeder was ziek, het gezin kende veel eigenaardigheden, en hijzelf worstelde met ADHD. “Ik kwam er eigenlijk een beetje achteraan,” zegt hij. Wat hij nodig had – geborgenheid, bevestiging, een plek om te schuilen – kreeg hij niet. De leegte die daardoor ontstond, werd opgevuld op een onverwachte, duistere manier. Op zesjarige leeftijd kreeg hij een droom. Daarin ontmoette hij een demon die hem alles gaf wat hij miste. “Liefde, bescherming, iemand die er altijd was.” Wat begon als troost, groeide uit tot een verbond – één dat hem elf jaar lang in zijn greep hield, totdat God ingreep.
“Het kostte thuis eigenlijk wat te veel om mij alles te geven wat ik nodig had,” vertelt Jonathan. Hij is voorzichtig in zijn oordeel over zijn ouders: “Ik ga niet zeggen dat ze niet hun best hebben gedaan. Dat geloof ik wel.” Wat hij vooral miste? “Liefde, bevestiging, een veilige plek en ergens eigenlijk gewoon een schuilplaats.” De gevolgen van dat gemis waren ernstig. “Ik begon mezelf ook al af te wijzen, van jongs af aan al. Ik dacht op een gegeven moment ook echt dat ik eigenlijk geadopteerd was, dat ik er gewoon niet bij hoorde.”
Demon
Wat volgde, klinkt als iets uit een nachtmerrie. “Toen kwam het hele gedoe,” zegt Jonathan. “In de nacht kwam er een demon op me af, dat deed eigenlijk net alsof ze een engel was. En die bood me eigenlijk alles aan wat ik miste: liefde, een veilige plek, waar ik kon schuilen.” In zijn kinderlijke logica leek het een uitkomst. “Dus ik dacht: dit is net hetgeen wat ik nodig heb. Dus ik heb het ook met beide handen aangepakt.”
In eerste instantie leek het goed te gaan. “Alles ging goed, alles leek perfect. Er waren geen manifestaties meer in het huis die ik voorheen wel zag. Ik kreeg werkelijk de liefde, aandacht en tijd die ik nodig had.”
De band met de demon werd intens. “Zij was eigenlijk altijd bij me. Op het moment dat ik een nachtmerrie had, kwam zij om de boel te redden. Zij beschermde me ook als mensen vervelend waren. Mensen gingen ineens bij me weg, die ik gewoon ook echt niet mocht. Ik kon het ook echt zien gebeuren – een beetje als het zien in de geest, zeg maar.”
Jonathan beschrijft zichzelf als een ziener: “Ik zag superveel in de geest. Ik zag engelen, kettingen, roepingen.”
Ouder
“Als ik verdrietig was, kwam ze naar me toe om me te troosten. Als ik boos was, leerde ze me het onderdrukken. “Ze werd meer mijn ouder dan mijn eigen ouders” Ik kon alles aan haar vragen zonder oordeel,” vertelt hij. “Het was echt alsof ik in mijn waarde gezet werd.” Maar na enkele weken veranderde er iets. “Ik kreeg een nieuwe droom. Vervolgens was het: ‘Als je wilt dat het zo doorgaat, zal er een verbond moeten komen.’”
Jonathan was toen zes jaar. “Ik wist niet beter. Ik dacht dat zal mijn leven voor eeuwig zijn dat ik altijd afgewezen word, dat ik niks ben. En vervolgens komt een demon om mij waarde te geven. Dus ik dacht: het boeit me niet wat het kost, ik pak het gewoon aan. Het hele verbond had ik ondertekend, in de geestelijke wereld trouwde ik toen ook met de demon.”
Aanvalsplannen
De jaren daarna – elf in totaal – stonden in het teken van een hechte band met het demonische. Maar de aanvankelijke troost sloeg om in iets anders. “Ik moest mezelf weer gaan bewijzen. Want ik zou het blijkbaar niet goed genoeg doen.” Dat bewijs kwam in de vorm van opdrachten. Zijn laatste opdracht? “Ik kreeg de taak om een meisje bij het geloof weg te halen. In de geestelijke wereld was duidelijk zichtbaar dat zij een roeping op haar leven had.”
Poort naar de ziel
Ik heb haar een hele tijd geestelijk, maar ook menselijk, in de gaten gehouden. Ze zat op dat moment bij mij op school, dus dat was vrij makkelijk. Op een gegeven moment keek ik haar aan in de geest en ineens draaide ze haar hoofd naar mij toe.” Door die complete menigte mensen heen keek het meisje hem recht in mijn ogen aan. “Toen dacht ik meteen: ‘Oh ships, er klopt iets niet. Dit hoort niet.’”
