Ongeveer 43.000 mensen verlaten jaarlijks de Protestantse Kerk in Nederland. Geen cijfers, maar mensen. Gemeenteleden die ooit trouw betrokken waren en nu verdwenen zijn. De secularisatie krijgt vaak de schuld, maar daarmee is niet alles gezegd. Want terwijl het huis leegloopt, moeten we ons afvragen of de kerk zelf nog voldoende luistert naar haar eigen roeping, schrijft voorganger Peter Hazenoot op Facebook.
Jaarlijks verlaten ongeveer 43.000 mensen de Protestantse Kerk in Nederland. Drieënveertigduizend. Laat dat getal eens op u inwerken. Dat zijn geen statistieken. Dat zijn mensen. Gezinnen. Jongeren die afhaken. Ouderen die teleurgesteld vertrekken. Gemeenteleden die ooit trouw onder het Woord zaten en nu nergens meer te vinden zijn.
En toch lijken we soms opmerkelijk rustig te blijven.
We analyseren. We vergaderen. We schrijven rapporten. We onderzoeken maatschappelijke ontwikkelingen. En ondertussen loopt het huis leeg.
Natuurlijk, de secularisatie speelt een rol. De zondag is voor velen een gewone dag geworden. De samenleving is in hoog tempo ontkerkelijkt. Maar wie beweert dat de oorzaak uitsluitend buiten de kerk ligt, maakt het zichzelf wel erg gemakkelijk.
Wij zullen ook eerlijk naar onszelf moeten kijken.
Want op veel plaatsen klinkt niet meer het heldere geluid van het Evangelie. Waar vroeger met overtuiging werd gesproken over zonde en genade, schuld en vergeving, hemel en hel, klinkt nu vaak een boodschap die vooral niemand voor het hoofd mag stoten. Het Evangelie wordt aangepast aan de smaak van de tijd. Maar een kerk die voortdurend probeert relevant te zijn voor de wereld, loopt het risico irrelevant te worden voor God.
Daarnaast is er de lauwheid die als een deken over veel gemeenten ligt. We zijn druk, maar zijn we ook geestelijk levend? We organiseren, vergaderen en plannen, maar waar is de bewogenheid om verloren zondaren? Waar is het gebed? Waar is de verwachting dat God nog werkt door Zijn Geest? Waar zijn de tranen om hen die verloren gaan?
En dan de stroperige kerkstructuren. Soms lijkt het alsof de kerk meer energie steekt in haar eigen organisatie dan in haar eigenlijke roeping. Commissies, werkgroepen, procedures, beleidsstukken en eindeloze vergaderingen. Terwijl buiten de kerk duizenden mensen afhaken en een generatie opgroeit die nauwelijks nog weet wie Jezus Christus is.
Dat moet ons diep verontrusten.
Maar voordat wij naar synodes, classes, kerkenraden of predikanten wijzen, moeten wij beseffen dat de kerk niet alleen uit hen bestaat.
De kerk zijn wij.
Wij zijn lauw geworden. Wij zijn tevreden geworden. Wij zijn gewend geraakt aan geestelijke achteruitgang. Misschien hebben wij geleerd om te leven met een situatie waarover wij eigenlijk zouden moeten rouwen.
Daarom geloof ik dat de oplossing niet begint met een nieuwe visie, een ander beleidsplan of een slimme campagne.
Wat wij nodig hebben is hervorming.
Niet alleen van de kerk, maar van onszelf.
Wij hebben bekering nodig. Predikanten die opnieuw met vrijmoedigheid het volle Woord van God verkondigen. Ambtsdragers die meer tijd besteden aan gebed dan aan vergaderen. Gemeenteleden die weer honger krijgen naar Gods Woord. Kerken die niet allereerst vragen wat mensen willen horen, maar wat God te zeggen heeft.
De geschiedenis leert dat God Zijn kerk niet loslaat. Maar zij leert ook dat opwekking altijd begint met verootmoediging.
Misschien moeten we daarom stoppen met de vraag hoe we de leegloop kunnen afremmen.
En opnieuw gaan vragen: Heere, wat wilt Ú dat wij doen?
Want 43.000 mensen per jaar verliezen is geen trend.
Het is een noodkreet.
En het wordt tijd dat de kerk die weer hoort.
Peter Hazenoot is voorganger van twee protestantse kerken op Aruba. Daarnaast is hij evangelist. Peter Hazenoot | Wereld Evangelisatie Nederland