“Ze stond op en kwam naar mij toe. Ik ben gaan vluchten, want er gingen honderd-en-een alarmbellen bij mij af. Toch zag ik dat ze een bepaalde zonde had gedaan, waar ik eigenlijk een aanval op kon richten. Diezelfde avond heb ik alles afgevuurd. De volgende dag werd ik ziek wakker. En ik dacht: hoe is het mogelijk?”
“Doordat ik zo klaar was met alles, besloot ik: weet je wat, ik ga frontaal de aanval in. De ogen zijn de poort naar de ziel, dus ik dacht: ik ga haar via de ogen aanvallen.” Maar op het moment dat Jonathan die aanval wilde uitvoeren, begonnen haar ogen licht te geven. “Ik kon niets uitvoeren. Het was feller dan drie zonnen bij elkaar – als je langer had gekeken, was je blind geworden. Dus ik moest wegkijken.”
“Ze kwam bij me, legde haar hand op mijn schouder en zei: ‘Wist je dat Jezus voor jou is gestorven?” Jarenlang had Jonathan getwijfeld. “Er klopte iets niet meer. Toen zij dat zei, dacht ik: maar is dat ook zo?”
Leugens
Toen het meisje wegging, kwam er een lawine aan aanvallen op Jonathan af: ‘Je bent niet goed genoeg. Jezus zou nooit voor jou sterven. Weet je wel wat je allemaal hebt gedaan?’ De leugens gingen uren door. “Ik dacht: Jezus is ook niet voor mij gestorven.”
Jonathan fietste naar huis. “Ik luisterde nooit naar christelijke muziek, alleen maar metal.” Ineens kwam er een christelijk metalnummer voorbij. “Op het moment dat dat begon te spelen, werd het totaal rustig in mijn gedachten.”
“Dat liedje ging erover dat Jezus voor míj gestorven was. Dat Hij, als het nodig zou zijn, duizend keer voor míj zou sterven. Dat alle wonden van het leven totaal zouden herstellen, zonder littekens.” Toen het lied voorbij was, kwamen alle leugens weer terug. “Maar die boodschap bleef hangen. Ik kwam thuis, ging naar mijn kamer, en viel op mijn knieën. Ik vouwde mijn handen, boog mijn hoofd, en zei: ‘Heer God, is Jezus voor mij gestorven?’”
Lieve Jonathan
Voordat Jonathan zijn zin kon afmaken, kreeg hij al antwoord:
‘Lieve Jonathan, Jezus is voor jou gestorven. Al zou het nodig zijn, zou Jezus duizend keer sterven om jou te kunnen redden. En als jij je hart geeft, zal Ik het herstellen. Elke wond die je hebt opgelopen, zal Ik genezen. Er zal niks achterblijven.'”
Wat hem het meest raakte? “Het eerste woord dat God zei: ‘Lieve Jonathan.’ Ik dacht dat ik slechtheid zelf was. Ik had iedereen gehaat. En toch durfde God mij ‘lief’ te noemen. Dat verwarmde mijn hart.”
“Op dat moment wist ik: God is een liefdevolle God. Ik heb mijn hart aan Hem gegeven. Diezelfde zondag heb ik gezegd: ik wil me laten dopen.” Vanaf het moment dat Jonathan zich liet dopen veranderde alles. “Ik werd geestelijk schoongewassen. Toen ik boven water kwam, voelde het alsof alles van me afviel.”
Gave
Toen Jonathan op zijn dieptepunt was, greep God in. Jonathan kreeg een woning, met de begeleiding die hij nodig had. “Ik wist: dit is de verandering die ik nodig had.”
Er volgden meer zegeningen. “Ik kreeg een goede christelijke psycholoog – de eerste van de vijfhonderd die écht werkte. Binnen een jaar herstelde ik bovennatuurlijk snel. Na 12 jaar depressie kon ik gelukkig zijn.”
Nu betrekt Jonathan God overal bij.” Elke keuze die ik maak, leg ik voor in gebed. Ik ben constant aan het aanbidden, spreek met Hem, en God reageert ook.”
“Ik zie nog steeds het geestelijke. Iets verminderd, maar ik zie het. Als mensen gebonden zijn, kan ik het zien. Ik zie hoe, waardoor, wat er gebeurd is. God laat me visioenen zien van mensen die ik niet ken, maar die Hij wil bereiken. Ik zie engelen. Ik zie demonen.” Jonathan vertelt dat hij het als een gave ziet. “Nu ik weet hoe ik er verantwoordelijk mee om ga, zie ik het als een zegen.”
